Rozdział 38: Środa

Rozdział pisany w trzeciej osobie

Draco wymyka się z biblioteki pod pretekstem pójścia do toalety, podczas gdy Hermiona zostaje zaczytana w książce. Cztery tygodnie temu znalazła zaklęcie ukrywające magiczną obecność i tak naprawdę tylko księgi były w stanie powstrzymać ją przed myśleniem o bitwie, która miała się odbyć za dwa dni.

Z kolei Draco szuka innej czarownicy, która odpoczywa w pokoju na strychu. Luna Lovegood siedzi na parapecie okna, wpatrując się w sunące po niebie chmury.

— Witaj — mówi lekko, nie patrząc na czarodzieja.

Draco powoli wchodzi do pokoju.

— Luna, ja… mam do ciebie pytanie — szepce, zatrzymując się na środku.

Dziewczyna kiwa głową i spogląda na niego.

— Wiem — mówi.

— Jakie są szanse na przeżycie Hermiony? — pyta blondyn.

Jego oczy spoglądają wprost w oczy Luny, chociaż stoi nienaturalnie wyprostowany.

— Kiedy Hermiona dowiedziała się, że jestem jasnowidzem, bez trudu potrafiła to wykorzystać — wyjaśnia Luna, zsuwając się z parapetu i cicho wstając na nogi. — Chciała uzyskać jak największe szanse na pokonanie Toma przez Harry’ego i przede wszystkim przeżycie Harry’ego. Życie innych schodziło na dalszy plan.

— Jej szanse, Luno.

— Gdy Tom umrze, Harry też może. Jasna strona przegra bez Wybrańca, który zjednoczył wszystkich, więc tak naprawdę Harry musi przeżyć, abyśmy mogli naprawdę wygrać.

— Proszę — błaga Draco cicho.

Luna zatrzymuje się przed nim i patrzy w szare oczy.

— 50% — odpowiada.

Draco odwraca się, gdy dreszcz przebiega przez jego ciało. Oddech, uwięziony w ciele, nie ma szans dotrzeć do płuc. Po chwili chłopak odwraca się do blondynki.

— Czy mogę coś zrobić? — pyta, ale Luna milczy. — Jeśli tam będę, czy… to coś zmieni?

— Oczywiście, że tak — odpowiada dziewczyna, patrząc smutno. — Jeśli tam będziesz, szanse na przeżycie Hermiony wzrosną do 94%, ale ty masz tylko 17% szans.

— Jeśli będę pod przykrywką…

— 4%.

— Ale…

Luna dotyka jego ramienia.

— Przepraszam — szepcze i wychodzi z pokoju.

Draco wciąż czuje jej dłoń, gdy jej stopy stąpają po schodach i słyszy, że wstrzymuje oddech, by powstrzymać łzy.

— Nie — szepcze Draco w pustym pomieszczeniu. — Nie płacz.

~*~*~*~*~*~

Draco dotyka dłoni Hermiony, co powoduje, że dziewczyna podnosi wzrok znad książki i uśmiecha się.

— Kocham cię, wiesz o tym? — mówi Draco.

Hermiona patrzy w jego kierunku.

— Tak… czy wszystko w porządku? — pyta.

— Jeszcze dwa dni — odpowiada chłopak.

Hermiona odwraca wzrok.

— Wiem.

— Ale cię kocham.

— Ja ciebie też.

— Nie mogę cię stracić — szepce Draco.

— Zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby wrócić do domu — odpowiada Hermiona. — Ale to wszystko, co mogę obiecać.

— Będę walczył dla ciebie — mówi Draco, patrząc w jej miodowe oczy.

— Draco… nie musisz.

Chłopak przytakuje.

— Wiem, ale nie mogę siedzieć tutaj, czekając na odpowiedzi, podczas gdy ty walczysz. Ja… nie mogę.

Hermiona spontanicznie zarzuca ręce na jego szyję.

— Kocham cię.

Draco przysuwa ją bliżej do siebie. Ja ciebie też. Bardziej niż myślisz, dodaje w myślach.

~*~*~*~*~*~

Tracy i Ron siedzą na podłodze w sali balowej. Dziewczyna siedzi na jego kolanach, całując go.

— Tutaj pocałowałam cię pierwszy raz — mówi Tracy, gdy odsuwają się od siebie.

— To nie będzie ostatni — obiecuje Ron.

— Lepiej żeby nie był — mówi dziewczyna — bo skopię ci tyłek, jeśli umrzesz, słyszysz?

Ron uśmiecha się.

— Tak, prze pani.

Tracy także się uśmiecha, próbując ukryć strach w oczach. Ron przyciąga ją do siebie.

— To nie będzie ostatni raz — szepce do jej włosów.

~*~*~*~*~*~

Luna wślizguje się do pokoju, który dzieli z Harrym. Chłopak wstaje z łóżka, gdy ją zauważa. Dotyka dłonią jej twarzy, ocierając łzy i otacza ramionami.

— Co się stało? — pyta cicho Harry.

Luna wtula się w niego.

— Draco zamierza walczyć — mówi łamiącym się głosem.

— Czy to źle? — pyta chłopak, przyciągając ją bliżej.

— On umrze — mamrocze dziewczyna. — Najprawdopodobniej umrze.

Blondynka ukrywa twarz w piersi Harry’ego, a on powoli kieruje się w stronę łóżka i gdy wyczuwa materac, siada, wciągając Lunę na swoje kolana.

— To moja wina — szepce dziewczyna.

— Luna…

— Nie walczyłby, gdybym mu nie powiedziała o Hermionie — kontynuuje.

— Co z nią, kochanie? — dopytuje Harry.

— Ma 50% szans na śmierć. Jeśli bym mu tego nie powiedziała, nie narażałby się.

— To nie twoja wina — twierdzi Harry, kołysząc ją z boku na bok. — Podąża za swoją ukochaną, ponieważ musi tam być, aby się upewnić, że ona przeżyje. Nie mógłby bez niej żyć. Poza tym może pokona przeciwności.

Niebieskie oczy Luny spoglądają w górę.

— Nie zrobi tego — wyjaśnia, opierając twarz w zagłębieniu szyi chłopaka.

Harry wzdycha i mocniej obejmuje blondynkę.

Hermiona poświęciła zbyt wiele, myśli,  nie może też stracić Malfoya.

~*~*~*~*~*~

Fred, George i Blaise siedzą przy kuchennym stole z butelką Ognistej Whisky przed nimi. Pełny, nietknięty kieliszek stoi przed każdym z nich.

— Myślicie, że wygramy? — pyta Blaise, nie podnosząc wzroku znad alkoholu.

— Tak — odpowiadają razem bliźniacy.

— Nie walczylibyśmy, gdybyśmy nie mieli wygrać — mówi Fred.

Ale to nie znaczy, że przeżyjemy, myśli George. Fred spogląda na brata, wyczuwając jego myśli.

— Wszystko będzie dobrze — oświadcza Fred.

Nadal siedzą, patrząc na whisky, ale żaden nie pije.

~*~*~*~*~*~

— Już czas — mówi Luna.

Grupa wstaje.

— Nie spóźnij się — mówi Hermiona do Harry’ego, uśmiechając się i patrząc zmartwionymi oczami.

Chłopak przytakuje.

— Pamiętaj — przypomina Luna, patrząc na niego. — Nie wstawaj, dopóki nie usłyszysz krzyku.

— Na trzy — rozkazuje Draco, lewitując świstoklik. — Raz, dwa, trzy.

Fred, George, Ron, Tracy, Blaise, Hermiona i Draco obejmują świstoklik i zaczynają wirować. W tym samym czasie Harry się teleportuje.

Harry aportuje się w zaułku Hogsmeade. Wysoki, piskliwy dźwięk przeszywa powietrze. Chłopak rozgląda się w górę i po ulicy. Nie widzi nic podejrzanego i wie, że to fałszywy alarm, ale mimo wszystko biegnie.

— Potter — w całym miasteczku rozbrzmiewa głos.

Zaklęcia lecą w kierunku chłopaka, ale ten szybko rzuca zaklęcie tarczy i odpowiada ogniem.

— Nie masz drogi ucieczki, Potter — odzywa się głos, gdy otaczają go szmalcownicy.

— Nie wydaje mi się — odpowiada Harry, powiększając swoją miotłę.

Szybko na nią siada i wzbija się w powietrze. Przeciwnicy rzucają zaklęcia w jego kierunku, ale wszystko na próżno, ponieważ chłopak już pikuje na Błonia Hogwartu.

— No to jesteśmy w domu — szepce Harry, lądując obok Czarnego Jeziora.

~*~*~*~*~*~

Grupa ląduje w Gospodzie pod Świńskim Łbem. Z zewnątrz dobiegają krzyki. Pan Dumbledore biegnie w ich stronę od razu popychając na zaplecze w piwnicy.

— Potter — krzyczy ktoś z zewnątrz.

Grupa wymienia spojrzenia, ale podąża za barmanem.

— Dziękuję — szepce Hermiona, wkraczając do sekretnego tunelu.

Wszyscy szybko przechodzą do zamku.

— Tu jesteście — mówi Harry, otwierając portret po drugiej stronie.

— Czas na przedstawienie — oświadcza Ron.

Harry, Ron i Hermiona przytakują, oddzielając się od Freda, George’a, Blaise’a, Draco i Tracy. Złota trójca kieruje się do gabinetu dyrektora. Zatrzymują się za rogiem.

— Co tak długo? — pyta Hermiona desperacko.

— Świstoklik źle działał, a ja musiałem aportować się do Hogsmeade — odpowiada Harry.

— Więc oni wiedzą, że tu jesteśmy?

— O tak.

— Inna grupa zasygnalizowała, że są na miejscu i zajmą się wężem, gdy Voldemort ruszy do pojedynku — informuje Hermiona. — Dopóki się nie dowie, że już dotarliśmy, powinniśmy zdążyć pokonać węża i zabrać eliksir z biura Dumbledore’a.

— Może powinniśmy się wycofać — mówi z niepokojem Ron.

— Nie będziemy mieć kolejnej szansy — naciska Hermiona. — Ruszajmy.

Zanim zdążają wykonać jakikolwiek ruch, Snape staje na ich drodze.

— Kogo ja widzę — szydzi, wskazując różdżką grupę.

Ron przeklina pod nosem.

— Ty zdrajco — warczy Harry.

Hermiona wysyła oślepiające światło i ucieka wraz z chłopakami.

~*~*~*~*~*~

Snape biegnie do biura dyrektora, gdy tylko odzyskuje wzrok. Złota trójca zniknęła, ale ma wiadomość do wysłania. Bierze garść proszku Fiuu i wchodzi do kominka.

— Dwór Malfoyów — mówi wyraźnie, po czym znika.

~*~*~*~*~*~

Harry, Hermiona i Ron dołączają do pozostałych w Wielkiej Sali. Są tutaj profesorowie, z wyjątkiem Slughorna i Carrowów, i trzy czwarte uczniów siódmego roku.

— Panie Potter — sapie McGonagall.

— Nie mamy zbyt dużo czasu — mówi Harry — ale generalnie ta wojna skończy się dzisiaj. — Uczniowie wiwatują. — Voldemort tu przyjdzie — kontynuuje Harry, a sala zamiera. — Profesorze Flitwick mógłbyś zabrać Hermionę do gabinetu dyrektora, aby użyć sieci Fiuu? Członkowie Zakonu będą się stamtąd teleportować. Malfoy? — Harry zwraca się do blondyna.

— Carrowie są załatwieni, uczniowie z młodszych roczników ich pilnują. Zdublowaliśmy i potroiliśmy mapę — relacjonuje Draco. — Gdy śmierciożercy zrzucą osłony, od razu usuniemy ich za pomocą świstoklików.

— Dobrze. Jeżeli jest tutaj ktoś, kto nie chce walczyć, teraz ma czas, aby to powiedzieć — mówi Harry, rozglądając się, jednak nikt się nie porusza. — Okej. Mamy około dziesięciu minut nim wszystko się zacznie. Ale damy radę. Wojna skończy się dzisiaj.

~*~*~*~*~*~

Flitwick i Hermiona stają przed gargulcem.

— Hasło? — pyta strażnik.

— Butelkowa sława — odpowiada Flitwick, przewracając oczami.

Kamień ociera się o kamień, otwierając wejście. Hermionie przypomina się sytuacja z jej teraźniejszości, jednak nie ma czasu na wspomnienia. Szybko robi pierwszy krok i wchodzi po schodach.

— Istnieje zaklęcie, które ukrywa magiczną obecność — mówi Hermiona profesorowi,  a on unosi brwi, więc dziewczyna kontynuuje. — Zaklęcie to nazywa się Inobservatus. Wystarczy zrobić tak. — Dziewczyna kieruje różdżkę w dół i do środka koło mężczyzny, a potem okrąża go. — Okej?

Czarodziej kiwa głową.

— Tak, ale tylko Snape może odblokować sieć Fiuu — mówi Flitwick.

Hermiona uśmiecha się lekko, widząc zielony ogień.

— Chyba już to zrobił — mamrocze.

Sekundę później Molly Weasley wychodzi z kominka.

— Hermiono! — Kobieta otacza ją ramionami.

— Bliźniaki i Ron są bezpieczni — wyjaśnia Hermiona, wiedząc, że matka desperacko potrzebuje informacji. — Inobservatus — wypowiada formułę, wirując różdżką.

Kobieta lśni przez chwilę, zanim znów staje się widzialna.

— Co to było? — pyta Molly.

— Coś, co da nam przewagę — mówi Hermiona. — Chłopcy są w Wielkiej Sali, śmiało może pani tam iść.

Molly kiwa głową i wychodzi, żeby sprawdzić, jak miewają się jej dzieci.

Reszta klanu Weasleyów pojawia się w Hogwarcie w asyście innych członków Zakonu Feniksa. Na każdego zostało rzucone zaklęcie, ukrywające obecność. Kiedy ostatnia osoba schodzi po schodach, Hermiona wzdycha.

— To wszystko — mówi, po czym razem z Flitwickiem podąża do Wielkiej Sali.

~*~*~*~*~*~

Snape wychodzi z kominka w dworze Malfoyów. W salonie znajduje się wiele osób.

— Mój panie — mówi, osuwając się na kolana.

— Jakie nowiny przynosisz, Severusie? — pyta Voldemort swego oddanego sługę.

— Potter jest w Hogwarcie — mówi Snape.

— Wiem, ale go tu nie przyprowadziłeś — głos Voldemorta jest niski i niebezpieczny.

— Próbowałem, mój Panie, ale uciekł, dlatego postanowiłem to natychmiast zgłosić — wyjaśnia.

— Poinformowano mnie, że jest w Hogwarcie — oświadcza Czarny Pan.

— Jest jeszcze coś — dodaje Snape.

— Mów.

— Chcieli ukraść trochę eliksiru, który zostawił dla nich Dumbledore. Planują także kolejny atak. Chodzi o twojego węża.

— Nagini?

— Tak, dowiedzieli się, że będziesz tutaj razem z wężem.

— Zobaczymy, czy mówisz prawdę — szydzi Voldemort.

Snape patrzy mu w oczy, pozwalając wniknąć do swojego umysłu, a Voldemort bez trudu zanurza się w jego myślach.

~*~*~*~*~*~

— Świstoklik źle działał, a ja musiałem aportować się do Hogsmeade — odpowiada Harry.

— Więc oni wiedzą, że tu jesteśmy?

— O tak.

— Inna grupa zasygnalizowała, że są na miejscu i zajmą się wężem, gdy Voldemort ruszy do pojedynku — informuje Hermiona. — Dopóki się nie dowie, że już dotarliśmy, powinniśmy zdążyć pokonać węża i zabrać eliksir z biura Dumbledore’a.

— Może powinniśmy się wycofać — mówi z niepokojem Ron.

— Nie będziemy mieć kolejnej szansy — naciska Hermiona. — Ruszajmy.

Zanim zdążają wykonać jakikolwiek ruch, Snape staje na ich drodze.

— Kogo ja widzę — szydzi, wskazując różdżką grupę.

~*~*~*~*~*~

Voldemort ryczy z frustracji, gdy opuszcza jego umysł.

— Zostaniesz tutaj i ochronisz Nagini — nakazuje Snape’owi. — Oddziały powinny ją chronić, ale jeśli ucierpi w jakikolwiek sposób, obiecuję, że reszta twojego życia będzie bardzo bolesna.

Snape pochyla głowę.

— Dziękuję, mój panie — mówi z przejęciem.

— Muszę raz na zawsze zająć się bachorem Potterów — oświadcza Voldemort i teleportuje się ze swoimi zwolennikami.

~*~*~*~*~*~

Voldemort i śmierciożercy usuwają osłony.

— Indico — warczy Voldemort, raniąc kilku starszych uczniów i nauczycieli.

— Ukryli się za nauczycielami i uczniami — woła do śmierciożerców, którzy wybuchają śmiechem. — Nikt nie pomoże Potterowi. Wszyscy młodzi czarodzieje są narażeni na niebezpieczeństwo. Bierzcie, co chcecie, ale Potter jest mój.

Śmierciożercy wiwatują i ruszają do ataku.

Czytaj dalej →

______________

Witajcie :) w mroźną niedzielę publikuję kolejny rozdział opowiadania. Wielkimi krokami zbliża się finałowe rozstrzygnięcie, jednak zanim to nastąpi mogliśmy poczytać o burzliwych przygotowaniach. Co sądzicie o decyzji Draco i jego wyznaniu? Ja osobiście uwielbiam go w takiej wersji. I bardzo się cieszę, że autorka wszelakie wyznania zostawiła na sam koniec historii. Piszcie, co sądzicie.

Cóż, został jeden rozdział i epilog. Tak mało, a zarazem dużo.... Mam wielką nadzieję, że uda mi się na dniach skończyć tłumaczenie. Zastanawiałam się, co mogłabym robić później. Planowałam pisanie własnego opowiadania, ale... chyba potrzebuję przerwy, aby pozbierać myśli i zastanowić się, co dalej. Taki reset dobrze mi zrobi, co myślicie?

Tyle ode mnie. Komentujcie i oceniajcie. Miłego tygodnia. Enjoy!