Rozdział 35: Oko za ucho

Czekamy w strategicznych miejscach na obrzeżach miasta, tylko Fred i George są sami. Bliźniaczy instynkt daje im dodatkową przewagę podczas walki. Trzymam różdżkę w dłoni, wyczekując. Na przekór mugolom, którzy nieświadomi krążą po mieście, w powietrzu unosi się zapach walki. Tym razem nie aktywujemy żadnych osłon, jedynie klątwy.

~*~*~*~*~*~

— Żadnych osłon? — pytam Lunę. Blondynka kręci głową z imitacją uśmiechu na ustach. — Ale wtedy… będą mogli się aportować — dodaje.

Na pewno musiała to przeoczyć.

— Niektórzy tak — odpowiada z łatwością. — Ale nie Bellatrix. Jeżeli inni uciekną, to będziemy mieli większe szanse na pozbycie się jej.

Przytakuję.

— W porządku.

~*~*~*~*~*~

Trzask informuje nas o przybyciu dziewięciu śmierciożerców za pomocą świstoklika. Bellatrix jest jedną z trzech, którzy trzymają się na nogach.

— Wstawajcie, kretyni — mówi, kopiąc jedno z ciał na ziemi. — Czas się przekonać, co potraficie.

Czarownica chichocze, gdy mugole zaczynają krzyczeć. Przerywa, kiedy promień niebieskiego światła uderza mężczyznę obok niej. Zaklęcia zaczynają atakować grupę śmierciożerców z różnych stron. Pierwszy upada, a trzech rekrutów się aportuje.

— Tchórze — ryczy Bellatrix, po czy wysyła jedno ze swoich opatentowanych zaklęć. Fioletowe światło przecina powietrze i promieniuje z różdżki. Uderza jednego ze śmierciożerców i czterech mugoli zanim ja i Ron padamy na ziemię. Klątwa drasnęła włosy na czubkach naszych głów, ale żyjemy.

Harry jest zajęty innym wojownikiem, a Tracy następnym. Ziemia zaczyna się trząść, a Ron i ja unikamy zaklęcia, zanim zostanie wycelowane.

Bellatrix odbija zaklęcie Freda, po czym odwraca się do bliźniaków. Pozostali trzej śmierciożercy podejmują walkę z Ronem i mną. Fred i George niemal tańczą w pojedynku. Tysiące ruchów przy unikaniu zaklęć czarownicy zwiększa ich przewagę i jest niemal wyzwaniem.

Harry nadąża za przeciwnikiem, ale Ron, Tracy i ja nie mamy tyle szczęścia — każde z nas napotyka problemy.

— Nie! — krzyczy Fred, gdy George osuwa się na nogi. Struga krwi skapuje z jego ucha i chłopak jęczy na ziemi.

— Teraz czas na drugiego zdrajcę krwi — pluje Bellatrix. — Dopóki nie umrze, będzie mógł obserwować twoje tortury.

Fred patrzy na czarownicę zimnym wzrokiem. Rozsądny człowiek by się wycofał, ale Bellatrix do nich nie należy.

Klątwa przez nią wypowiedziana uderza w miejsce, gdzie przed chwilą znajdował się chłopak. Rudzielec walczy z furią, jaką nigdy u niego nie widzieliśmy. Ignoruje zaklęcia cięcia, które powodują głębokie rany na jego nogach, zaciskając szczękę. Wciąż ma siłę do walki.

Bellatrix uśmiecha się do Freda, czerpiąc radość z pojedynku, przepełniona pewnością, że wygra. Kiedy czerwone zaklęcie przecina jej twarz przy lewym oku, uśmiech zamienia się w warczenie.

— Moje oko, ty draniu — krzyczy kobieta.

Fred podchodzi bliżej, wykorzystując swoją przewagę, ale zostaje odrzucony do tyłu. Śmierciożerca rzuca się naprzód, łapiąc Bellatrix za ramię.

— Nie stracimy ulubionego zwierzęcia Czarnego Pana — prycha, po czym znika z trzaskiem.

Sekundę później wszyscy znikają, a my pędzimy do bliźniaków na miarę swych możliwości kondycyjnych.

— Musimy ich zabrać do Draco — mówi Tracy.

— Ron, Tracy, weźcie Freda — zarządzam. — Harry i ja zajmiemy się George’em.

Ron i Tracy podnoszą Freda, opierając go o swoje ramiona, po czym znikają. Harry i ja przesuwamy się do przodu i łapiemy George’a.

— Na trzy — mówię. — Raz… dwa… trz-uhf.

Śmieciożerca atakuje mnie znienacka, gdy zaczynamy się obracać. Harry, George, przypadkowy śmierciożerca i ja teleportujemy się na najwyższy stopień przed numerem 12. Luna otwiera nam drzwi. Ogłusza śmieciożercę.

— Podajcie George’a — to wszystko, co mówi.

Harry i ja manewrujemy rudzielcem przed drzwiami, zanim Harry go lewituje.

— Locomotor George — szepcze, a George leci za ciemnowłosym chłopakiem.

— Idź się umyć — mówi do mnie Luna. — Zajmę się tym.

— Nie możemy pozwolić mu odejść — oświadczam, wskazując nieprzytomnego wroga na progu naszego domu. Luna patrzy na niego smutnym wzrokiem.

— Wiem — szepcze ze zbyt wielkim zrozumieniem.

Kiwam głową, podążając za Harrym do kuchni i naszej awaryjnej lecznicy.

— Tylko tyle mogę zrobić — mamrocze Draco, stojąc nad George’em, który leży na noszach. — Nie mogę przywrócić mu ucha, ta magia jest… to czarna magia.

Draco nalewa eliksir na ciemna szramę. George cicho płacze, gdy blondyn wyciera miksturę i ranę ściereczką. Powtarza proces, dopóki nie oczyszcza jej doszczętnie, po czym leczy ranę. Skóra zamyka się tam, gdzie kiedyś było ucho.

Draco przekręca głowę George’a i wlewa kolejny eliksir do jego gardła.

— Odpocznij — szepcze.

Ciche chrapanie jest oznaką, że chłopak zapadł w głęboki sen, więc blondyn przechodzi do Freda.

— Wyjdzie z tego? — pyta Fred, patrząc z przerażeniem na swojego brata, kiedy Draco zaczyna leczyć jego rany. Chłopak kiwa głową.

— Będzie miał jedno ucho mniej, ale poza tym wszystko w porządku. Musi tylko odpocząć — mówi Draco, a Fred przytakuje, nawet nie odwracając wzroku. — Próbowałeś w ogóle odskakiwać? — mamrocze Draco, nalewając eliksir na głębokie rozcięcie w okolicach żeber.

Fred wzrusza ramionami.

— Pozbawiłem ją oka w zamian za jego ucho — mówi Fred.

— Co to za zaklęcie? — pyta Tracy. — Nie wydaje mi się, żebym kiedyś je widziała.

— Cinis Organo — odpowiada Fred.

Ręce Draco zamierają w bezruchu, gdy jego oczy zwracają się na rudzielca, a potem wybucha śmiechem.

— Zrobiłeś to? — pyta Draco.

Fred kiwa głową z zadowoleniem, a w jego oczach pojawia się złośliwy błysk.

— Co powoduje? — naciska Tracy, a Draco zwraca się do niej.

— To zaklęcie lecznicze, przynajmniej technicznie — mówi. — Używa się go przy pewnych chorobach, zwłaszcza problemach z jedzeniem. Powoduje, że żywa materia zamienia się w popiół, ale bez pieczenia. To techniczna transmutacja. Zwykłe Finite może to powstrzymać. W leczeniu służy do zainfekowania danego obszaru i powstrzymania skutków, a następnie leczenia już zjedzonego obszaru. Rzuciłeś to na jej oko?

Uśmiech Freda jest wręcz sadystyczny. Draco kręci głową i wraca do ran chłopaka.

— Czy mogą je odwrócić? — pyta Ron.

— Nie — odpowiadam. — Tego konkretnego zaklęcia nie da się odwrócić. W zasadzie nawet nie można odbudować gałki ocznej. I nie ma znaczenia, jak długo zaklęcie nie zostało anulowane. Nie będzie mogła użyć nawet magicznego oka. To bardzo zagmatwane zaklęcie.

— Jak je znalazłaś? — pyta Harry zaintrygowany.

— W bibliotece jest kilka starych książek o uzdrawianiu — przyznaję. — Czar ten nie jest zazwyczaj używany podczas pojedynków, ponieważ można go anulować zwykłym zaklęciem tarczy lub innego czaru znoszącego.

— Jeśli wiedzą, co to jest — odpowiada Fred, a widząc nasze zdziwienie, kontynuuje: — Są inne zaklęcia, które mogą wymagać o wiele trudniejszych i skomplikowanych klątw. Jednak na nic się zdadzą i skutki będą nadal widoczne, dopóki nie zamieni się w popiół. Ale przynajmniej ma drugie oko.

— Miło — komentuje Tracy.

— Nie nazwałbym tego tak — mamrocze Harry pod nosem, a Fred wzrusza ramionami.

— Oko za ucho — mówi.

~*~*~*~*~*~

— To nie była dobra bitwa — mówi Draco, gdy zostajemy sami w kuchni.

Łata oparzenia na moich plecach. Reszta grupy została już uzdrowiona i poszła do swoich pokoi, by odpocząć.

— Nie, niezbyt — odpowiadam.

— Jesteście pewni, że Bella umarła?

— Będę musiała zapytać Lunę. Teraz pilnuje śmierciożercy, który był naszym pasażerem na gapę.

— Eliksir słodkiego snu powinien zatrzymać go na kilka godzin — komentuje Draco.

— Ale nadal…

— Tak — odpowiada. — Wszyscy zostaliście ranni i nie liczyłem na to, że Bella umrze.

— Wiedzieliśmy, że pozbycie się jej jest bardzo trudne — mówię.

Jego ręka przesuwa się po skórze moich pleców, smarując kremem niemal uzdrowione oparzenia.

— Chciałbym, żebyś nie musiała brać w tym udziału — szepcze Draco.

— Rozmawialiśmy już o tym — oświadczam.

— Ciągle jesteś ranna — naciska.

— Mogłeś zdecydować, że nie chcesz tam być, ale nie możesz zamknąć mnie w domu. To tak nie działa — wypalam.

— Po prostu chciałbym, żebyś była bezpieczna — odpowiada, a szare oczy prześwietlają mnie na wylot.

— Nikt nie jest bezpieczny, dopóki ten szaleniec żyje — mówię, a Draco zamyka oczy i wzdycha.

— Wiem.

Wzdycham i łapię go za rękę.

— Przepraszam — mówię cicho.

Przyciąga mnie do siebie, starając się nie podrażniać ran.

— Za każdym razem jestem przerażony, bo boję się, że nie wrócisz — szepcze w moje włosy.

— Wiem.

Odsuwa się i patrzy mi w oczy.

— Nie, nie wiesz — mówi. — Ostatnim razem, gdy… Harry umarł… Czarny Pan chciał ciebie żywą i to, co planował… — Draco wzdryga się. — Nie zrozumiesz…

— Będę ostrożna — mówię.

To jedyna rzecz, którą mogę mu obiecać. Kiwa głową i ponownie przyciąga mnie do siebie.

Czytaj dalej →

_______________

Witajcie :) mamy długi weekend, więc pora na kolejny rozdział opowiadania. Jak Wam się podoba zemsta Freda? Ja jestem wręcz zaskoczona jego odwagą, bo to w końcu Bella. Piszcie, co myślicie!

Jeżeli wyrobię się ze wszystkim, co sobie zaplanowałam, to być może w niedzielę możecie się spodziewać kolejnej części, ale oczywiście nie mam 100% pewności. To tylko plany. Więc oczekujcie.

Tyle ode mnie. Komentujcie i oceniajcie. Miłego długiego weekendu! Enjoy!