piątek, 25 września 2026

 

Witajcie :) w piątkowy wieczór zapraszam na nowy rozdział tłumaczenia. Początkowo chciałam opublikować trochę rozdziałów w niedzielę, ale mam ochotę na coś nowego. I dlatego w weekend możecie się spodziewać pewnej nowości ode mnie. Być może się pakuję na minę, ale po ciężkim tygodniu mam chęć na dramy i tamta historia jest do tego idealna.

Na kolejne rozdziały tego opowiadania poczekacie do następnego weekendu. Miłej lektury!

 

________________

 

Rozdział 14: Zachowuj się

 

Hermiona

 

Hermiona sączyła szampana, wygodnie rozsiadając się w pluszowym fotelu w zakładzie krawieckim przy Savile Row.

— Ech — jęknął Harry. — Ile to jeszcze potrwa?

Stał na podeście przed trójdzielnym lustrem na środku pomieszczenia, z rozłożonymi ramionami, podczas gdy krawiec zdejmował z niego miarę.

— Tyle, ile trzeba, Potter. — Westchnął Theo, siedząc na swoim fotelu. — Powinieneś być wdzięczny, że Paolo znalazł dla ciebie czas.

Kiedy Hermiona spaliła sklep Tattershawa, przepadł w nim również potencjalny strój ślubny Harry’ego. Aby to naprawić, umówiła go na wizytę u krawca, z którego usług korzystali Draco, Theo i Blaise. Niestety, Harry wolał ubrania kupowane w zwykłych sklepach, więc cała ta procedura była dla niego czymś zupełnie nowym.

— Nie musisz zachowywać się tak, jakbyś cierpiał katusze — ciągnął znudzonym tonem Theo, przeglądają magazyn. — Paolo nie zamierza dźgnąć cię szpilką.

Hermiona posłała przyjacielowi swój najbardziej kojący uśmiech.

— Będziesz świetnie wyglądać, Harry — obiecuję.

Harry początkowo planował założyć szatę — tylko dlatego, że zakładał, iż tak właśnie wypada — i udałby się do sklepu Madame Malkin, gdyby nie interwencja Pansy. Ona zdecydowanie wolała elegancki garnitur od stroju wizytowego, a Harry’emu było to obojętne. Cieszyło go, że kobieta zaczynała czuć się przy nim na tyle swobodnie, by wyrażać własne zdanie.

Krawiec mruknął pod nosem, krążąc wokół Harry’ego; bez wątpienia raziły go podarte dżinsy, stary T-shirt z logo Metaliki i ciężkie buty, które szpeciły jego elegancki lokal. Theo uśmiechnął się pod nosem i zerknął wymownie na Hermionę, podczas gdy Paolo znów westchnął.

— Pani Malfoy i pan Zabini oczekują od Paola magii — powiedział mężczyzna z silnym, włoskim akcentem. — Gdyby tylko Paolo miał różdżkę…

Theo, Hermiona i Harry starali się nie patrzeć na siebie nawzajem, by nie wybuchnąć śmiechem.

— Czy chcemy czegoś w stylu panów Zabinich? — zapytał krawiec, wykonując zamaszysty gest w stronę Theo. — Czy może czegoś w stylu pana Malfoya?

Hermiona przechyliła głowę, zastanawiając się nad odpowiedzią. Choć wszyscy trzej mężczyźni ubierali się nienagannie, Blaise i Theo nie stronili od kolorów i wzorów. Lniany garnitur w kolorze szałwiowej zieleni, który miał na sobie Theo, został nietypowo, lecz mistrzowsko zestawiony z koszulą w odcieniu maślanej żółci, dzięki czemu mężczyzna wyglądał jak uosobienie wiosny.

Harry nieco zbladł, patrząc na Theo, a potem na Hermionę. Ona w odpowiedzi nonszalancko wzruszyła ramionami.

— Wybór należy do ciebie, Harry.

Jej najlepszy przyjaciel przetarł dłonią twarz, rozważając dostępne opcje.

— Nie mogę uwierzyć, że to mówię, ale chyba bardziej skłaniam się ku stylowi Malfoya.

Paolo kiwnął głową i przeszedł na drugi koniec pomieszczenia, by przejrzeć bele materiału; krzyknął triumfalnie, gdy chwycił jedną w kolorze głębokiego granatu. Wrócił do Harry’ego, przyłożył materiał do jego twarzy i kiwnął głową z zadowoleniem.

Odwrócił się do Hermiony, wykonując zabawny, lekki ukłon.

— Paolo skończy garnitur w przyszłym tygodniu. A tego tutaj — wskazał szerokim gestem na Harry’ego — zamieni w szykownego pana młodego.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Godzinę później Hermiona i Harry siedzieli w małej kawiarni przy cichej, mugolskiej ulicy, niedaleko Ulicy Pokątnej. Po rozstaniu z Theo udali się tutaj, by nadrobić zaległości w rozmowach i omówić jego zbliżający się ślub.

Popijała lemoniadę, obserwując, jak Harry zabierał się do swojego cheeseburgera; uśmiechnęła się lekko na widok jego entuzjazmu.

— Dla twojej wiadomości — mruknął z pełnymi ustami — to moja nagroda za przetrwanie tego spotkania z Paolo.

— Tak, tak. — Hermiona zachichotała, podkradając frytkę z jego talerza. — Byłeś bardzo dzielnym chłopcem.

Harry zrobił do niej zabawną minę, po czym zapadła między nimi przyjazna cisza, gdy delektowali się posiłkiem.

— Zostały już tylko dwa tygodnie do ślubu — powiedziała po chwili. — Jak Ron zareagował na zaproszenie?

Wziął głęboki oddech, zanim odpowiedział.

— Właściwie to nie zaprosiłem Rona… ani nikogo z rodziny Weasleyów.

Hermiona uniosła brew, ale nic nie powiedziała, biorąc kęs jedzenia.

— Ron nie okazywał mi wsparcia. — Wzruszył ramionami. — Wolałbym nie mieć obok siebie kogoś, kto wcale nie chce tam być. Zresztą najważniejszy jest komfort Pansy; nie wyobrażam sobie, by czuła się swobodnie, mając w pobliżu Rona, który posyłałby jej mordercze spojrzenia.

Kiwnęła głową, doskonale rozumiejąc, co miał na myśli.

— Jak jest między tobą a Pansy?

Czuła ulgę, widząc szczęście, jakie pojawiło się na twarzy jej najlepszego przyjaciela na wzmiankę o narzeczonej.

— Naprawdę dobrze — zapewnił ją z lekkim uśmiechem. — Wciąż nie spieszymy się z niczym… nie licząc tej całej kwestii wymuszonego małżeństwa. — Wziął łyk swojego napoju, po czym spojrzał na Hermionę z kamienną twarzą. — Nigdy bym nie pomyślał, że wypowiem te słowa, ale Malfoy miał rację — Pansy jest zupełnie inna, niż zakładałem.

— To prawda — zgodziła się.

Jak się okazało, Ślizgoni — a przynajmniej ci, których znała — często różnili się od tego, jak postrzegano ich publicznie. Podejrzewała to już na ósmym roku, ale ostatecznie przekonała się o tym po ślubie z Draco i spędzeniu mnóstwa czasu w towarzystwie Pansy, Theo i Blaise’a.

— Muszę przyznać — rzekł Harry, zgarniając sprzed jej nosa właśnie przyniesiony rachunek — że mam nadzieję, iż w końcu odzyska dawny wigor. Rozumiem to porównanie jej do grzechotnika, ale teraz jest taka przygaszona.

Hermiona wyciągnęła rękę przez stół i ścisnęła jego dłoń.

— Jestem przekonana, że tak będzie, Harry; daj jej po prostu trochę czasu.

— To po prostu niesprawiedliwe, wiesz? — ciągnął. — Wiem, jak to jest mieszkać tam, gdzie nie jest się mile widzianym, gdzie jest się pod ścisłą kontrolą, ale reszta? Te wszystkie inne rzeczy, z którymi musiała się mierzyć? Nie chcę powiedzieć czegoś, co pogorszyłoby sprawę.

— Szczerze wątpię, że mógłbyś to zrobić… po prostu bądź sobą. Bądź przy niej.

Kiwnął głową, wyraźnie zamyślony.

— Wczoraj wieczorem powiedziała mi, że wciąż ma problemy ze snem — czuje się tak, jakby czekała na kolejne nieszczęście. — Hermiona zamrugała, a jej palce mocniej zacisnęły się na szklance. — I wiem, że nie powiedziała tego, by wzbudzić litość, bo tego nienawidzi — dodał szybko. — Mówiła o tym w bardzo rzeczowy sposób. Nie wiedziałem, co powiedzieć, więc po prostu… trzymałem ją za rękę.

— To aż nadto — powiedziała cicho Hermiona. — Z pewnością to więcej, niż otrzymała od rodziny czy w poprzednich związkach.

Znów zapadła cisza, ale tym razem była bardziej przytłaczająca.

— Jest silna, co do tego nie ma wątpliwości — odparł w końcu Harry, patrząc przez okno. — Ale myślę, że tak długo udawała, że nic jej nie jest i teraz nie potrafi zrezygnować z tej maski.

Hermiona kiwnęła głową, czując ucisk w piersi.

— Jestem pewna, że to trochę potrwa, zanim do tego dojrzeje. Ale ty się starasz i pokazujesz jej, że przy tobie nie musi tak postępować. To ważniejsze niż cokolwiek innego.

Posłał jej krzywy uśmiech.

— Dzięki, Hermiono.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Później tego samego popołudnia Hermiona znajdowała się w salonie Pansy; razem z Florą przygotowywały pakunki dla kolejnych kobiet, które zgłosiły się do nich po pomoc. Przywołała kosz pełen eliksirów, mydeł i balsamów, by rozdzielić je do toreb leżących na stole.

Wzięła do ręki kostkę mydła lawendowego, wdychając jego kojący zapach. Nie tylko ładnie pachniały — zawierały również esencję z murtlapa, która pomagała na siniaki, więc były niezbędnym elementem tych zestawów. Były tam również butelki z eliksirem uspokajającym i eliksirem spokoju, a także eliksirami zapewniającymi sen bez snów oraz środki przeciwbólowe.

Po drugiej stronie pomieszczenia Pansy segregowała odzież, sprawdzając jednocześnie listę osób przybywających samotnie oraz tych z dziećmi, by mieć pewność, że wybiera właściwe rzeczy.

— Jesteś dziś cicha — zauważyła Hermiona, podnosząc wzrok.

Pansy nie odrywała się od pracy.

— Bycie cichą to nic złego, Granger.

Hermiona cicho prychnęła.

— Nigdy nie powiedziałam, że to złe.

W powietrzu dało się wyczuć mieszankę spokoju i pośpiechu, gdy Flora wpadła do środka, niosąc stos koców, za którymi lewitowała kolejna partia ubrań.

Jej głos był łagodny, choć przebrzmiewała w nim nuta goryczy.

— Zeszłej nocy przybyły dwie kolejne. Jedna z dzieckiem. Nie ma różdżki — Theo jakąś dla niej organizuje.

Uśmiech Hermiony nieco zbladł.

— Skąd przybyła?

— Z Birmingham — odpowiedziała Flora. — Próbowała go zgłosić dwa razy. Raz swojemu Uzdrowicielowi w Świętym Mungu, a raz Aurorom. Kazali jej wracać do domu i się uspokoić.

Pansy mruknęła pod nosem coś cierpkiego i machnęła różdżką nieco zbyt gwałtownie, przez co przypadkiem sprawiła, że koszula zniknęła. Wzięła głęboki oddech, zanim przywołała kolejną.

— A ta druga? — dopytywała Hermiona, pakując do torby kolejne eliksiry.

Flora przeszukała niewielkie pudełko, bez wątpienia szukając odpowiedniego, magicznego dokumentu tożsamości — kolejnego środka, który miał pomóc tym kobietom zerwać z ich dotychczasowym życiem.

— Odeszła z jednego z domów publicznych Dołohowa — mruknęła. — Będzie pracowała ze mną w Złowogłowiu.

Kilka minut później Flora zniknęła w efekcie aportacji, zabierając ze sobą rzeczy potrzebne nowym podopiecznym w bezpiecznej kryjówce, a Pansy i Hermiona zostały same, by pracować w ciszy.

W końcu Pansy się odezwała — jej głos był cichy i nieśmiały, co zupełnie do niej nie pasowało.

— Granger?

Hermiona podniosła wzrok znad torby, którą właśnie pakowała, czując, że to moment, by poświęcić drugiej kobiecie pełną uwagę.

— Czy… — zaczęła Pansy, lekko się czerwieniąc i spuszczając wzrok. — Czy myślisz, że Harry będzie niezadowolony, jeśli przez jakiś czas będę chciała spać w oddzielnym pokoju?

Choć Hermionę cieszył fakt, że Pansy czuła się przy jej najlepszym przyjacielu na tyle swobodnie, by zwracać się do niego po imieniu, serce jej pękało na myśl, że kobieta — bez wątpienia pod wpływem wychowania w swojej rodzinie i wcześniejszych związków — czuła, że musi o to zapytać.

Przeszła przez pokój, usiadła obok Pansy i położyła jej dłoń na ramieniu, by dodać otuchy.

— Mogę obiecać, że Harry zgodzi się na wszystko, co będzie dla ciebie komfortowe. Jemu zależy na tym, byś czuła się bezpiecznie.

Pansy kiwnęła głową, ale przez chwilę milczała. Odwróciła głowę tak bardzo, jak tylko mogła, lecz Hermiona i tak dostrzegła, że szybko mrugała, by powstrzymać łzy wzruszenia.

— Nie spodziewałam się, że tak go polubię — szepnęła Pansy. — Ale po prostu potrzebuję więcej czasu.

— Z przyjemnością dostosuje się do ciebie i poczeka tak długo, jak będzie trzeba.

Siedziały tak jeszcze przez kilka minut, aż w końcu Pansy odchrząknęła i wstała.

— Chodź, pokażę ci pokój, który dla niego wybrałam; powiesz mi, czy trzeba coś zmienić.

— Harry to prosty człowiek — mruknęła Hermiona. — Wystarczy mu prysznic, miejsce do spania i możliwość od czasu do czasu obejrzenia meczu Arsenalu albo posłuchania transmisji z rozgrywek Quidditcha — i będzie szczęśliwy.

Pansy uśmiechnęła się lekko, otwierając drzwi do sypialni na piętrze. Pomieszczenie, pełne światła i urządzone w kojących, neutralnych barwach  typowych dla eleganckiego domu Pansy — stanowiło zdecydowaną odmianę w porównaniu z kawalerką Harry’ego.

Odziedziczył dom przy Grimmauld Place po śmierci Syriusza, ale po kilku latach go sprzedał. W końcu ten ponury dom był zmorą życia jego ojca chrzestnego, który z pewnością nie chciałby, by Harry również był tam nieszczęśliwy. Jego mieszkanie usytuowane niedaleko Ulicy Pokątnej było ładne, ale zdecydowanie dało się dostrzec, że zamieszkiwał je samotny Harry Potter.

Po zapewnieniu Pansy, że Harry będzie zachwycony pokojem, Hermiona aportowała się do domu. Uśmiechnęła się, gdy świat wokół niej wrócił na swoje miejsce, ukazując Petrę i Krzywołapa czekających na nią na ich niedorzecznej, wspólnej kanapie.

— Cześć, kochani — powiedziała czule, kucając, by pogłaskać oboje. — Mieliście dobry dzień?

Usłyszała w odpowiedzi zadowolone parsknięcia i pełne obojętności miauknięcia, więc ruszyła korytarzem w stronę kuchni. Nawet po miesiącach obserwowania, jak pewnie i swobodnie Draco poruszał się po tym pomieszczeniu, widok ten wciąż nieco ją zadziwiał.

Obserwując go, nagle poczuła ciężar ostatnich dni — starcie z Ronem, trudną rozmowę z Lucjuszem, a następnie konfrontację z Narcyzą oraz popołudnie wypełnione koniecznymi, lecz przygnębiającymi obowiązkami.

Hermiona podeszła do Draco od tyłu, oplatając ramionami jego talię i oparła policzek o plecy.

— Cześć.

— Ciężki dzień, kotku? — zapytał, odstawiając kieliszek wina i odwracając się w jej objęciach, by musnąć ustami jej wargi.

Pokręciła głową.

— Niekoniecznie, po prostu ostatnie dni były ciężkie.

— Przykro mi — mruknął, prowadząc ją do jej ulubionego miejsca przy blacie; pomógł jej usiąść i przywołał kieliszek, który natychmiast napełnił jej ulubionym, czerwonym winem. — Powiedz, czego potrzebujesz.

— Po zjedzeniu tego, co przygotowałeś — odpowiedziała, wskazując głową na kuchenkę. — Myślę, że spokojny wieczór w domu z tobą będzie dokładnie tym, czego mi trzeba.

— Załatwione.

Zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, pocałował ją — powoli i pewnie, ujmując jej twarz w dłonie, jakby szukał w niej oparcia. To pocałunek, który mówił wszystko bez słów. Gdy się odsunął, musnął kciukiem jej policzek i wskazał głową kuchenkę.

— Przygotowałem twoje ulubione danie.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Po kolacji udali się do biblioteki i wtulili się w siebie na wygodnej kanapie, którą ona tam wstawiła. Światło lampy rzucało złociste cienie na pokój, rozlewając je na miękki dywan. Petra czuwała w kącie niczym strażniczka, a Krzywołap spał na oparciu kanapy, tuż przy głowie Draco.

Hermiona westchnęła z zadowoleniem, gdy Draco naciągnął na nich koc; wtuliła się mocniej w jego pierś. Słyszała jego powolne i miarowe bicie serca.

Przez pewien czas leżeli tak po prostu, wsłuchując się w cichy szelest liści za oknem. Ona przewracała kartki książki, nie czytając jednak niczego konkretnego, podczas gdy Draco bezwiednie kreślił palcami wzory na jej ramieniu.

— Marzyłam o tym podczas ósmego roku — szepnęła po chwili. — O czasie, kiedy moglibyśmy po prostu być razem.

Draco mruknął potakująco, muskając ustami czubek jej głowy.

— Ja też. Czasami wciąż wydaje mi się to nierealne.

Hermiona nie odpowiedziała od razu. Jej dłoń odnalazła jego rękę pod kocem i spletli palce.

— Tak — rzekła w końcu. — Rozłąka z pewnością nie była idealna, ale teraz jesteśmy razem.

— Jesteśmy — odpowiedział krótko.

Przez długi czas milczeli. Cisza otuliła ich niczym kołdra — ciężka i dająca poczcie bezpieczeństwa. W końcu ciepło panujące w pokoju i rytm jego oddechu ukołysały Hermionę do snu.

Draco szturchnął ją delikatnie.

— Chodź, kotku. Pora do łóżka.

Wydała z siebie senny pomruk protestu, ale pozwoliła mu się podnieść. Zazwyczaj zanosił ją do łóżka pod koniec dnia — to był nawyk, przeciwko któremu przestała protestować już wiele miesięcy temu.

W sypialni panował półmrok i spokój. Pościel była chłodna, gdy się pod nią położyli, ale szybko rozeszło się ich wspólne ciepło. Petra kręciła się chwilę w swoim miejscu przy drzwiach, po czym ułożyła się do snu z cichym westchnieniem. Krzywołap wskoczył w nogi łóżka i zwinął się w kłębek rudego puchu.

Hermiona odwróciła się ku Draco, oplatając go ramieniem w pasie.

— Poczytasz mi trochę?

— Tylko jeśli obiecasz, że znów nie zaśniesz po dwóch stronach — droczył się, choć już sięgał po książkę leżącą na szafce nocnej.

Uśmiechnęła się, wtulając twarz w jego ramię.

— Nic nie obiecuję.

Otworzył książkę i zaczął czytać na głos, niskim i spokojnym głosem. Wsłuchiwała się bardziej w rytm niż w słowa, pozwalając, by ją ukołysał. Zaczęli to robić krótko po ślubie. Bardzo chciała dokończyć rozdział, ale była tak zmęczona, że ledwo mogła utrzymać otwarte oczy. Mąż przejął pałeczkę, kończąc rozdział i — za jednym zamachem — zapoczątkowując nową tradycję.

Uśmiechnęła się, znów opierając głowę na jego piersi. Zanim skończył stronę, oddychała miarowo i odpłynęła w krainę snów.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Draco

 

Draco usiadł na łóżku, bezwstydnie obserwując, jak Hermiona się szykowała. Za mniej więcej półtorej godziny mieli stawić się w Ministerstwie na ślubie Harry’ego i Pansy — choć gdyby to od niego zależało, zostaliby dziś w domu.

Hermiona zatrzymała się przed szafą, opierając dłonie na biodrach.

— Przestań się tak na mnie patrzeć.

— Niby jak, kochanie? — zapytał przeciągle, udając niewiniątko.

— Jakbyś chciał mnie pożreć.

Spojrzał na nią spod przymrużonych powiek.

— Co za zbieg okoliczności…

Uciął z zabójczo uwodzicielskim uśmieszkiem.

Postanowiła zignorować jego jawne flirtowanie; odwróciła się, by odejść, rzucając przez ramię:

— Zachowuj się, Draco.

— Tak, proszę pani.

Westchnął, ani trochę nie czując się skarcony.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Godzinę później Draco stał na tarasie, zapalając papierosa pstryknięciem palców. Nie byli w Ministerstwie od dnia, w którym zwolniono Hermionę, a on przebił się przez bariery ochronne, by do niej dotrzeć.

Zaciągnął się papierosem, odchylając głowę i wypuszczając dym ku niebu, próbując zebrać się w sobie. Gdyby nie ślub Pansy, pewnie nie wracałby tam przez lata — w końcu nie prowadził tam żadnych interesów. Nie, jego spotkania odbywały się w cieniu magazynowych zapleczy albo w tajnych pomieszczeniach w Złotogłowiu.

Za jego plecami otworzyły się drzwi; odwrócił się w samą porę, by zobaczyć wchodzącą Hermionę. Granatowa sukienka koktajlowa w duże kwiaty idealnie na niej leżała, stanowiąc doskonały wybór na wiosenny ślub, na który się wybierali. Ekspedientka w Harrodsie była bardzo uczynna podczas ich wizyty, ale stała się jeszcze bardziej pomocna, gdy Draco nawet nie mrugnął okiem na widok ceny opiewającej na tysiące funtów, zanim zapytał Hermionę, czy chce więcej egzemplarzy w innych kolorach.

Początkowo go nie zauważyła — była zbyt zajęta poprawianiem zapięcia bransoletki i wygładzaniem sukienki na biodrach. Odpowiadało mu to. Dało mu dodatkową chwilę, by nacieszyć się widokiem.

Obserwował, jak wchodziła do sal lekcyjnych i ruszała do walki; widział, jak podniosła się z rozpaczy i gniewu, przekuwając je w coś słusznego — ale ta wersja podobała mu się chyba najbardziej: miękkie loki upięte wysoko na czubku głowy, sukienka opinająca ciało, jakby uszyto ją specjalnie dla niej, i ten lekki uśmiech błąkający się po jej wargach, gdy poprawiała pierścionki.

Nie potrafił oderwać od niej wzroku.

— Znowu się gapisz — powiedziała, nie podnosząc głowy; wyraźnie czuła na sobie jego spojrzenie.

Draco znów zaciągnął się papierosem; kącik jego ust uniósł się w zbyt zadowolonym uśmieszku, by mógł go ukryć.

— Jasne, że tak. Widziałaś siebie?

W końcu ich spojrzenia się skrzyżowały na tarasie i przez chwilę hałas w jego głowie ucichł. Tak się działo zawsze, gdy ona tak na niego patrzyła — z łagodnością, rozbawieniem i nutą zrozumienia w oczach. Jakby widziała go na wskroś, a mimo to wciąż wybierała pozostanie przy nim. Była jedyną osobą, która w czasie ich ósmego roku w Hogwarcie pozwalała mu zachować zdrowy rozsądek. Wspomnienie o niej oraz pragnienie, by stać się kimś, z kogo mogłaby być dumna — to właśnie te rzeczy trzymały go w pionie przez dekadę ich rozłąki.

Pozbył się papierosa i pewnym krokiem ruszył w jej stronę.

— Jeśli będę się dobrze zachowywał, gdy tam pójdziemy, pozwolisz mi trochę nabroić, jak wrócimy do domu?

Zaśmiała się, gdy przyciągnął ją do siebie, a jego wargi musnęły małżowinę jej ucha.

— Tylko jeśli będziesz bardzo grzeczny.

Nie protestowała, gdy objął ją w talii i delikatnie przyciągnął do swojej piersi. Przechyliła jedynie głowę w ten sposób, który zawsze odbierał mu zmysły —  odsłaniając linię szyi, jakby doskonale wiedziała, jak to na niego działa.

Jego dłonie spoczywały na jej lędźwiach, a głos brzmiał nisko i kusząco tuż przy jej uchu.

— Wiesz, mamy jeszcze dwadzieścia minut.

Mruknęła cicho, a w jej oczach igrały wesołe iskierki.

— Wystarczająco, bym się upewniła, że Petra jest gotowa. Ale za mało na to, o czym ty myślisz.

— Nie wiesz, o czym myślę, żono — mruknął gardłowo, muskając czubkiem nosa linię jej szczęki.

— Oczywiście, że wiem, mężu — odpowiedziała, a jej oddech się urywał, gdy prowadził usta tą samą drogą.

— Niech będzie — zgodził się z leniwym półuśmiechem. — Ale na swoją obronę powiem, że jestem mężem zniewalająco pięknej kobiety.

Zaśmiała się cicho i z pobłażaniem, odwracając się w jego ramionach i zahaczając palcami o klapy jego marynarki.

— Próbujesz się przymilać?

— Mówię prawdę. — Wzruszył ramionami, przesuwając kciukiem po jej biodrze. — Zapiera mi dech w piersiach na twój widok.

Nachyliła się ku niemu, a jej głos był cichy i pełen przekory.

— Wiesz, że będziesz musiał się mną dzielić przez całe popołudnie, prawda?

Zmarszczył brwi, stykając się czołem z jej czołem.

— Niestety.

Uśmiechnęła się szeroko, odsuwając się nieco, by na niego spojrzeć, wygładzając palcami jego krawat.

— Tak jak mówiłam… zachowuj się, a zobaczymy, jak będzie.

Chwycił ją za nadgarstek, zanim zdążyła odejść, i złożył na nim pocałunek — dokładnie w miejscu, w którym pod skórą pulsowało jej tętno.

— To brzmi jak niebezpieczna obietnica, z której będę cię rozliczał.

Posłała mu figlarne spojrzenie.

— Byłabym rozczarowana, gdybyś tego nie zrobił.

I właśnie w tej chwili między nimi zawisł wyjątkowy nastrój — słodki, pełen napięcia, należący tylko do nich — zanim wymknęła się z jego objęć, puszczając do niego oko i rzucając przez ramię:

— Chodź, Malfoy. Pora zobaczyć, jak nasi najlepsi przyjaciele biorą ślub.

Spędzili trochę czasu na dole, by upewnić się, że Krzywołap jest bezpiecznie ulokowany, i zabrać ze sobą Petrę. Dobermanka nie tylko była nieodłączną towarzyszką Hermiony, ale też zapewniała pewne poczucie komfortu Pansy — co mogło okazać się niezwykle istotne, biorąc pod uwagę, że czeka ją wizyta w miejscu budzącym w niej lęk, i to w dniu, który i tak wiązał się z ogromnym stresem.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Szmaragdowe płomienie wygasły, pozwalając Draco, Hermionie i Perze wyjść z kominka. Gdy przechodzili przez Atrium w stronę wind, zwracali na siebie uwagę wszystkich obecnych. Docierały do nich złośliwe szepty i wymowne spojrzenia; czarodziejski świat wciąż nie mógł ochłonąć po wieściach o ich małżeństwie.

Petra kroczyła bezszelestnie u boku Hermiony z wysoko uniesioną głową, bacznie obserwując otoczenie — ani przez chwilę nie napinając smyczy do granic możliwości. Służyła ona jedynie uspokojeniu opinii publicznej, gdyż suczka nigdy nie oddaliłaby się od swojej pani bez wyraźnego polecenia.

Draco przewrócił oczami, gdy jeden z przesadnie dramatyzujących pracowników Ministerstwa niemal się przewrócił, próbując uciec przed psem. Nie mógł powstrzymać uśmieszku, widząc, jak jego żona również patrzy na tego mężczyznę z politowaniem.

Ruch kątem oka przykuł uwagę Draco. Wyglądało na to, że to właśnie ten ochroniarz, który próbował nie wpuścić go do DKNMS w dniu zwolnienia Hermiony, wyciągnął „krótszą zapałkę”. Podszedł do nich z ostrożnym wyrazem twarzy, nerwowo zerkając na Petrę.

— Eee… panno Granger — jąkał się. — Nie może pani…

— Malfoy — przerwała mu Hermiona znudzonym tonem.

Jego oczy się rozszerzyły, kiedy kiwnął głową.

— Jasne, eee, nie może pani wprowadzać tu psa.

Draco zmierzył go ostrym spojrzeniem, sprawiając, że strażnik odruchowo się cofnął.

— Myślę, że przekonasz się, iż moja żona może robić, co tylko zechce.

Młody strażnik otworzył usta, by coś powiedzieć, ale zrezygnował, widząc, jak różdżka pojawia się w dłoni Draco. Odchrząknął, zanim podjął kolejną próbę.

— Miłego dnia, pani Malfoy.

Hermiona i Draco minęli go pewnym krokiem, idąc dalej przez Atrium; Draco uśmiechnął się pod nosem, widząc, jak Petra lekko otarła się o strażnika, gdy przeszli obok.

Ustawili się w kolejce do wind, ignorując szepty i spojrzenia, gdy z drugiego końca korytarza dobiegł ich zgryźliwy głos:

— Proszę, proszę, kujonka i Śmierciożerca.

Cormac McLaggen zatrzymał się tuż obok nich — wyraz wyższości na jego twarzy trochę osłabł, gdy Petra stanęła przed Hermioną i zmierzyła go wyzywającym wzrokiem.

Draco czuł, jak temperatura wokół nich zaczynała spadać, ale świadomie powstrzymał ten odruch, gdy Hermiona położyła dłoń na jego ramieniu, by go uspokoić, i dyskretnie pokręciła głową. Ledwie zdążył pogratulować sobie opanowania, gdy McLaggen postanowił igrać z losem.

Zrobił krok ku Hermionie, a Petra natychmiast wyszczerzyła kły, podczas gdy po podłodze zaczął rozpełzać się szron. Różdżka Draco ponownie wskoczyła do jego dłoni z kabury ukrytej pod rękawem.

— Wiesz, Hermiono — powiedział Cormac tonem, który przyprawia o mdłości — swego czasu byłaś ulubienicą czarodziejskiego świata… wtedy z radością bym się z tobą związał. — Uciął w pół słowa, a jego wzrok opadł na dłoń kobiety, wciąż spoczywającą na ramieniu Draco. — Ale teraz? Widząc, jak zadajesz się z kimś takim jak on? Najbystrzejsza czarownica, doprawdy.

Draco widział czerwień, a w jego żyłach — niczym lód pnący się po ścianie — zamarzła krew, gdy celował różdżką w McLaggena. Hermiona bez wątpienia potrafiła odczytać dwa słowa, pulsujące mu w myślach. Zacisnęła palce na jego ramieniu, wciąż ignorując ich dawnego kolegę ze szkoły.

— Nie dzisiaj, Draco — wyszeptała.

Nie dzisiaj, pomyślał. Nie powiedziała nigdy. Chyba nie wypadałoby nikogo zabijać w dniu ślubu Pansy.

— Powiem to jasno i wyraźnie — powiedział Draco cichym i groźnym głosem. — Jeśli jeszcze kiedykolwiek odezwiesz się do mojej żony, wyrwę ci język.

McLaggen przez chwilę stał z otwartymi ustami, po czym odzyskał rezon.

— A potem co? Nakarmisz nim psa?

Draco prychnął, unosząc brew.

— Przepraszam… czy to zabrzmiało jak żart? Wyrwę ci język z gardła, a potem cię zabiję w najbardziej powolny i bolesny sposób, jaki tylko istnieje. Czy to jasne?

Sam nie był pewien, co dało mu większą satysfakcję: pełne szoku westchnienia, które przebiegały przez otaczającą ich grupę ludzi, czy zadowolony uśmieszek na twarzy jego żony. W końcu nadjechała winda, a jej drzwi rozsunęły się w akompaniamencie cichego sygnału dźwiękowego.

Skierowali się do otwartej windy, a ludzie schodzili im z drogi, zostawiając ją tylko dla nich. Oczywiście Petra musiała wyrazić swoje zdanie, potrącając McLaggena, gdy go mijali.

Draco wciąż kipiał z gniewu, gdy drzwi zaczęły się zamykać, ale Hermiona zatrzymała je jednym ruchem nadgarstka.

— Och, Cormac? — powiedziała przesadnie słodkim głosem. — Musisz mieć problem z logicznym myśleniem, jeśli myślisz, że Petra zniżyłaby się do jedzenia śmieci.

Drzwi windy zamknęły się cicho, odcinając hałas z korytarza. Przez krótką chwilę ta niewielka przestrzeń stała się ich prywatnym światem.

Draco nie tracił czasu na uprzejmości. Odwrócił się, przyciskając ją do ściany i całując tak, jakby był jej spragniony; jedną rękę oparł na jej biodrze, a drugą objął kark. To był głęboki, zaborczy pocałunek. Westchnęła gwałtownie, gdy jego język wślizgnął się do jej ust, a ciało mężczyzny mocno do niej przylgnęło. Przez jedną, przyprawiającą o zawrót głowy chwilę, odwzajemniła pocałunek z równą pasją, zaciskając dłonie na jego ramionach.

Petra prychnęła lekceważąco, zupełnie nie będąc pod wrażeniem zaistniałej sytuacji, a Hermiona cofnęła się nieco. Wzięła głęboki oddech, zerkając na wyświetlacz, na którym zmieniały się numery pięter. Draco oparł czoło o jej czoło; w jego oczach mieniło się płynne srebro.

— Jeszcze dwa piętra — wyszeptał.

— Co oznacza, że mamy dwa piętra, by się ogarnąć — odpowiedziała z powagą.

Mlasnął językiem; wiedział, że ma rację, choć był tym faktem nieco zirytowany.

— Tak, proszę pani.

Hermiona wygładziła sukienkę lekko drżącą dłonią. Puściła do niego oko, a gdy drzwi się otworzyły, była już całkowicie opanowana. Wyszli na zewnątrz: nienaganni, spokojni i gotowi, by wspierać przyjaciół.

Pansy i Harry czekali przed wejściem do zacieśniania więzi; wyglądali na nieco bladych i zdenerwowanych. Hermiona ścisnęła jego dłoń, zanim się rozdzielili, by zamienić słowo ze swoimi najlepszymi przyjaciółmi.

Draco obserwował Pansy, idąc w jej stronę. Wyglądała na spokojną — choć w jej przypadku niewiele to znaczyło. Można było to uznać za skutek ich wychowania: potrafiła ukrywać emocje równie dobrze, jak każde z nich.

— Gotowa? — zapytał, obejmując ją ramieniem.

Kiwnęła głową, a jej zadbane palce bawiły się kwiatami małego bukietu, który trzymała w dłoniach.

— Tak, gotowa, bardziej już nie będę — mruknęła. — To nadal dziwne uczucie, że znaleźliśmy się w takiej sytuacji, ale… — Urwała w pół zdania i zerknęła na Harry’ego oraz Hermionę, którzy prowadzili rozmowę, podczas gdy ona bezwiednie drapała Petrę za uszami. — Myślę, że wszystko będzie dobrze.

— Będzie — zapewnił ją, pochylając się, by pocałować ją w policzek. — Nie powiedziałbym, że jesteśmy z Potterem przyjaciółmi, ale nawet ja jestem już na tyle dojrzały, by przyznać, że nie jest złym facetem.

Drzwi do pomieszczenia, w którym odbywała się ceremonia, otworzyły się gwałtownie i wypadł przez nie Theo.

— Czekają tam na was!

Biła od niego fala szaleńczej energii, ale uspokoił się, gdy Blaise przyciągnął go do siebie i szepnął mu coś do ucha.

Po słowach Theo atmosfera na korytarzu zgęstniała, stając się bardziej napięta i naładowana elektryzującą energią. Weszli do sali, w której więź zacieśnili Draco i Hermiona. Chwycił żonę za rękę, gdy podążali za resztą grupy; na jego ustach błąkał się uśmiech na wspomnienie chwili, gdy stali tu poprzednim razem.

Ceremonia zacieśniania więzi stanowiła obraz powściągliwej nadziei. Daleko jej do wystawnej uroczystości, jaką Pansy mogła sobie niegdyś wyobrażać, ale to chyba dobrze. Gdy urzędnik prowadził ich przez kolejne punkty przysięgi, Hermiona tuliła się u jego boku. Draco złożył pocałunek na czubku jej głowy, wspominając, jak ich magia wirowała wokół nich — najwyraźniej zachwycona ponownym połączeniem.

Wkrótce ceremonia dobiegła końca i wszyscy udali się na lunch do ulubionej restauracji Pansy. Harry i Pansy siedzieli na jednym końcu stołu, cicho rozmawiając. Blaise pochylił się w stronę Draco, nie spuszczając wzroku z tamtej dwójki.

— Nigdy bym nie przypuszczał, że skończą razem, ale myślę, że on dobrze na nią wpłynie.

Draco przytaknął. Wyglądało na to, że Potter jak dotąd całkiem dobrze rozumiał Pansy. Zachowywał się przy niej spokojnie i łagodnie — bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, jak pamiętał Draco — ale jednocześnie nie traktował jej tak, jakby była krucha i zrobiona ze szkła.

Gdy posiłek dobiegł końca, gwar rozmów i śmiechów ucichł, ustępując miejsca bardziej stonowanej atmosferze. W drzwiach restauracji padały słowa pożegnania i obietnice rychłego spotkania. Kiedy Draco i Hermiona wrócili do domu, Krzywołap leżał zwinięty w kłębek w swoim ulubionym, nasłonecznionym miejscu, a Petra czym prędzej do niego dołączyła.

Ledwie zdążyli wyjść z saloniku przyjęć, gdy Draco wziął ją w ramiona i bez słowa aportował ich do sypialni. Gdy wylądowali na miękkim dywanie obok łóżka, natychmiast ją przygniótł. Chwycił jej usta w namiętnym pocałunku — takim, który zdradził, że czekał na to, odkąd wysiedli z windy w Ministerstwie.

Niezdarnie próbował rozpiąć suwak na plecach jej sukienki. Po chwili, w desperackim pragnieniu poczucia jej skóry na własnej, rozciął materiał ostrożnym, bezgłośnym zaklęciem tnącym.

— Draco! — Zaśmiała się. — Ta sukienka kosztowała prawie osiem tysięcy funtów!

— Kupię ci dziesięć kolejnych — mruknął, składając pocałunki wzdłuż linii jej szczęki, podczas gdy ona zsunęła mu marynarkę z ramion.

Reszta ubrań wylądowała na podłodze, a Hermiona lekko się odsunęła, patrząc na niego z błyskiem w oczach.

— Groziłeś torturami i śmiercią Cormacowi McLaggenowi na oczach całego Ministerstwa.

— Myślisz, że pozwoliłbym komukolwiek tak się odzywać do mojej żony? — warknął.

Położył ją na łóżku i przytrzymał jej nadgarstki nad głową, całując ją głęboko i mocno dociskając biodra do jej ciała, by poczuła, jak silnie na niego oddziałuje.

Głos Hermiony brzmiał drapieżnie, gdy szepnęła mu do ucha, wywołując dreszcz biegnący wzdłuż jego kręgosłupa.

— Pokaż mi więc, jak bardzo tego nienawidziłeś. Pokaż mi, że jestem twoja.

Przez chwilę Draco zastygł nad nią; miał urywany oddech i oczy płonące pożądaniem. Potem jego usta powędrowały na jej szyję, a zęby musnęły miejsce, w którym pulsowała krew.

— Uważaj, kotku — wychrypiał zdławionym głosem. — Wiesz, co się dzieje, gdy mówisz takie rzeczy.

Zaśmiała się bez tchu, ale dało się w tym słyszeć wyzwanie — miał na celu sprawdzić jego silną wolę. Wiła się pod nim, a na jej ustach błąkał się prowokacyjny uśmieszek.

— To przestań gadać i coś zrób, Tatuśku.

W jego piersi rozbrzmiał niski warkot. Docisnął jej nadgarstki do materaca z większą siłą, całkowicie więżąc ją swoim ciałem. Jego biodra poruszały się rytmicznie w kontakcie z jej ciałem — powoli, lecz z niszczycielską siłą — aż w końcu wydała z siebie zduszony okrzyk, wypowiadając jego imię.

Wciąż unosiło się między nimi jej żądanie — Pokaż mi, że jestem twoja. Przestań gadać i coś zrób — i zniweczyło resztki jego panowania nad sobą.

— Chcesz, żebym ci pokazał?

Jego głos był teraz szorstki i niebezpieczny.

— Tak, Tatuśku — wyszeptała, posłusznie i niemal bez tchu.

Tylko tego potrzebował. Wszedł w nią jednym, gwałtownym, naznaczającym ruchem, zagłębiając się całkowicie. Hermiona głośno wciągnęła powietrze, wyginając plecy w łuk, lecz jej dłonie pozostały tam, gdzie je umieścił.

— Moja żona — wychrypiał przy jej szyi. — Tak dobrze mnie przyjmujesz.

Jej gwałtowny wdech przeszedł z jęk, gdy uniosła biodra, dostosowując się do jego rytmu: jej szeroko otwarte oczy ani na chwilę nie opuściły jego twarzy.

Od początku wchodził w nią mocno — z pełną kontrolą, a zarazem niszczycielską siłą. Puścił jej nadgarstki i przeniósł dłonie na jej biodra, zaciskając palce tak mocno, że prawdopodobnie zostawi siniaki.

— Moja — warknął przy jej szyi, a słowo to wibrowało na jej skórze. — Każdy pieprzony centymetr ciebie.

— Zawsze — sapnęła.

Jego rytm był nieustępliwy; każde pchnięcie stanowiło ostry, naznaczający gest, który wyciskał powietrze z jej płuc.

— Draco… — jęknęła; dźwięk ten był w połowie błaganiem, a połowie okrzykiem.

Jedna dłoń na moment opuściła jej biodra, by chwycić ją za podbródek i zmusić do spojrzenia mu w oczy. Szare tęczówki — rozpalone i dzikie — wpiły się w jej cynamonowe.

— Grzeczna dziewczynka.

Nagrodził ją gwałtownym ruchem bioder, który wycisnął z jej gardła krzyk. Jego kciuk odnalazł jej łechtaczkę, masując ją zdecydowanymi ruchami, które posłały fale rozkoszy przez całe jej ciało.

Wbiła paznokcie w jego ramiona, poruszając się w rytm jego ruchów i wypowiadając jego imię jak modlitwę.

— Chciałaś, żebym ci pokazał? — zapytał niskim głosem, niemal łamiącym się od ogromu pożądania. — Czy to dowodzi, że jesteś moja?

Jej jęki stały się coraz bardziej rozpaczliwe; jej ciało, doprowadzone do ostateczności, kurczowo go oplatało.

— Proszę, Draco.

Ustami musnął jej ucho, pochylając się bliżej.

— Dojdź dla mnie, kotku. Teraz.

Hermiona natychmiast doszła, krzycząc, gdy jej ciało drżało w spazmach rozkoszy. On również dążył do własnego spełnienia, aż w końcu z rykiem spuścił się w jej wnętrzu.

Potem opadł na nią, przyciągając ją w ramiona — ich ciała były spocone i wyczerpane. Obsypał ją pocałunkami wszędzie, gdzie tylko mógł sięgnąć: włosy, skroń, czoło, powieki i policzki, by na koniec złożyć delikatny pocałunek na jej ustach.

Nie wypuszczał jej z objęć przez długi czas. Pozostał w niej, wciąż trzymając ją w ramionach; ich serca biły w tym samym rytmie. Delikatnie musnął kciukiem jej policzek, z cichym szacunkiem łagodząc intensywność minionych chwil.

— Taka doskonała — szepnął, muskając wargami jej usta. — Trzymam cię, kochanie.

Hermiona wydała z siebie cichy pomruk; ciało drżało przez wstrząsy wtórne, a palce mierzwiły jego włosy. Uśmiechnął się do niej, po czym pocałował czubek jej nosa.

— Moja bogini, moja idealna żona.

W końcu, gdy jej oddech się uspokoił, ostrożnie się z niej wysunął. Cicho jęknęła z żalem, ale uciszył ją kolejnym, delikatnym pocałunkiem. Wstał, wziął miękki ręcznik i zwilżył go ciepłą wodą, by łagodnie ją obmyć, przy każdym dotyku szepcząc słowa uwielbienia.

Gdy wrócił do łóżka i położył się obok niej, przyciągnął ją mocno do swojej piersi, chcąc zapewnić jej bezpieczeństwo.

— Draco? — wyszeptała sennie, tuląc się do jego skóry.

— Tak, kotku?

— Kocham cię — powiedziała cicho, już zapadając w sen.

Złożył pocałunek na jej włosach; jego głos był cichy, lecz pełen pewności:

— Ja kocham cię bardziej. Zawsze.

Leżeli w ciszy splątani w pościeli i wtuleni w siebie, będąc dokładnie tam, gdzie ich miejsce.

Długo po tym, jak sen ogarnął jego żonę, Draco wciąż czuwał — jego szare oczy były łagodne, lecz pełne czujności, jakby rzucał światu wyzwanie, by spróbował znów mu ją odebrać.

niedziela, 20 września 2026

 

Witajcie :) późnym wieczorem zapraszam także na nowy rozdział tego tłumaczenia. Będziemy świadkami rozmowy Draco z przyjaciółmi i Hermiony z kimś nieproszonym. Ale mimo wszystko rozdział jest fajny.

Na kolejny zapraszam za dwa tygodnie. Miłej lektury!

 

_____________

 

Rozdział 36: Trochę grzeczniej

 

Listopad 2004

 

Draco wpatrywał się w swoje karty. Miał dobre rozdanie, kolor, ale wiedział, że Blaise prawdopodobnie ma karetę, a może nawet pokera. Theo wyglądał na lekko zaniepokojonego, więc prawdopodobnie miał dwie pary, a może tylko jedną, a Pansy dawno temu spasowała. Nigdy nie przepadała za pokerem i dość głośno o tym mówiła. No, o tym i o innych rzeczach.

— Naprawdę, Draco — powiedziała, przewracając oczami — nie możesz jej po prostu podarować domu!

— To cholernie hojny gest, przyznaję — mruknął Blaise, unosząc brew — ale Pansy ma rację.

— Dlaczego? — warknął Draco. — Co w tym złego? Wiecie, normalni ludzie byliby zachwyceni i cholernie wdzięczni za taki prezent. To piękny dom obok Hampstead Heath, na Salazara!

— Normalni ludzie nie są przyzwyczajeni do takiego rodzaju podarunków, ale my nie jesteśmy normalni! — odparowała Pansy. — Nigdy nie myślałam, że to powiem, ale współczuję jej! Skoro jesteś tak żenująco słaby w wyrażaniu swoich uczuć, to postaw się na chwilę w jej sytuacji; jesteś obrzydliwie bogatym facetem, który pieprzył ją od czasu do czasu przez kilka miesięcy. I nagle dajesz jej dom? Wiesz, jak to się nazywa, Draco. To nagabywanie!

— Nagaby… Nie płacę za jej ciało, do cholery! — wyrzucił z siebie. — Chcę mieć pewność, że jest bezpieczna, bo ściga ją wściekły pies, a wszyscy wiemy, co Greyback jej zrobi, jeśli dorwie ją w swoje brudne łapy.

— Tak, wiemy — powiedział Theo — ale po tym wszystkim, co nam powiedziałeś o Granger, naprawdę dziwi cię, że czuje się poniżana i ubezwłasnowolniona, traktowana tak, jakby nie potrafiła sobie poradzić? Skoro to dzięki niej Potter, żywy, przetrwał Hogwart, myślę, że dałaby sobie radę. Zaufaj jej!

Draco spasował, rzucając karty na stół. Lekkie drgnięcie ust Blaise’a potwierdziło wcześniejsze podejrzenia.

— Po prostu nie widzę problemu. Powiedziałem, że w międzyczasie będę płacił za jej cholerne mieszkanie, by nie musiała z niego rezygnować. Jestem gotów wszystko jej ułatwić, a ona i tak widzi w tym podtekst.

— Draco — zaczęła Pansy złowieszczo cicho — jeśli to mieszkanie jest tylko tymczasowe, nie będzie mogła tam ułożyć sobie życia. To nigdy nie będzie jej dom. Tylko twoje mieszkanie, które na jakiś czas pożyczy.

Draco wykręcił szczękę, a jego klatka piersiowa zacisnęła się.

— Nie planowałem, że to będzie tymczasowe. — Poczuł trzy pary oczu intensywnie się w niego wpatrujące. Westchnął. — Chcę, by została tam na stałe. Chcę, żeby tam mieszkała. To jej dom. Zawsze będzie jej. Zapiszę to w moim cholernym testamencie, jeśli będę musiał. Drzwi są czerwono-złote, na Merlina! W tym domu jest cholerna biblioteka! Moja babcia by ją pokochała! To jej dom — fuknął z frustracją i spojrzał na Blaise’a. — Jak idą sprawy?

Ten wyprostował się i stuknął kartami o stół.

— Idą, ale to delikatny proces. To bardzo poszukiwany przedmiot, a sprzedawcy są niezwykle wybredni.

— Nie obchodzi mnie to.

— To będzie cię kosztować.

— Nie obchodzi mnie to.

— Mówię o jakiś trzydziestu tysiącach, by to zabezpieczyć.

Pansy o mało się nie zakrztusiła.

— Galeonów?

Draco uniósł brew.

— Próbujesz mnie obrazić?

Blaise westchnął i odchylił się do tyłu.

— To kosztowne zagranie.

Draco oparł łokcie na kolanach, wpatrując się w przyjaciela.

— Trzydzieści tysięcy to nic.

Blaise przyglądał mu się przez chwilę, po czym uniósł brwi i skinął głową.

— W porządku. W takim razie pewnie będę mógł to mieć w ciągu dwóch tygodni.

— A co, jeśli ona tego nie zechce? — zapytała Pansy.

— To nie jest, kurwa, dom — mruknął Draco. Odchylił się i pogłaskał po brodzie. — Będzie chciała.

Ale Pansy nie była przekonana.

— I prawdopodobnie będzie wiedziała, ile to jest warte. Pieniądze mogą nie mieć znaczenia dla ludzi takich jak my, ale dla niej? Założę się o tysiąc galeonów, że będzie jej niezręcznie przyjąć tak drogi prezent.

— Nie obchodzą mnie pieniądze! — jęknął i przetarł twarz dłońmi. — Obchodzi mnie tylko błysk w jej oczach, kiedy zda sobie sprawę, co trzyma w dłoniach. Obchodzi mnie jej uśmiech, sposób, w jaki spojrzy na tą cholerną rzecz z szacunkiem, i honorowe miejsce, jakie zajmie na jednej z półek z książkami — w domu!

— Do diabła, Draco — mruknął Theo. — Dajesz się ponieść zaborczości. Opanuj się, stary. Brzmisz, jakbyś chciał ją porwać, na Salazara.

Draco tylko spiorunował go wzrokiem.

— Wiesz — wtrąciła Pansy — byłabym zachwycona prezentem wartym trzydzieści tysięcy galeonów. Prawdę mówiąc, byłabym bardzo rozczarowana, gdyby nie był tyle wart. Ale Granger? Zgadzam się z Blaise’em, to kosztowne zagranie.

— Kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana — rzekł Draco, wzruszając ramionami.

— Słuchaj, nie narzekam, bo prowizja, jaką za to dostanę, jest oszałamiająca — odchrząknął Blaise — ale po co ci to?

Draco przejechał językiem po zębach.

— Potrzebuję czegoś konkretnego. Ja… Nie mogę jej po prostu powiedzieć, bo co, kurwa, usłyszy? Że ja, były Śmierciożerca i jej prześladowca z dzieciństwa, chcę, żeby była moją dziewczyną? — prychnął. — Bardziej prawdopodobne, że usłyszy, że chcę, by była moją własnością. Proszę, miej sobie cholerną rezydencję… i tak przy okazji, dlaczego nie przywiążesz się do mnie na zawsze, żebym mógł cię gnębić i twoją niezależność?

— Zdawało mi się, że nie rozumiesz, dlaczego wściekła się o dom — powiedział Blaise, unosząc brew.

— Cóż, nie jestem idiotą. — Wziął głęboki łyk Ognistej Whisky. — Oczywiście rozumiem, jak źle to wygląda, ale wkurza mnie to, że ludzie, których nazywa przyjaciółmi, tak ją skrzywdzili, że nie potrafi przyjąć żadnej pomocy.

— Draco — wymamrotała Pansy. — Od ilu miesięcy się spotykacie? Dwóch? Trzech?

— Dwóch — mruknął do szklanki.

Przynajmniej tak naprawdę, nie licząc rzadkich spotkań od lipca. W jego umyśle była przez dziesięć cholernych lat.

— No dobrze — kontynuowała — daj jej trochę czasu! Zabezpieczyłeś jej mieszkanie, pracuje w Biurze Aurorów, opiekujesz się nią — co jeszcze mógłbyś zrobić?

— Byłaby bezpieczniejsza w domu — rzekł. — Magia mojej rodziny jest o wiele silniejsza niż jakakolwiek osłona, jaką mógłbym rzucić. Greyback nawet by jej tam nie wyczuł. — Westchnął. — Gdyby wiedziała, jak bardzo mi na niej zależy, może by się zastanowiła.

— I myślisz, że danie jej czegoś takiego cokolwiek zmieni?

Blaise zaśmiał się i wziął łyk drinka.

— To będzie dowód, że ją znam — mruknął. — Że to coś więcej, coś głębszego, niż to, co teraz przeżywamy. Udowodnię, że myślę o jej zainteresowaniach i hobby, i szanuję je. Że jej słucham, że ją dostrzegam.

— Albo — wtrącił Theo — możesz po prostu powiedzieć jej, co czujesz. Od dłuższego czasu masz na jej punkcie obsesję… cóż, może nie powinieneś tego tak formułować, ale przesłanie mogłoby być całkiem romantyczne, wiesz.

— Nie! — warknęła Pansy. — Zdecydowanie nie powinieneś tego robić.

Draco spojrzał na nią beznamiętnie.

— Naprawdę? Sugerujesz, że jestem żenująco słaby w wyrażaniu swoich uczuć?

Policzki Pansy poczerwieniały, gdy się zjeżyła.

— Tak, ale wyrażanie swoich uczuć niekoniecznie oznacza wylewanie przed nią duszy, opowiadanie jej, jak śliniłeś się do niej jak jakiś prześladowca przez dziesięć cholernych lat! Zostaw przeszłość taką, jaka jest i skup się na tu i teraz.

— Naprawdę? — Draco zmrużył oczy, obserwując ją. — Więc, powiedzmy, że byłabyś w kimś zakochana przez wiele, wiele lat, nie uważasz, że powinnaś tej osobie o tym powiedzieć?

— Absolutnie nie — prychnęła i dramatycznie przewróciła oczami. — Nie chcę wyjść na wariatkę.

— Myślę, że to byłoby romantyczne — powiedział Theo. — Pomyśl tylko! To takie logiczne! Byłeś dla niej okropny, bo nie wolno ci było czuć tego, co czułeś, ponieważ jesteś czarodziejem czystej krwi, a ona mugolaczką. To jak najstarsza historia miłosna na świecie! Jak Romeo i Julia, jak Montecchi i Capuleti.

— Nie wiedziałem, że lubisz Szekspira — wycedził Blaise.

— Theo jest całkiem oczytany — rzekła Pansy, a Theo dumnie się wyprostował.

Blaise tylko uniósł brew, a Draco ze smutkiem pokręcił głową.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Stosy papierów, które czekały na Hermionę w poniedziałkowy poranek, sprawiły, że ścisnęło ją w żołądku. Wczoraj ledwo wstała z łóżka i dziś nie czuła się lepiej.

Rozmyślała przez całą noc i niedzielę, zastanawiając się, czy Draco chce ją upokorzyć. W jednej chwili wydawało jej się to zupełnie naturalne — w końcu znała tę „nową” stronę jego charakteru zaledwie od kilku miesięcy, w przeciwieństwie do lat, gdy znała jego małostkową i podłą naturę — a w następnej nie mogła pogodzić się z faktem, że te ostatnie kilka miesięcy było kłamstwem. Czasami przeklinała samą siebie, bo to wszystko działo się w jej głowie — nie dawał jej żadnych oznak, że jest wobec niej nieszczery, i dlaczego poświęcałby tyle czasu i energii na to, by ją uszczęśliwić, a potem ją złamać?

To nie wydawało się logiczne ani słuszne, ale bez względu na to, jak bardzo jej racjonalna strona próbowała wmówić to jej emocjonalnej stronie, nie docierało to do niej. Wciąż myślała o jego geście, o tym, jak niezwykłe było to, że Draco podarował jej dom niemal odzwierciedlający dom jej marzeń, i to w okolicy, w której dorastała, a nawet rozważała myśl, że mógł użyć na niej Legilimencji bez pytania. Skąd inaczej miałby wiedzieć?

Ale nie — nie! Nie mogła tak myśleć. On taki nie był. Już nie.

Aby się rozproszyć, robiła to, co wychodziło jej najlepiej — pogrążała się w pracy. Ledwo zarejestrowała, kiedy Cross zapukał do jej drzwi i wszedł bez zaproszenia; usiadł na jej wolnym krześle i zaczął przeglądać raporty ze Scotland Yardu. Razem pracowali w milczeniu aż do lunchu.

— Idziesz na przerwę? — zapytał, wstając i przeciągając się.

Hermiona tylko westchnęła z rezygnacją i pokręciła głową.

— Nie jestem głodna. Idź.

— Jesteś pewna, Granger?

— Zdecydowanie.

— Cóż — mruknął i położył rękę na drzwiach — nie czekaj za długo. Twój mózg potrzebuje pożywienia, żeby pracować na tak wysokich obrotach.

To sprawiło, że podniosła wzrok znad papierów.

— Tak, wiem.

Skinął tylko głową, zanim opuścił jej gabinet.

Hermiona westchnęła i odchyliła się na krześle. Serce ciążyło jej, żołądek skręcał się z nerwów i przerażenia. Chciała, żeby Draco wpadł do jej gabinetu z eleganckim uśmieszkiem i głodem w oczach, i udowodnił jej, że nie musi się martwić, że okaże się złośliwym geniuszem.

Być może dlatego jej słuch się wyostrzył, gdy usłyszała stukot eleganckich butów przed gabinetem, bo nikt na tym piętrze nie nosił takich oprócz niego. Serce waliło jej jak młotem, krew szalała w żyłach, a ona siedziała prosto, wpatrując się w drzwi. Za chwilę miał wejść do środka, z celowo niedbale zaczesanymi do tyłu włosami i błyszczącymi, szarymi oczami.

Czekała z zapartym tchem, gdy pukanie dotarło do jej drzwi.

— Tak, proszę.

Jej głos był ostrzejszy niż zwykle, a w gardle zaschło. Och, pragnęła, jego rąk na swoim ciele, choć wiedziała, że to ostatnia rzecz, jakiej teraz potrzebuje.

Drzwi się otworzyły i kiedy pierwsza stopa weszła do środka, Hermiona straciła oddech. To nie był Draco, nie jego pewny krok. To był ktoś inny, równie pewny siebie, ale o wiele za mało autorytarny.

To był Cormac McLaggen.

Hermiona skrzywiła się i opadła na krzesło.

— Cormac — powiedziała ostrożnie i posłała mu wymuszony uśmiech. — W czym mogę pomóc?

— Ach, Granger! — Uśmiechnął się, wchodząc do gabinetu. Jego brązowe loki były elegancko ułożone, ale wciąż wyglądały zbyt wyraziście, jakby każdy z nich był otulony jakimś produktem. — Cieszę się, że zastałem cię przed lunchem. Mogę usiąść? — Nie czekając na jej odpowiedź, opadł na krzesło, które wcześniej zajmował Cross. Odchylił się, szeroko rozstawiając nogi. Spojrzał na nią z błyskiem rozbawienia, a jego uśmiech był zdecydowanie zbyt obleśny jak na jej gust. — Muszę przyznać — zanucił, a jego orzechowe oczy powędrowały na jej dekolt — wyglądasz olśniewająco w tej bluzeczce, Granger. A ten rumieniec — to dla mnie?

Hermiona szybko zasłoniła się dłonią.

— Czego chcesz, Cormac?

Czekając, spojrzał jej w oczy.

— Proszę, proszę, Granger — powiedział — trochę grzeczniej.

— Jestem teraz trochę zajęta — warknęła przez zaciśnięte zęby.

— Ale jest pora lunchu — kontynuował i wzruszył ramionami. — Chciałbym pójść z tobą coś zjeść.

— Cóż, dziękuję, ale nie.

Zaśmiał się tylko.

— Och, Granger. Zawsze zgrywasz niedostępną. Zarezerwowałem dla nas stolik w uroczej, małej restauracji na Pokątnej. Nie ociągaj się.

— To bezczelne z twojej strony — prychnęła. — Nie idę.

— Oczywiście, że idziesz — powiedział lekkim tonem. Wstając z krzesła, wygładził spodnie i podszedł do jej biurka. W jego krokach słychać było arogancję, pewność siebie, jakby wiedział coś, czego ona nie wiedziała. Oparłszy dłonie po obu stronach biurka, nachylił się bliżej, a w jego oczach zabłysło coś dziwnego. — Daj spokój, Granger. Jak długo będziemy się bawić w kotka i myszkę?

— Co proszę? — wykrztusiła i zmarszczyła brwi, odsuwając krzesło daleko od niego, aby gwałtownie wstać.

Oblizał wargi i uśmiechnął się krzywo.

— Oboje wiemy, że prędzej czy później wylądujesz w moim łóżku, więc to wszystko tak naprawdę tylko na pokaz, ale jestem dżentelmenem. — Wyprostował się i powoli zmierzył ją wzrokiem. — Pozwolę ci udawać, ale wiesz, gdzie twoje miejsce.

Hermionie opadła szczęka. Spoglądając na swoją torebkę z koralikami leżącą na podłodze obok krzesła, na którym przed chwilą siedział Cormac, przeklęła się w duchu za to, że nie ma przy sobie różdżki. Zazwyczaj kiedy pracowała, spoczywała we włosach, ale dziś rano nawet nie wyjęła jej z torebki. Nie była szczególnie utalentowana w magii werbalnej — w sumie w ogóle — i choć umiała wyprowadzić cios, nie była pewna, czy ma szansę z wieloletnim graczem Quidditcha. Dzieliło ich tylko biurko, ale nie miała dojścia do drzwi.

— Cormac — zaczęła spokojnie. — Nie pójdę z tobą na lunch, nie będę chodzić z tobą na randki i na pewno nie będę z tobą spała.

Uśmiechnął się szeroko.

— Kto mówił cokolwiek o spaniu?

Hermiona przewróciła oczami.

— Nie będę z tobą, w żadnym wypadku! Już przez to przechodziliśmy, lata temu. Nie byłam zainteresowana wtedy i nie jestem zainteresowana teraz.

Ale Cormac tylko prychnął i pokręcił głową.

— Jesteś zdezorientowana, Granger. Nie wiesz, czego chcesz.

To rozbawiło Hermionę, aczkolwiek bez radości i gniewu.

— Wiesz co? Może i nie wiem. Ale wiem, czego nie chcę. Nie chcę ciebie.

Zmiana w powietrzu dowodziła, że nie chciał, a może nawet nie spodziewał się tego usłyszeć. Jego spojrzenie lekko się zmieniło, a uśmieszek przekształcił w wąską kreskę. Ciało napięło się, mięśnie pod koszulą poruszyły.

— Wiesz — zaczął z udawaną łagodnością — to dość męczące, gdy kobiety udają, że nie chcą tego, czego ewidentnie chcą. Wiem to od szkoły, Granger. Nie oszukasz mnie.

Miała ochotę się śmiać, płakać, krzyczeć i wrzeszczeć jednocześnie. Przeczesując włosy dłońmi, cofnęła się do ściany.

— Co jest z tobą nie tak, Cormac? Zostaw mnie w spokoju!

— Nie! — warknął i wyprostował się, a jego dotychczas miła twarz spochmurniała. — Czas przestać zachowywać się jak nastolatka, Granger. Trzeba dorosnąć! Oboje tego chcemy, a ja mam dość czekania, aż się opamiętasz!

— Jesteś chory! — warknęła Hermiona i spiorunowała go wzrokiem. — A teraz wypierdalaj z mojego gabinetu, zanim rzucę na ciebie urok i przeniosę cię w następne stulecie!

Nie miała różdżki, nie, ale nie musiał o tym wiedzieć.

Cormac westchnął tylko ze zmęczenia.

— Granger, uspokój się. Porozmawiajmy o tym przy lunchu…

— Głupi jesteś, czy co? — prychnęła, krzyżując ramiona na piersi. — Powiedziałam nie! Ile razy mam to jeszcze powtarzać, zanim to dotrze do twojej tępej głowy?

— Wiem, że tak nie myślisz i ty też jesteś tego świadoma — zadrwił i machnął ręką. — Po prostu bierz ten cholerny płaszcz i chodźmy.

To znowu rozbawiło Hermionę.

— Naprawdę masz urojenia. Nigdzie z tobą nie pójdę.

Zacisnął szczękę.

— Zaczyna mi brakować cierpliwości, Granger.

— Mi też — warknęła. — Wynoś się!

— Nie zmuszaj mnie, żebym cię ze sobą ciągnął! — wycedził. 

Nigdy nie widziała go tak wściekłego.

To było do niego niepodobne. Owszem widywała jego wybuchy złości, gdy przegrywał mecz Quidditcha, jak wtedy, gdy roztrzaskał miotłę, bo wpuścił kafla, ale nigdy nie widziała tego z takiego bliska. W jego oczach malowała się dzikość.

— Zdaje się, że panna Granger powiedziała nie.

Jego przeciągły głos wydał się Hermionie lodowatą ulgą i z trudem wypuściła powietrze. Draco Malfoy wszedł do gabinetu z gracją, na jaką stać tylko Ślizgona. Eleganckimi dłońmi poprawiał spinki do mankietów, a lodowaty wzrok utkwił w Cormacu.

— To nie twoja sprawa, Malfoy — warknął Cormac i zerknął na niego z wściekłością w oczach.

Draco wzruszył ramionami, westchnął, a jego szczęka zacisnęła się. Różdżkę miał schowaną w kaburze pod prawym ramieniem, a wzrok śmiertelnie skupiony.

— Powinieneś stąd wyjść, McLaggen. Natychmiast.

Twarz Cormaca wykrzywiła się w zadowolonym uśmiechu i zwrócił się do Draco.

— Naprawdę, Fretko?

Hermiona z trudem przełknęła ślinę, jej serce zabiło mocniej, gdy zobaczyła zmianę w oczach Draco. W szkole Cormac był od niego znacznie większy — silniejszy i szerszy — ale teraz niewiele fizycznie ich dzieliło. Może Cormac był nieco masywniejszy, ale Draco był wyższy i miał w spojrzeniu coś niebezpiecznego, coś bezlitosnego, czarnego, coś, czego Cormac nigdy nie będzie mógł posiąść.

— Nie będę prosił drugi raz — rzekł Draco spokojnie, ale jego słowa brzmiały cierpko, ostro i mrocznie. — Wyjdź teraz, albo będę musiał cię wyprowadzić z budynku.

Cormac oparł ręce na biodrach.

— Jak ci się podoba wolność, Śmierciożerco? Wiesz, mój wujek Tyberiusz mówi, że Wizengamot pracuje nad sposobem na unieważnienie decyzji Ministra Magii. To nieodpowiedzialne wpuszczać czarnoksiężnika do DPPC.

Draco nie wydawał się tym przejęty. Wskazał tylko na drzwi.

— Dalej, McLaggen. Wynoś się.

— Wiesz, może po prostu się odczepisz? — Cormac prychnął i oparł się o biurko Hermiony. — To sprawa między mną a Granger. Ciebie to nie dotyczy.

W oczach Draco błysnął gniew, zanim, szybki jak żmija, wyciągnął różdżkę i wycelował nią w Cormaca.

— Granger powiedziała nie — rzekł, a jego głos wciąż brzmiał spokojnie. — Wiele razy, zdaje się. Wielokrotnie. Wygląda na to, że jesteś po prostu zbyt tępy, żeby zrozumieć znaczenie tego słowa.

Serce Hermiony zabiło mocniej, gdy Cormac uśmiechnął się szyderczo i zapytał:

— Zazdrościsz mi czegoś, co Granger uważa za ekscytujące, prawda, Malfoy?

Sama bezczelność tego stwierdzenia sprawiła, że Hermionie opadła szczęka. Ten mężczyzna ewidentnie miał urojenia.

Coś mrocznego zamigotało w oczach Draco, gdy podszedł bliżej.

— Próbowałem być miły. Próbowałem być uprzejmy. A teraz, wypierdalaj stąd, zanim stracę panowanie nad sobą.

Cormac zesztywniał. Zrobił ruch, żeby wyciągnąć różdżkę, ale Draco był jak cień i w jednej chwili stanął przed nim, wbijając mu koniec różdżki w gardło.

— Nawet się, kurwa, nie waż, ty nieistotny gnoju — warknął. — Jeśli jeszcze raz zbliżysz się do Hermiony Granger, jeśli jeszcze raz okażesz jej brak szacunku, wykończę cię. Rozumiesz?

— To cholernie odważne z twojej strony, że grozisz mi, kiedy twoja wolność wisi na włosku, Śmierciożerco — powiedział Cormac, ale jego głos drżał.

Draco prychnął szyderczo i wbił czubek różdżki głębiej w gardło Cormaca. Jeszcze głębiej, może by go zranić.

— Wiesz, jakie procedury obowiązują, gdy Auror jest zagrożony w departamencie? Mamy więcej swobód, niż ci się wydaje, a twój drogi wujek Tyberiusz na nic się nie przyda. Mógłbym cię oskalpować szybciej, niż mrugniesz; mógłbym przeciąć ci tętnice i wykrwawić cię od środka, nawet nie przebijając skóry; mógłbym wejść do twojego umysłu i dowiedzieć się o tobie wszystkiego, zanim zdążyłbyś zaczerpnąć powietrza. Jeśli nie ciekawi cię, za jakie inne okropne klątwy nie dostanę żadnej, cholernej reprymendy, powinieneś wyjść, zanim będzie za późno i stracę cierpliwość. — Kiedy Cormac się nie poruszył, Draco wbił różdżkę w miękkie miejsce pod jego brodą, wywołując zdławiony jęk. — Granger może i jest miła, ale ja nie. Tik-tak, McLaggen.

Cormac przełknął ślinę, po czym, obrzuciwszy ją ostatnim spojrzeniem, prychnął i ruszył w stronę drzwi, masując dłonią miejsce, gdzie różdżka Draco miała zostawić paskudnego siniaka, a pod skórą już widać było pęknięte naczynka krwionośne. Nie odwrócił się już, żeby na nich spojrzeć, zanim trzasnął drzwiami, po czym wyszedł, zostawiając za sobą ogłuszającą ciszę.

Hermiona poczuła falę dziwnego lęku i ulgi, gdy chwyciła się za serce i oparła o biurko.

Draco zacisnął szczękę i schował różdżkę do kabury.

— Nic ci nie jest?

Hermiona przełknęła ślinę i skinęła głową, a jej serce biło szybko.

— Czego on chciał?

Draco wkrótce znalazł się przy niej, delikatnie głaszcząc po plecach.

Zamknęła oczy i pozwoliła, by ciepło jego dotyku w nią wniknęło. Nie upokorzy jej. Nie upokorzy. Pokręciła głową i wyprostowała się.

— Chciał zabrać mnie na lunch, ale odmówiłam. Nie żeby go to obchodziło.

Miał surową twarz, zimne oczy, zacisnął szczękę.

— Powinienem był rozwalić mu te cholerne zęby.

Hermiona westchnęła i ponownie pokręciła głową, delikatnie muskając dłońmi jego klatkę piersiową.

— Proszę, nie marnuj na niego ani chwili.

Położył dłonie na jej biodrach.

— To rozpieszczony bachor. Ktoś powinien pokazać mu, gdzie jego miejsce.

Hermiona uśmiechnęła się blado i spojrzała na niego.

— Swój pozna swego.

Zmrużył oczy.

— Tak, ale mnie naprostowano. — Odgarnął kosmyk włosów z jej twarzy, jego dotyk był jak impuls elektryczny. — Zapłaci za to następnym razem, kiedy będzie cię dręczył. Obiecuję.

Przygryzła wargę i szukała w jego oczach prawdy, czegoś, co przekona ją o jego dobroci.

— Draco — mruknęła ostrożnie, zerkając na drzwi. — Mówisz serio?

Zmarszczył brwi i podszedł bliżej, blokując ją między sobą a biurkiem.

— Że zrobię mu krzywdę, jeśli jeszcze raz na ciebie spojrzy? Och, mówię serio, kochanie. Założę się na twój śliczny tyłek, że tak.

Przełknęła ślinę, czując ucisk w żołądku, gdy zapach cytrusów i cedru wdarł się do jej zmysłów.

— Dziękuję, że przyszedłeś na ratunek — wyszeptała, powoli przesuwając dłońmi po jego klatce piersiowej. — Nie wiem, dlaczego nie miałam przy sobie różdżki. To do mnie zupełnie niepodobne.

— Zawsze powinnaś nosić ją przy sobie — mruknął. — Ja zawsze mam swoją. — Pochylił się i jego usta delikatnie musnęły jej usta. — Jesteś pewna, że wszystko w porządku, kochanie?

Zacisnęła zęby i skinęła głową.

— Tak.

Zanucił i pocałował ją delikatnie, a Hermiona się rozpłynęła. Jego usta były takie ciepłe, tak troskliwe, a ona pozwoliła dłoniom delikatnie zacisnąć dłonie na jego koszuli. Muśnięcie jego języka o spojenie jej ust było ostrożne, niepewne i powitała do lekkim rozchyleniem warg. Draco przesunął dłoń po jej szyi, obejmując głowę, pogłębiając pocałunek. Smakował świeżą miętą z nutą kawy i Hermiona cicho jęknęła.

Pocałunek był powolny, niespieszny, ale nie mniej ujmujący niż jego inne pocałunki. Torował drogę wszystkim fantazjom o wspólnej przyszłości, które kiełkowały w jej umyśle, nabierając rozpędu.

Było miło. Całowanie go w ten sposób było przyjemne. Na tyle odurzające, by być ekscytujące, ale nie nieznośne. Mogła go smakować bez końca i była pewna, że Draco był nie tylko najlepszym kochankiem jakiego miała, ale także najlepiej całował.

— Chcesz, żebym został? — wymamrotał, gdy jego usta w końcu oderwały się od jej; jego ciało było ciepłe, a dłoń masowała jej kark.

— Nie — powiedziała i powoli się odsunęła. — Idź na lunch.

— W takim razie zjedz ze mną.

Cofnął się, a na jego świeżo całowanych ustach pojawił się krzywy, lecz pełen nadziei uśmiech.

Hermiona przełknęła ślinę.

— A co z resztą? — zapytała. — Czy oni… nie domyślą się?

Draco uniósł brew.

— Jesteśmy kolegami z pracy, którzy zjedzą razem lunch. Po za tym, dziś po południu mamy trening pojedynków. Czego mieliby się domyślić?

Zacisnęła dłonie, czując, jak pieką ją policzki.

Wycofał się i westchnął.

— Nie musimy, kochanie.

— W porządku — powiedziała. — Właściwie… jestem bardzo głodna.

Uśmiechnął się czarującym uśmiechem, który nadał mu wygląd tak rozbrajająco przystojnego.

— No dalej, Granger. Chodźmy.

Próbowała nieco zniwelować rumieniec na policzkach, poświęcając więcej czasu niż zwykle na układanie włosów różdżką, zanim chwyciła płaszcz i poszła za Draco do windy. Zadawał jej pytania dotyczące sprawy, śledztwa Scotland Yardu i Hermionę uderzył jego zupełnie swobodny ton, jakby wcale nie całowali się w jej gabinecie chwilę temu. Uświadomiła sobie wtedy, że prawdopodobnie przyzwyczaił się do tego, że po takiej intymności nie traci rezonu, opanowania, pozorów normalności. Nie powinno jej to dziwić, skoro potrafił w mgnieniu oka zmienić się z wściekłej bestii w opanowanego dżentelmena, gdy uprawiali seks.

Może to po prostu jego talent.

Hermiona nie posiadała tego talentu, a stało się to jeszcze bardziej oczywiste, gdy spotkali Harry’ego w kawiarni. Spojrzał na nich, marszcząc czoło, a w jego zielonych oczach błyszczało coś, co wyglądało na zawstydzenie i ciekawość; och, z pewnością wiedział, co robili, ale nic nie powiedział. Zamiast tego, on i Draco omawiali razem jakąś sprawę. Ich rozmowa pozwoliła jej się zrelaksować, odetchnąć, a jej puls powoli wrócił do normalnego rytmu.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Sala treningowa była pusta, poza ich dwójką. Hermiona zdjęła marynarkę, żeby zostać w bluzce, i celowo założyła spodnie z powodu popołudniowych zajęć.

Pod jedną ze ścian stały manekiny treningowe, niektóre przymocowane do szyn, co pozwalało im poruszać się za pomocą prostego zaklęcia. Po drugiej stronie znajdowała się duża, przeszklona gablota wypełniona różnego rodzaju bronią. Hermionę zawsze bawił widok charakterystycznego, mugolskiego ekwipunku, ale cieszyła ją też świadomość, że nawet czarodzieje byli na tyle sprytni, by wiedzieć, że magia nie zawsze jest rozwiązaniem.

Draco zdjął marynarkę i poruszył ramionami, wyciągając różdżkę z kabury.

— Chciałbym zacząć od tego, żebyś pokazała mi, co potrafisz — powiedział i spojrzał na nią. — To pomoże mi zorientować się, co wymaga poprawy.

Zacisnęła dłonie, zanim wyciągnęła różdżkę z koka we włosach.

— W porządku.

— Nie martw się, kochanie — mruknął z uśmieszkiem. — Nie zrobię ci krzywdy. No, chyba że zechcesz.

Na to Hermiona przewróciła oczami. Już raz pojedynkowała się z Draco, a on nie był wtedy zbyt delikatny. Ale nie była zupełną nowicjuszką; walczyła na wojnie, była w Gwardii Dumbledore’a — wiedziała co nieco o pojedynkach.

Zajmując pozycję, uniosła różdżkę.

— Gotowa.

Draco tylko na nią spojrzał, nie unosząc różdżki. Zamiast tego splótł ręce za plecami.

— Dobrze. Zaczynajmy. Spróbuj mnie trafić.

Zmarszczyła brwi, czując irytację na skórze. Czy on ją prowokuje? Czy celowo próbuje z niej zadrwić? Czemu nie wyciągnął różdżki? Prychnęła i rzuciła zaklęcie paraliżujące, ale po prostu usunął się z drogi. To był tak bezwysiłkowy unik, że Hermiona myślała, że chybiła, ale nie. Rzuciła go prosto w niego i trafiłaby, gdyby się nie zrobił kroku w bok.

— Jeszcze raz — zawołał, a Hermiona zacisnęła zęby.

— Drętwota! — warknęła i posłała kolejne zaklęcie, ale on ponownie się odsunął.

— Wzmocnij intencję, przyspiesz rzucanie — polecił.

Zmarszczyła brwi i posłała w jego stronę kolejne dwa zaklęcia, dodając im mocy. Draco uniknął ich obu.

— Nie chodzi o to, jak to wymawiasz — stwierdził — ale o to, jak wymuszasz magię na swoim ciele.

— Co masz na myśli? — prychnęła i spróbowała ponownie.

To zaklęcie zupełnie chybiło celu i zamiast tego odepchnęło jednego z manekinów, a Draco się cicho zaśmiał. Boże, chciała tylko zetrzeć ten uśmieszek z jego przystojnej, cholernej twarzy.

— Poczuj, jak magia przez ciebie przepływa — poinstruował. — Magia płynie i musisz być w zgodzie z tym przepływem w sobie, by zmusić ją do jeszcze szybszego działania.

Zirytowana Hermiona włożyła więcej siły w rękę, w której trzymała różdżkę, ale bezskutecznie. Wręcz przeciwnie, robiła się coraz bardziej niedbała, a jej dłoń coraz bardziej zmęczona.

— Nie chodzi o sylwetkę, Granger — powiedział. — Chodzi o technikę.

Z tymi słowami wyciągnął lewą rękę, trzymając różdżkę w luźnym uścisku. Obrócił ją szybkim i precyzyjnym ruchem, a Hermiona upadła na tyłek, zanim zdążyła się zorientować, co się dzieje.

Jęknęła i zobaczyła, jak czarne pnącza powoli znikają w podłodze, skąd wyrosły. Draco podszedł do niej, cmokając z dezaprobatą.

— To błąd, że rzucasz zaklęcia siłą fizyczną — mruknął i wyciągnął rękę, by pomóc jej wstać. Irytowało ją, z jaką łatwością postawił ją na nogi. — Zmęczysz się tym. Znacznie lepiej skupić energię na kierowaniu magią. Wyobraź sobie to jako bicz.

Zadowolenie na jego twarzy i błysk w oczach były irytujące, ale Hermiona nie mogła powstrzymać uśmiechu. Nie mogła też powstrzymać rumieńców na policzkach.

— Drażnisz się, czy naprawdę próbujesz coś udowodnić? — zapytała i podwinęła rękawy.

Uniósł brew, obserwując ją, wyprostował mankiety i zachichotał.

— Pomijając aluzję, mówię serio. Chcesz zachować jak najwięcej energii podczas rzucania zaklęć, żeby mogła się kumulować w drodze do celu. Tam właśnie chcesz ją wyrzucić. Czarodzieje eksplorujący marnują jej mnóstwo od samego początku i szybko się męczą.

Hermiona zanuciła, unosząc brodę i obserwując go; od dawna wiedziała, że jest dość biegły w magii, ale nigdy wcześniej nie słyszała, żeby mówił w taki sposób. To była filozofia, a może nawet odrobina nauki.

— Czy chciałby mnie pan czegoś jeszcze nauczyć, profesorze?

Uśmiech Draco stał się groźny i opuścił brodę; gdy patrzył na nią przenikliwym wzrokiem, była pewna, że żartuje.

— Wiele rzeczy, panno Granger, ale na razie skupmy się na pojedynku.

Dreszcz przebiegł jej po plecach na dźwięk zmiany tonu jego głosu i zadrżała. Nie mogła zaprzeczyć istnieniu w jej głowie niezwykle silnej fantazji o uczennicy i profesorze. Przygryzła wargę i spojrzała na niego spod rzęs.

— Proszę nie być dla mnie zbyt surowym, proszę pana.

Jego źrenice się rozszerzyły.

— Uważaj, Granger. Nie chciałbym dać ci szlabanu.

Coś podniecającego poruszyło się w jej żołądku.

— Postaram się nie rozrabiać.

Jego uśmiech stał się wilczy.

— Och, postaraj się.

Teraz Hermiona uśmiechnęła się ironicznie.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

— Więc, dom był ładny? — Ginny wyciągnęła kremowe szaty i przyłożyła je do twarzy w lustrze. — Trochę się zlewa z moją twarzą, prawda?

— Nie, twoja cera jest nieskazitelna, ale czy nie byłoby dziwnie założyć coś tak jasnego na ślub? — Hermiona przechyliła głowę i zmarszczyła brwi. Wzdychając, wyciągnęła niebieską sukienkę. — Tak, dom był bardzo ładny.

— I odmówiłaś, bo…? — Ginny odłożyła szaty i wyciągnęła ohydny, zielony strój. — Mmm, zimowe wymiociny, moje ulubione!

Hermiona zachichotała, a potem prychnęła.

— To po prostu… dziwne. Nie jesteśmy razem aż tak długo… nie, wróć, nie jesteśmy razem! Nie spotykamy się tak długo, a dlaczego miałabym chcieć być jego lokatorką, skoro za jakiś czas to zakończy, by się ożenić i założyć rodzinę z jakąś śliczną czarownicą czystej krwi?

— Cóż, gdyby to się kiedykolwiek zdarzyło, mogłabyś się po prostu wyprowadzić.

Ginny wzruszyła ramionami i odwiesiła pastelowo-zieloną sukienkę.

— Ale Ginny, ten dom… To dom moich marzeń! — krzyknęła Hermiona. — Ma okiennice, piękny ogród, polerowane, drewniane podłogi i przepiękny salon. Jest w Hampstead! Dorastałam w Hampstead! I Gin, powiedział mi, że tam jest biblioteka! — Przycisnęła niebieską sukienkę do piersi, mocno zamykając oczy. — Nie wiem, czy zniosłabym wyprowadzkę z tego domu, więc równie dobrze mogę się do niego nie wprowadzać.

Ginny prychnęła i bezradnie spojrzała na wieszak.

— Dlaczego śluby muszą być takie sztywne i formalne? Nienawidzę tych wielkich szat! — Westchnęła i spojrzała na Hermionę. — Dobra, dobra, nie wprowadzaj się do tego domu. Zapomnij, że ci kiedykolwiek to zaproponował. Mieszkaj dalej w tym obskurnym, starym mieszkaniu, gdzie ciepła woda nie działa przez połowę czasu.

— W moim mieszkaniu jest wszystko w porządku z ciepłą wodą! — zastrzegła Hermiona.

Ginny uniosła brew.

— Z wyjątkiem zeszłego kwietnia, kiedy przez dwa tygodnie musiałaś korzystać z naszego prysznica, bo zepsuł się termostat w budynku.

— To było raz.

— No tak, ale nie zapominaj o grudniu zeszłego roku, kiedy kaloryfery przestały działać i musiałaś rzucać ciągłe zaklęcia grzewcze, żeby nie zamarznąć.

— Kaloryfery były stare i właściciel je naprawił.

— Tak, trzy tygodnie później, po tym, jak zagroziłaś, że doniesiesz na niego władzom o zaniedbanie.

Hermiona przewróciła oczami.

— Potem nawet ten drań podniósł czynsz!

— Tak, cóż… — Hermiona szukała słów, powodów, dla których miałaby zatrzymać swoje stare, zniszczone i skandalicznie drogie mieszkanie, ale nie znalazła ich. — Nie chcę żyć na łasce cholernego Draco Malfoya!

— Nie, nie — powiedziała Ginny i uniosła dłonie. — Rozumiem. Nie chodzi o totalną wymianę władzy, rozumiem. Tylko o odrobinę zwykłej dominacji.

Oczy Hermiony się rozszerzyły.

— Ginevro!

Ginny parsknęła śmiechem, a jej ramiona zatrzęsły się ze śmiechu.

— Ciszej, do cholery! — syknęła.

— Nikogo tu nie ma — prychnęła Ginny. — Poza tym, te stare nietoperzyce w korytarzu i tak nie wiedzą, o czym mówimy.

Hermiona zmarszczyła brwi i ze złością przeglądała ubrania.

— Nie mam pojęcia, co na siebie włożyć na to cholerstwo. Nie mogę założyć czerni, bieli, czerwieni — jedyne kolory, jakie mi zostały, to odcienie niebieskiego, zieleni i żółci. Czemu postanowili brać ślub w Boże Narodzenie?

— Fioletowa?

Ginny wyciągnęła fioletową suknię, która wyglądała na pochodzącą z dziewiętnastego wieku.

Hermiona zmarszczyła brwi i pokręciła głową.

— Nie, dziękuję.

— Zawsze możesz założyć ślizgońską zieleń — zażartowała, poruszając brwiami. — Ze srebrną biżuterią. Zrób z tego coś wyjątkowego.

Hermiona przewróciła oczami.

— Czyż nie byłoby idealnie? — prychnęła. — Przyprowadzę ze sobą samego Księcia Slytherinu jako osobę towarzyszącą, żeby to jakoś wypomnieć. Tak, to byłoby absolutnie idealne. — Wzdychając, patrząc na brzoskwiniową sukienkę, wzruszyła ramionami i kontynuowała: — Ale byłoby satysfakcjonującego zobaczyć minę Vanessy, gdybym pojawiła się z Draco Malfoyem.

— Wiesz — zaczęła Ginny — w głębi duszy naprawdę ci współczuję. Jesteś nie tylko Hermioną Granger, ale także byłą Rona i spoufalasz się z najbogatszym mężczyzną w kraju. — Zachichotała z żalem. — Kocham mojego brata, ale bądźmy szczerzy, ty złapałaś lepszą rybkę.

— Chodzi ci o to, że pieprze lepszą rybę — mruknęła Hermiona. — Nie złapałam go, nigdy mi się nie uda, i muszę znaleźć w sobie siłę oraz determinację, by walczyć z myślami. Co powiesz na tą?

— Lilowy to nie twój kolor. Wyglądasz w nim blado. Czemu nie zdecydujesz się na barwinek, jak na Balu Bożonarodzeniowym? I naprawdę myślę, że wykluczasz możliwy zwrot akcji, Miona. Przecież zaoferował ci cholerny dom. Dlaczego miałby to robić, gdyby nie miał poważnych zamiarów?

Hermiona prychnęła.

— By zdobyć przewagę? Pragnie kontroli, która przewyższa nawet moją? Genialny plan, by mnie pozbawić domu, kiedy już ze mną skończy?

— Wow — Ginny prychnęła. — Skoro jesteś tak mu oddana, to rzeczywiście przedstawiasz go w dość ponurym świetle. Nie zrozum mnie źle, jestem jak najbardziej za krytykowaniem fretki, ale jeśli tak o nim myślisz, zaczynam wątpić w twoją ocenę sytuacji, Hermiono.

— Cóż, sama zaczynam mieć wątpliwości — mruknęła. — Skąd mam wiedzieć, że to nie jest jego misterny plan, by mnie upokorzyć? To byłoby mega ślizgońskie z jego strony, by mnie w sobie rozkochać, tylko po to, żeby złamać mi serce w najmniej odpowiednim momencie. Może chce mnie złamać tak doszczętnie, że już nigdy nie będę sobą.

Ginny zamrugała, zaciskając usta w cienką linię. Wzdychając, odwiesiła sukienkę, którą oglądała.

— Hermiono. — Chwyciła ją za ramiona. — To nie ty. To twoje demony. Rozmawialiśmy o tym, prawda? Świat nie zwraca się przeciwko tobie. Nie ma żadnego spisku, który musisz obalić. — Westchnęła głęboko i ją przytuliła. — Rozumiem, trudno ci mu zaufać, a kiedy już mu zaufasz, kwestionujesz swoją decyzję. Ale nie ma planu wielkiej zemsty. Po co Malfoy miałby się tym wszystkim przejmować, tylko po co, by cię złamać? Nie zrobiliby tego. Jest na to zbyt leniwy i arogancki. Gdyby cię nie chciał, nie poszedłby na ciebie; ma mnóstwo kobiet do wyboru, ale wiesz co? Wybrał ciebie.

Hermiona poczuła palenie w piersi niczym kwas. Odwzajemniła uścisk Ginny i wyszeptała:

— Nawet jeśli tak, to nie na całe życie. A kiedy odejdzie, znów zostanę sama. Nie wiem, czy sobie poradzę, Gin.

Ginny westchnęła głęboko i zacisnęła uścisk.

— Dasz radę.

Nie, pomyślała Hermiona, nie dam rady. Zatonę.

W tym właśnie momencie, zabrzmiał dźwięk jej telefonu komórkowego w torebce. Wyciągając różdżkę z włosów, wymamrotała zaklęcie przywołujące i urządzenie poleciało prosto w jej dłoń. Miała jedną nieprzeczytaną wiadomość.

 

Jesteś dostępna? — DM

 

Przygryzając wargę i starając się zignorować gulę, która tworzyła się w jej żołądku, wrzuciła telefon z powrotem do torebki. To był jej cholerny problem, prawda? Była za bardzo dostępna, a on nie był wystarczająco dostępny.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Kiedy tego wieczoru, po lekkiej kolacji z Harrym i Ginny, przeszła przez kominek, stanęła w pustym salonie. Od czasu krótkiej wizyty w domu w Hampstead czuła nicość w sercu. Nicość, o której wiedziała, że zawsze tam była, ale teraz czuła ją bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Rodzice zawsze powtarzali jej, że dom jest tam, gdzie serce, gdzie go sami tworzymy, ale kiedy Hermiona weszła do środka posiadłości, poczuła się jak w domu. Przypomniał jej się dom z dzieciństwa, niósł to samo poczucie bezpieczeństwa i komfortu, co nie miało sensu, bo należał do Malfoyów. Ale rzeczywiście czuła się jak u siebie, wypełniała tę pustkę i było aż nazbyt oczywiste, że tej części boleśnie brakowało, stojąc w salonie swojego zrujnowanego mieszkania.

Zrobiła wszystko, co w jej mocy, żeby poczuć tu to samo ciepło. Ona i Ron mieli właśnie wprowadzić się razem do mieszkania na Pokątnej, gdy z nią zerwał. Wprowadził się tam, podczas gdy ona znalazła sobie coś innego. Teraz żył w ich mieszkaniu z Vanessą. Hermiona kochała to mieszkanie, kochała wszystkie te dziwne kąty i krzywe ściany; zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia — a mimo to, wciąż miał potencjał, by stać się domem.

Wynajęła to mieszkanie, bo było pierwsze, jakie udało jej się znaleźć po trzech miesiącach mieszkania z Harrym i Ginny. Bardziej sensowne było, żeby Ron wprowadził się na Pokątną, skoro pracował w Magicznych Dowcipach Weasleyów. Hermiona pracowała w Ministerstwie, więc wygodniej byłoby jej mieszkać w mugolskim Londynie. Znała też mugolski świat w sposób, w jaki Ron nigdy nie będzie go znał.

Rzeczywiście, istniały lepsze lokale do wynajęcia, ale były zbyt drogie. Hermiona nie miała wysokiej pensji, za którą mogłaby żyć, ani żadnych oszczędności; zrzekła się hojnego funduszu powierniczego, który założyli dla niej rodzice, kiedy wyruszyła na wojnę, i oddała go rodzicom, gdy wyjechali do Australii. Nie czuła się w porządku, biorąc od nich cokolwiek więcej, skoro zabrała już wszystko.

Więc wzięła pierwsze mieszkanie, na jakie ją było stać, i nie zdziwiła się, widząc, że jest w opłakanym stanie, w obskurnej okolicy.

Opłakiwała stratę swojego poprzedniego kąta, tego, którego tak naprawdę nigdy nie poznała, ale zrobiła wszystko, co w jej mocy, by uczynić z tego miejsca swój nowy dom i udało jej się. Pomimo podupadłego stanu całego budynku, podobała jej się nudna atmosfera, dziwni sąsiedzi, niedoskonała aranżacja i poczucie nieustraszonej obietnicy; z drugiej strony, to właśnie tych rzeczy w tym miejscu nienawidziła.

Pochodząc z mugolskiej rodziny, Hermiona zawsze żyła pomiędzy światami. Nigdy nie czuła się jak w domu w świecie mugoli, ani tak naprawdę w świecie czarodziejów. Ale dom w Hampstead był jak dom, tętniący magią i potencjałem, witający ją z otwartymi ramionami, jakby to było jej miejsce.

Westchnęła i podeszła do Krzywołapa siedzącego na parapecie. Wpatrywał się w noc, wypatrując gołębi na dachu po drugiej stronie ulicy. Podrapała go za uszami i oparła ramię o okno.

— Założę się, że chciałbyś mieć ogród, nad którym mógłbyś panować  mruknęła, a kot zamachał ogonem. — Mógłbyś wypatrywać ptaków w krzakach, gonić myszy po trawniku, leżeć w trawie i wygrzewać się na słońcu.

Krzywołap oblizał nos, wpatrując się w coś, czego Hermiona nie mogła dostrzec.

Znów westchnęła.

— Chciałabyś usiąść obok mnie, kiedy będę planować ogród? Może pobawiłbyś się ziemią. Albo, gdyby Draco tu był, mógłbyś leżeć zwinięty na jego kolanach, podczas gdy on czytałby książkę.

Kot odwrócił głowę w jej stronę i powoli zamrugał.

Uśmiechnęła się.

— Wiem. To byłoby idealne, prawda? Lubisz go, prawda?

Zmieniając pozycję, Krzywołap ponownie oblizał nos.

— Nie dziwię się, że jest kociarzem — powiedziała i pogłaskała kota po grzbiecie. — A ty go lubisz, więc naprawdę nie powinien być złym człowiekiem, prawda? Chroniłbyś mnie przed złymi ludźmi?

Krzywołap cicho miauknął.

Hermiona przełknęła ślinę i skinęła głową.

— Oczywiście, że tak. Nie powinnam była wątpić w twoją ocenę sytuacji. Przepraszam.

Opuszczając ramiona, odwróciła się do torebki rzuconej na fotel. Wyciągnęła różdżkę i ponownie przywołała telefon. Kiedy wylądował w jej dłoni, wróciła do wiadomości, którą dostała od Draco.

 

Jesteś dostępna? — DM

 

Zagryzając wargę, napisała odpowiedź.

 

Już jestem. Przepraszam, że nie odpisałam wcześniej, byłam na kolacji u Harry’ego. — HG

 

Skubiąc wewnętrzną stronę policzka, oparła się o okno i wpatrywała w ciemność. Dlaczego akurat Draco Malfoy? Dlaczego to musiał być on? Co takiego zrobiła, że zasłużyła na tak złą karmę?

Komórka zawibrowała, a ona była o wiele bardziej niż powinna chętna do otwarcia nowej wiadomości.

 

Jesteś sama w domu?

 

Tak.

 

Chciał do niej przyjść? Jej klatka piersiowa się ścisnęła, żar buchnął w środku. Dłonie prawie drżały, gdy otrzymała kolejną wiadomość.

 

Myślę o tobie, o tym, co chcę ci zrobić. Posmakować cię. Wejść w ciebie.

 

Oddech Hermiony stał się nierówny, a jej policzki pulsowały. Żar spływał z brzucha do lędźwi, pobudzając ją na dobre. Potem przyszła kolejna wiadomość.

 

Chcę, żebyś sięgnęła do majtek i dotknęła się.

 

Przygryzła wargę, sięgnęła do wnętrza dżinsów, pod majtki i poczuła wilgoć między nogami. Powoli przeciągnęła palcami przez delikatne wargi, wyobrażając sobie, że to jego ręka to robi.

Telefon znów zawibrował i przyszła następna wiadomość.

 

Jesteś mokra?

 

Jej palce drżały, gdy odpowiadała.

 

Tak, panie.

 

Szybko odpisał.

 

Grzeczna dziewczynka. Posmakuj siebie.

 

Przełknęła ślinę, czując zażenowanie palące ją w twarz, gdy czytała jego polecenie. Zerkając na Krzywołapa, pospiesznie uciekła spod jego badawczego wzroku do swojej sypialni, po czym rozpięła guzik i rozporek dżinsów, i wsunęła rękę do środka. Boże, ociekała potem, i to dopiero po kilku cholernych wiadomościach od niego! I dlaczego w ogóle wykonywała jego polecenia? Przecież nie wiedziałby, gdyby tego nie rozbiła — ale chciała. Chciała wykonywać jego polecenia, mimo że czuła się upokorzona.

Przyciągając wilgotne palce do ust, nabrała powietrza, zanim powoli przesunęła nimi po ustach, a wilgoć otuliła jej skórę. Jej język był niepewny, badawczy, muskając słony, cierpki połysk i westchnęła głośno, wsuwając palce do ust. Robiła to dla niego i uwielbiała to.

Niemal zatracona w uczuci poddania się w samotności, podskoczyła, gdy telefon znów zawibrował.

 

Smakuje pysznie, prawda?

 

Tak, mój panie.

 

A teraz chcę, żebyś ułożyła się wygodnie i doprowadziła się do orgazmu.

 

Hermiona pozwoliła sobie tylko na chwilę racjonalnej refleksji, zanim ściągnęła spodnie i położyła się na łóżku. Rozsunęła nogi i powoli zaczęła się masturbować, trzymając dłoń w majtkach. Zamknęła oczy i wyobraziła sobie Draco, który jest tam i patrzy na nią, gdy wsuwa dłoń pod bawełnianą tkaninę. Wyobraziła sobie jego przenikliwe spojrzenie, jego język powoli przesuwający się po jego ustach, gdy by ją obserwował.

Wyobraziła sobie jego złowrogi lecz czarujący uśmieszek, gdyby obserwował, jak się wiła; wyglądał wyniośle w jej fantazji, wysoki i pewny siebie, ubrany w elegancki, czarny garnitur. Patrzył na nią z góry. Wyobraziła sobie, jak ją ocenia, uważając, że jest odrobinę zbyt nieśmiała. Chciał, żeby szerzej rozstawiła nogi, pocierała się bardziej agresywnie, więc tak zrobiła. Jego uśmieszek poszerzył się, gdy jęknęła, a kiedy osiągnęła orgazm, był z niej dumny.

Opadła z żalem na materac, a serce waliło jej w piersi. Była sama w pokoju, Draco tu nie było. Przełknęła ślinę i odwróciła się do telefonu, który położyła na nocnej szafce. Nie wysłał jeszcze kolejnej wiadomości i nie wiedziała, czy będzie oczekiwał, że mu powie, kiedy skończy. Drżącymi rękami podniosła go i właśnie miała do niego napisać, gdy zawibrował, a jej serce podskoczyło.

 

Doszłaś?

 

Tak, panie. Myślałam o tobie.

 

Grzeczna dziewczynka. Chcę, żebyś się zrelaksowała przez resztę wieczoru. Weź kąpiel, zadbaj o siebie. Jeśli dowiem się, że pracowałaś, wiesz, co się stanie.

 

Zadrżała na samą myśl o groźbie, czując głuchy łomot w głębi duszy, który nakazywał jej być nieposłuszną, choćby po to, by obudzić jego zmysłowy gniew. Zanim jej umysł zdążył rozpłynąć się w fantazjach o jego okrutnych karach, westchnęła i wstała. Wchodząc do łazienki, przygotowała sobie gorącą kąpiel i starała się nie myśleć o niczym, leżąc tam, pogrążona w porywającym pożądaniu. Kiepsko jej szło, bo jej umysł tonął w obrazach dłoni Draco na jej gardle, warczenia w jej uchu, jego kutasa wbijającego się w nią; cholera jasna, kiedy stała się tak seksualnie zdesperowana? Kąpiel nie była relaksująca, nie ukoiła jej nerwów, więc wstała sfrustrowana i osuszyła się, po czym włożyła piżamę. Och, oczywiście, że to była jego cholerna koszulka do Quidditcha.

Zrobiła sobie herbatę i nakryła ramiona kocem, zanim wróciła do okna. Krzywołap leżał na parapecie, na wpół śpiąc, i powoli mrugał, patrząc na nią, gdy się zbliżała. Co jakiś czas wyglądał przez okno, a Hermiona westchnęła głęboko i oparła się o szybę. Na Merlina, to było tak niepodobne do niej i zastanawiała się, czy taki związek w ogóle jest dla niej zdrowy. Czy traciła siebie? Pragnęła go tak bardzo, że było jej niedobrze; jednocześnie była przekonana, że to nigdy nie będzie nic poważnego.

To było wręcz samookaleczające. Masochistyczne.

Nagle kot zesztywniał, przekręcił głowę, by spojrzeć przez okno i przykucnął, ćwierkając. Coś zbliżało się w ich stronę, coś dużego. Kot syknął i wzbił się w powietrze, po czym rzucił się na ziemię i zniknął w pokoju, gdy na parapet podleciała wielka sowa.

Hermiona zmarszczyła brwi i szybko otworzyła okno, by zaprosić ptaka. Był elegancki i lśniący, z listem starannie zwiniętym u stóp. Duży ptak był nieruchomy i delikatny gdy wzięła zwój i go rozwinęła.

 

Szanowna Panno Granger,

Jak Panna wie, dowiedziałam się, że coś łączy Pannę i mojego syna Draco, choć nie wiem w jakim stopniu. Proszę, niech Pannę nie niepokoi ten list; wysłałam go z nadzieją, że przyjmie Panna moją gałązkę oliwną. Wiem, że musi Panna mieć bardzo zdecydowane zdanie o naszej rodzinie i nie winię Panny za to. To, co się Pannie przydarzyło, gdy była Panna pod naszą opieką, jest naganne i nie odzwierciedla naszych obecnych wartości. Zdaję sobie sprawę, że te przeprosiny są spóźnione o kilka lat, ale widząc więź, jaką udało się Pannie nawiązać z moim synem, mam nadzieję, że będzie Panna podatna na moje najszczersze przeprosiny.

Chciałabym również zaprosić Pannę na herbatkę do Fortescue w tę sobotę o godzinie piętnastej. Jest Panna godną podziwu, młodą czarownicą i z przyjemnością nawiążę z Panną bliższą znajomość. Byłabym jednak niezmiernie wdzięczna, gdyby mój syn nie został poinformowany o tym spotkaniu, ponieważ jeszcze nie powiedziałam mu, że się z Panną kontaktuję.

Jeśli to możliwe, proszę o wysłanie odpowiedzi przez Reginalda. Jest bardzo przyjazny, ale nie lubi smakołyków. Lubi natomiast drapanie po karku.

Z poważaniem,

Narcyza Malfoy

 

Hermiona wpatrywała się w list, ledwo pamiętając jak się oddycha. Herbatka z Narcyzą Malfoy? Czyżby świat stanął na głowie? Choć nie mogła zaprzeczyć przytłaczającej perspektywie spotkania z Lady Malfoy, była dość ciekawa. O czym, u licha, chciałaby rozmawiać z Hermioną? Może chce ją zniechęcić? Może chce jej powiedzieć, żeby nie zabiegała o względy jej ukochanego syna?

Zacisnęła zęby, delikatnie drapiąc sowę po karku. Gruchał i mrugał, a jego pióra nastroszyły się, gdy rozkoszował się dotykiem. Hermiona zastanawiała się, czy nie powinna go odesłać bez odpowiedzi. Napisała jeśli to możliwe i mogła po prostu dać sygnał, że to niemożliwe.

Ale Hermiona nie mogła tak kłamać. Jeśli Narcyza Malfoy była dla Hermiony tym, czym Lady Catherine de Bourgh dla Elizabeth Bennet, będzie musiała stawić temu czoła. Wyciągnęła kartkę papieru spod stosu książek na biurku i napisała długopisem:

 

Szanowna Pani Malfoy,

Dziękuję za zaproszenie, przyjmuję.

Z poważaniem,

Hermiona Granger

 

Po czym zwinęła go, zawiązała sznurkiem i przymocowała do nogi ptaka. Ten zahuczał, zanim wyskoczył przez okno i zniknął w nocy, a Hermiona zastanawiała się, czy w  poprzednim życiu nie była osobą godną pożałowania — bo inaczej dlaczego Wszechświat rozdawałby jej tak okropne karty?