niedziela, 15 listopada 2026

 

Rozdział 40: Cienie Pemberley

 

Lipiec 1995

 

Żadne z jego ubrań już na niego nie pasowało.

Matka narzekała odkąd wrócił ze szkoły i robiła, co mogła, żeby zaczarować nogawki jego spodni i poszerzać koszule; w końcu powiedziała dość i zaciągnęła swojego piętnastoletniego syna na zakupy. Draco wiedział, że odkładała to, bo nienawidził zakupów, ale nawet on nie mógł temu zaprzeczyć — natychmiastowy wzrost stawał się problemem.

Wydawało się, że stało się to z dnia na dzień, ale prawdopodobnie był to proces, który trwał całą wiosnę i prawdopodobnie będzie trwał jeszcze przez kilka lat. Crabbe i Goyle przeżyli w zeszłym roku skoki wzrostu, więc Draco nie był zaskoczony — a on sam zaczynał osiągać przyzwoity wzrost, a także szerokość w ramionach, więc nie był rozczarowany. Oboje jego rodzice byli wysocy, więc uważał, że wciąż ma kilka centymetrów do podrośnięcia. Ale żeby to zrobić, z pewnością potrzebował nowych ubrań.

Ulica Pokątna tętniła dziś życiem. Był słoneczny dzień, koniec lipca, i Draco zobaczył kilka twarzy, które znał ze szkoły. Starszych i młodszych; niektórzy witali go, a inni szybko odwracali wzrok.

Coraz więcej osób we właściwy sposób witało jego matkę, mijając ich; Narcyza była lubianą kobietą w wyższych sferach, urodzoną w najszlachetniejszym i najstarszym rodzie Blacków i poślubioną przez członka jednej z najstarszych czarodziejskich rodzin w Europie. Ludzie nie powinni się z nią po prostu witać — powinni się jej kłaniać.

— Draco, kochanie — powiedziała, biorąc go pod ramię. — Najpierw pójdziemy do Madame Malkins, a potem czegoś się napijemy dla odświeżenia.

Wykręcając szczękę, rozejrzał się dookoła.

— Chciałbym zajrzeć do księgarni, zanim tam pójdziemy.

— Cały czas przy książkach.

— Tak, cóż, nadal nie jestem prymusem i zamierzam to naprawić.

— Czy ta Granger nadal jest najlepsza?

— Tak — mruknął. Błysk promiennego uśmiechu, sukienka w kolorze barwinku; zamrugał kilka razy, próbując odpędzić od siebie ten obraz. — Myślę, że ona nie ma nic innego do roboty w swoim smutnym, nudnym życiu, tylko się uczyć.

— Draco — zganiła go. — Nie bądź nieuprzejmy.

Prychnął i zadrwił.

— Nie znasz jej.

— Nie — odparła — ale nie ma powodu, by kpić z takich osiągnięć akademickich, a biorąc pod uwagę jej status krwi, to chyba więcej, niż można oczekiwać. Dziewczyna najwyraźniej ciężko pracuje na oceny. Może ty też powinieneś się bardziej postarać.

— Stąd te książki — mruknął.

Narcyza spojrzała na niego i ruszyła do butiku Madam Malkins. Draco pozwolił matce wybrać ubrania, które uznałaby za stosowne; ufał jej osądowi, a ona wiedziała, że lubił czerń i szarość. Próbowała namówić go do noszenia eleganckich beży i granatów, ale odmówił. Madame Malkins zdjęła miarę, pochwaliła jego wzrost od ostatniej wizyty i powiedziała, że mogą wrócić za godzinę, żeby odebrać zamówienie.

Zadowolona Narcyza objęła Draco ramieniem i poprowadziła go z powrotem na tętniącą życiem ulicę. Była pełna radości, szczęśliwa, że wyszła z wielkiego dworu, ale Draco wolałby wrócić do domu, gdzie mógłby ćwiczyć latanie, zaklęcia, warzenie eliksirów czy cokolwiek innego, co nie wymagałoby przebywania wśród ludzi.

A potem, gdy starzy czarodzieje w szatach rozproszyli się przed nim, zobaczył ją. Bujne, kręcone włosy miała związane w kok, założyła letnią sukienkę, jej skóra była muśnięta słońcem i złocista. Serce podskoczyło mu do gardła, żołądek zacisnął się, a policzki zarumieniły. Cholera, robiła się coraz ładniejsza. To niesprawiedliwe! Co ta cholerna Hermiona Granger robiła na Pokątnej i dlaczego musiała być tam tego samego dnia co on?

Stała z Weasleyówną, ich głowy znajdowały się blisko siebie, jakby szeptały sobie sekrety. Zastanawiał się, jakie sekrety mogła mieć Granger i dlaczego wywołały u niej tak delikatny uśmiech. Nie widziała go, mimo że rozglądała się po tłumie. Kiedy się poruszyła, chwyciła przyjaciółkę za rękę i ruszyła w stronę Esów i Floresów.

Narcyza o czymś mówiła. Ale nie wiedział o czym. Pociągając ją do przodu, ruszył ku księgarni.

Skrzywiła się z jego stanowczości i drugą ręką złapała równowagę, opierając się o jego ramię.

— Skąd ten pospiech, Draco?

— Po prostu mam dość tych wszystkich ludzi — mruknął. Próbował dostrzec Granger w tłumie, ale zniknęła. Zacisnął szczękę, zdeterminowany, by ją odnaleźć. — Idę do księgarni.

— Myślałam, że pójdziemy coś przekąsić — powiedziała.

— Później — mruknął.

— Co się stało, kochanie? — spróbowała, ale on już szedł do Esów i Floresów. Westchnęła i delikatnie wysunęła rękę spod jego ramienia. — Idź, kochanie. Kup, co chcesz. Mam kilka spraw do załatwienia, więc może spotkamy się w Lodziarni u Fortescue’a za pół godziny?

Zatrzymał się, by spojrzeć na matkę. Wsunął ręce do kieszeni i odchrząknął.

— Dobrze. Do zobaczenia za pół godziny.

Nie czekając na jej odpowiedź, ruszył do księgarni. Z łatwością przeciskał się przez tłum, mając długie nogi. Dotarł do budynku w rekordowym czasie i z zapałem wszedł do środka. Przeczesał włosy dłonią, rozglądając się dookoła. Serce biło mu szybko, dłonie się pociły, ale musiał ją zobaczyć.

Napinając się, ruszył w lewo, przedzierając się przez rzędy wąskich regałów z książkami. Przez cały czas nasłuchiwał uważnie, próbując dosłyszeć jej głos lub śmiech, ale nic nie usłyszał. Zaczął wątpić, czy w ogóle tu weszła, gdy skręcił za róg  w głębi i omal na nią nie wpadł.

Wir jabłek i jaśminu musnął go, sprawiając, że nie stracił tchu, wpatrując się w zaskoczoną dziewczynę przed sobą. Stała z ręką na sercu, szeroko otwartymi oczami, cofając się o krok, zamierzając wymamrotać coś, co uznał za krótkie przeprosiny.

Ale powstrzymała się, gdy go zobaczyła. Zamiast tego zmrużyła cynamonowe oczy.

— Malfoy — niemal warknęła.

Zamrugał. Przez chwilę w jego głowie panowała całkowita pustka, z wyjątkiem myśli o tym, jak olśniewająco piękna była w słabym świetle padającym z okna. Chciał wyciągnąć rękę i jej dotknąć, musnąć loki opadające na jej twarz, ale ta myśl go rozbudziła. Zmarszczył brwi, uśmiechając się szyderczo, gdy się wyprostował.

— Granger.

Oparła dłonie na biodrach, w tej samej pozie, w jakiej widział ją setki razy.

— Przesuniesz się? Stoisz mi na drodze.

Zmrużył oczy i wsunął ręce do kieszeni. Przejście było tak wąskie, że wiedział, iż jest teraz wystarczająco szeroki, by je zasłonić, głównie dzięki swojemu skokowi wzrostu. Będzie musiała przepchnąć się obok niego — albo błagać. Ta myśl wywołała uśmieszek.

— Nie planowałem tego.

Prychnęła i zacisnęła zęby.

— Po prostu zejdź mi z drogi, Malfoy.

Nonszalancko wzruszył ramionami i oparł się o regał, krzyżując nogi.

— Może, jeśli ładnie poprosisz.

To sprawiło, że szczęka opadła jej w grymasie obrzydzenia. Głośno prychnęła i skrzyżowała ramiona na piersi. W końcu westchnęła głęboko i spiorunowała go wzrokiem.

— Zejdź mi z drogi, proszę? Naprawdę nie mam na to czasu.

— Dlaczego, co jest takie pilne? — zapytał, unosząc brew.

— Nie twoja sprawa — odpyskowała. — A teraz, proszę, odsuń się.

— Co będę z tego miał?

Skrzywiła się.

— Tak bardzo się starasz być dupkiem, czy taki się urodziłeś?

Poczuł, jak jego uśmieszek się poszerza i nie mógł się powstrzymać.

— Jesteś dość złośliwa tego lata. Ostrzyłaś pazurki, Granger?

Jej oczy zwęziły się jeszcze bardziej.

— Nudzisz się? Dlaczego mnie zaczepiasz?

— Zawsze odpowiadasz pytaniem na pytanie?

Czy to była najdłuższa rozmowa, jaką kiedykolwiek odbył z Granger? Tak, prawdopodobnie. Jego brzuch ścisnął się boleśnie z niepohamowanej radości.

Granger poruszyła się, jej biodra wyglądały nieziemsko. Miała prawie szesnaście lat, przypomniał sobie i zastanawiał się, czy kiedykolwiek ją całowano. Czy Krum dobrał się do tych pełnych ust?

— Hermiono, czy ty…

W chwili, gdy usłyszał głos Weasleyówny, zniknął. Pospiesznie minął rudą, jego puls przyspieszył, odpychając ją ramieniem, i usłyszał ich ciche głosy szepczące o nim.

— Czego chciał?

— Tego, co zawsze, jak sądzę. Zawracać mi głowę i denerwować.

— Dupek.

— Nie mogę się z tym nie zgodzić.

Draco wybiegł z księgarni, a jego długie nogi niosły go ulicą do lodziarni. Nie był cholernym dupkiem! Był dowcipnym, zabawnym i cholernie dobrym towarzyszem, gdy tylko miał ku temu okazję. Ale Granger nigdy by mu na to nie pozwoliła. Mogła patrzeć na niego jak na dupka, utrapienie, ale nie powinien się tym przejmować. I tak była tylko brudną szlamą, niegodną jego uwagi. Po co miałby próbować nawiązać z nią przyjacielskie stosunki, skoro ona ewidentnie tego nie chciała? Bez sensu. Strata czasu. Pobożne życzenia.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Listopad 2004

 

Serce Hermiony waliło jak młotem, gdy szła po brukowanej ulicy do Lodziarni u Fortescue’a. Było przenikliwie zimno, więc szczelniej otuliła się płaszczem, niemal wbiegając po schodach. Wstydziła się spóźniać, zwłaszcza przed Narcyzą Malfoy. Jeśli chciała zrobić dobre wrażenie, to nie w ten sposób. Spóźnienia były czymś, czego starała się unikać przez całe życie. Wciąż była zrozpaczona po kłótni i, prawdę mówiąc, niczego bardziej nie pragnęła, jak wrócić do Draco, przeprosić go i po prostu powiedzieć mu, że jest emocjonalnym wrakiem. Cóż, nawet nie była pewna, czy musi mu to mówić — jej zachowanie było wystarczającym dowodem — a kiedy już by mu to powiedziała, miała ochotę znowu na niego nakrzyczeć. Tak trochę.

Właściwie, nie chciała nawet spotykać się z Narcyzą Malfoy, będąc w takim stanie. Po pierwsze, Hermiona wiedziała, że kiedy emocje sięgną zenitu, potrzebuje dobrej książki, filiżanki herbaty i chwili na odprężenie; po drugie potrafiła sobie tylko wyobrazić, o czym ta kobieta chciała rozmawiać, i pomimo kłótni z Draco wcześniej tego dnia, powiedział, że jej pragnie. Jak, dlaczego i jakim charakterze nie ujawił, ale Hermiona rozpaczliwie chciała wiedzieć — bo ona też go pragnęła. Bardziej niż czegokolwiek innego. Jeśli jednak miała rację, Narcyza Malfoy będzie chciała położyć kres wszelkim możliwym relacjom między nimi.

Widziała te nagłówki — dumna Lady Malfoy zszokowana, że jej syn uprawia seks z mugolaczką — co za skandal! Może to było akceptowalne jako rozrywka, pozwalając mu się wyszumieć, ale prędzej czy później będzie musiał przestrzegać tradycji.

Hermiona nie mogła przestać myśleć o Catherine de Bourgh i jej serce nagle ścisnęło się kruchą nadzieją; nie przejmowała się Elizabeth, dopóki nie zauważyła ryzyka, jakie niosą za sobą oświadczyny pana Darcy’ego. Nie była na tyle naiwna, by sądzić, że Draco wkrótce poprosi ją o rękę, ale być może Narcyza dostrzegła między nimi coś głębszego. Może dostrzegła coś, co jeszcze nie zostało ujawnione.

Sama myśl o tym sprawiła, że serce zaczęło jej walić, a w głowie się zakręciło; myśl, że matka Draco obawiała się, że chce czegoś więcej z Hermioną, była oszałamiająca — i ściskała ją za serce z taką siłą, że musiała powstrzymać swoje oczekiwania. Dała sobie chwilę na otrzeźwienie, zanim otworzyła drzwi. Duma i uprzedzenie była historią, ale ród Malfoyów był jak najbardziej realny. Niezależnie od tego, jak bardzo pragnęła, żeby Draco zerwał z tradycją, nie mogła tego oczekiwać.

Znalazła blondynkę przy stole, wyglądającą na niesamowicie poruszoną. Napięła się, przełknęła ślinę i podeszła, a kiedy Narcyza ją zauważyła, uśmiechnęła się i wstała.

— Panno Granger — przywitała się i sięgnęła po jej dłonie.

Hermiona zamrugała.

— Pani Malfoy. — Zacisnęła dłonie na delikatnych rękach i uśmiechnęła się nerwowo. — Bardzo przepraszam za spóźnienie. Miałam… cóż… — Przygryzła wargę. — Miałam, cóż, kobiecy problem.

Narcyza uniosła brew, zastanawiając się przez chwilę, po czym jej wyraz twarzy złagodniał i westchnęła.

— Ach, rozumiem. — Wskazując stolik, powiedziała: — Proszę, usiądź.

Hermiona nerwowo przełknęła ślinę i uśmiechnęła się blado, siadając.

— Herbaty?

— Tak, poproszę.

Narcyza poprosiła kelnerkę, mając miły i wyrafinowany wyraz twarzy. Zamówiła herbatę i ciasteczka. Kelnerka machnęła różdżką i na stole pojawił się wspaniały serwis do herbaty i talerz maślanych ciasteczek.

— Och — Hermiona jęknęła. — To za dużo.

— Ja stawiam — powiedziała Narcyza. Po zamieszaniu herbaty srebrną łyżeczką, zmarszczyła brwi. — Z tego, co rozumiem, pracuje pani w Ministerstwie razem z moim synem, panno Granger.

— Tak. — Skinęła głową. — W Biurze Aurorów.

— Ale nie jest pani Aurorką, prawda?

Przełknęła ślinę.

— Tak, zgadza się. Jestem śledczą kryminalistyczną.

Narcyza uniosła brew.

— Jakie są twoje zadania?

— Ja… badam miejsca zbrodni.

Być może to była arogancka odpowiedź i otworzyła usta, żeby się wytłumaczyć, gdy Narcyza zachichotała.

— To rozumiem, moja droga. Może nie mam wykształcenia, ale nie uważaj mnie za idiotkę.

— Bardzo przepraszam, pani Malfoy — rzekła Hermiona, marszcząc brwi. — Nie chciałam pani urazić.

— Och, nie czuję się urażona — odparła starsza czarownica z delikatnym uśmiechem. Upiła łyk herbaty. — Jak wygląda twoja praca? Co robisz?

Hermiona wzięła głęboki oddech, nie spodziewając się takiej rozmowy. Starała się jak najlepiej wyjaśnić standardowe procedury swojej pracy, a Narcyza kontynuowała, zadając zaskakująco trafne pytania o jej pracę i wykształcenie. Kiedy Hermiona opowiedziała o swoim podwójnym licencjacie, kobieta wydawała się jednocześnie być pod wrażeniem i przerażona, i zapytała ją, skąd czerpie energię, by aż tak rozwijać się akademicko. Hermiona zmarszczyła brwi i powiedziała, że wystarczyła odrobina oporu, kilka Eliksirów Orzeźwiających i odrobina czystego szczęścia.

Narcyza Malfoy wyglądała na zaintrygowaną.

— Muszę przyznać, panno Granger, że rzadko spotykam tak utalentowane, młode kobiety, jak ty. Pilne, pracowite, odważne. — Zacisnęła usta i zmarszczyła brwi. — Draco powiedział, że jakiś czas temu się wyczerpałaś. Często ci się to zdarza?

— Nie. — Niepewnie upiła łyk herbaty. — Ta sprawa była przeznaczona dla co najmniej dwóch śledczych, ale do niedawna byłam sama w Biurze Aurorów. Przeforsowałam się.

Narcyza mruknęła z niezadowoleniem i sięgnęła po ciasteczka.

— Zawsze mówiłam, że taką pracę powinniśmy zostawić mężczyznom. Niech oni się męczą. — Położywszy ciasteczko na talerzu, wyciągnęła rękę, by delikatnie położyć dłoń na dłoni Hermiony. Dotyk był zaskakująco ciepły, a uścisk mocny. — Uważaj na siebie, moja droga. Jesteś za młoda, żeby się wypalić. My, kobiety, jesteśmy mądrzejsze i nie zaharowujemy się za śmierć, prawda?

— Ale lubię pomagać — powiedziała Hermiona, mrugając. — Skoro mogę wykorzystać swoje umiejętności, by zrobić coś dobrego dla świata, to dlaczego miałabym tego nie zrobić?

Na to Narcyza się uśmiechnęła i przyglądała jej się przez chwilę, po czym cofnęła rękę i rzekła:

— Gryfońska odwaga. Miałam przyjaciółkę w Gryffindorze, kiedy chodziłam do szkoły. Lorettę Warren. Zawsze rzucała się na niebezpieczeństwo, gdy tylko nadarzała się okazja i gdy ktoś niższy od niej był prześladowany. Grała na pozycji Pałkarza w Quidditchu i to prawdopodobnie dzięki niej za moich czasów Gryffinfor nigdy nie zdobył Pucharu Domów i wdawała się w bójki z pijanymi czarodziejami w Hogsmeade. — Westchnęła. — Czasami za nią tęsknię.

— Co się z nią stało? — zapytała ostrożnie Hermiona, zdumiona, że Narcyza Malfoy miała przyjaciółkę z Gryffindoru.

— Och, przeprowadziła się do Stanów — powiedziała Narcyza i upiła łyk herbaty. — Tak, grała w Quidditcha w Amerykańskiej Lidze przez dwadzieścia lat, zanim przeszła na emeryturę.

— Wspaniale. — Hermiona uśmiechnęła się. Spodziewała się łzawej historii o tym, jak Loretta Warren zginęła, próbując zostać bohaterką. — Czy… nadal utrzymujecie kontakt?

— Niestety nie — odparła. — Minęły lata, odkąd ostatni raz z nią rozmawiałam, ale przypominasz mi ją. Naprawdę ją lubiłam. A jak u pani, panno Granger? Domyślam się, że nadal utrzymuje pani kontakt z panem Potterem i panem Weasleyem?

— Tak. — Skinęła głową, a jej policzki lekko poczerwieniały od komplementów kobiety. — Wciąż jesteśmy bliskimi przyjaciółmi.

— Bardzo miło to słyszeć. Domyślam się, że mają się dobrze?

— Tak, bardzo. — Przejechała językiem po zębach. — Harry ma syna, jak pani wie, a Ron żeni się w te święta. Więc mają się dobrze. Bardzo dobrze. Tak…

Narcyza zanuciła.

— Przepraszam, jeśli wścibiam nos w nie swoje sprawy, ale nie byłaś przypadkiem z panem Weasleyem? Pamiętam, że czytałam w gazetach o waszym zbliżającym się ślubie jakiś czas temu.

— O nie. — Hermiona uśmiechnęła się, a jej policzki poczerwieniały. — Cóż, byliśmy razem i rozmawialiśmy o małżeństwie, ale nigdy nie doszliśmy do tego etapu. Rozstaliśmy się lata temu.

— To wstyd — powiedziała Narcyza — widzieć dwoje młodych ludzi, którzy zdali sobie sprawę, że zmarnowali czas, marząc o czymś, co nie powinno istnieć.

Hermiona obserwowała ją przez chwilę, ale kobieta wpatrywała się w dal. Rozmyślała nad czymś i Hermiona nie miała pojęcia, jak to zinterpretować.

Po minucie czy dwóch Narcyza wzięła głęboki oddech i odstawiła filiżankę na spodek.

— Panno Granger, jestem pewna, że zastanawia się pani, dlaczego chciałam się z panią spotkać.

Hermiona poruszyła się na krześle.

— Trochę, tak.

— Jestem świadoma charakteru twojej relacji z moim synem — powiedziała czarownica, z twarzą tak samo elegancką i obojętną jak zawsze. — I rozumiem, że jest dość… entuzjastyczna.

Och, genialnie. Nawet jego matka wiedziała, jak często się bzykają.

— Czy słusznie zakładam, że jest ona odwzajemniona? — dopytywała.

Starając się ukryć płonącą twarz, Hermiona zmarszczyła brwi.

— Nie wiem, co ma pani na myśli.

— Czy żywicie do siebie te same uczucia?

Jej niebieskie oczy były uważne, z niecierpliwością oczekując odpowiedzi Hermiony.

Ale nie wiedziała, jak na to odpowiedzieć, bo nawet jeśli wiedziała, co sama czuje, nie miała pojęcia o jego uczuciach. Jeśli to rzeczywiście był moment w stylu Catherine de Bourgh, Narcyza przypuszczała, że Draco pragnie czegoś więcej. Jeśli Hermiona się zgodzi, może przekazać matce Draco informacje, których ten nawet nie posiada, a skutki tego mogą być katastrofalne. Jeśli jednak powie „nie”, podważy własne uczucia i być może okaże się nieszczera w oczach pani Malfoy. Nie wspominając o katastrofie, gdyby Draco rzeczywiście czuł to samo, co ona. Gdyby oczekiwania kobiety się odwróciły, to i tak samo byłoby z rezultatami. To było niewykonalne równanie, diaboliczny problem i Hermiona osłupiała.

Ale Narcyza się uśmiechnęła, a jej oczy złagodniały.

— Nie martw się, moja droga. Nie musisz nic mówić. Rozumiem. W końcu jestem jego matką, a to delikatna kwestia. Będę utrzymywać to w sekrecie tak długo, jak to tylko możliwe. Nigdy nie wiadomo, czy nikt nas nie podsłuchuje. — Upiła łyk herbaty, ale kąciki jej ust drgnęły w psotnym uśmieszku. Opanowując rysy twarzy, powiedziała: — Chociaż nie widzę nic złego w waszym obecnym układzie, mam nadzieję, że rozumiesz, że Draco ma obowiązki wobec rodziny. To dziedzic jednego z najstarszych czarodziejskich rodów w Wielkiej Brytanii — w całej Europie — i wiele spoczywa na jego barkach.

Hermiona przełknęła ślinę, a jej ręce zaczęły drżeć. Nie miała pojęcia, co Narcyza miała na myśli, ale mogła się tylko domyślać.

— Tak, wiem.

— Więc akceptujesz to?

— Tak — szepnęła i odgarnęła włosy za ucho. — Tak, oczywiście.

— W takim razie z pewnością rozumiesz, że frywolność nie jest czymś, co może trwać wiecznie i nie powinien sobie na nią pozwalać, mając prawie dwadzieścia pięć lat — rzekła Narcyza Malfoy i spojrzała na nią przenikliwymi, niebieskimi oczami.

Hermiona spuściła wzrok, czując puls, dudniący w uszach. Frywolność. Racja.

— Rozumiem.

Narcyza westchnęła.

— Nie zniechęcaj się, kochanie — to nie twoja wina. Draco jest dość uparty, jak mogłaś zauważyć, i nie chce stawić czoła obowiązkom, choć doskonale wie, że musi je wypełniać.

To sprawiło, że Hermiona spojrzała w górę, być może z większą nadzieją, niż śmiała przyznać. Więc jednak chciał złamać tradycję?

— Nie martw się — jestem pewna, że ma taki zamiar. — Narcyza się uśmiechnęła. — Dopóki jednak w jego życiu istnieje tego rodzaju rozproszenie, dopóty ma możliwość kontynuowania tego, nie będzie miał motywacji do dźwigania obowiązków pana dworu.

Ten promyk nadziei, ten nieśmiało tlący się żar powoli zgasł z powodu nagłego braku powietrza. Narcyza oblizała wargi i splotła palce na stole, poruszając się lekko, żeby przysunąć się bliżej.

— Domyślam się, że nie chcesz marnować młodości na spełnianie kaprysów kawalera — powiedziała. — Jesteś o wiele bardziej ambitniejsza. Z pewnością żadne z was nie powiedziałoby, że się spieszy — jesteście jeszcze młodzi — ale czas ucieka i nie możecie czekać w nieskończoność. Wszyscy wasi przyjaciele wkrótce się pobiorą i wtedy zostaniecie sami. Jestem pewna, że tego nie chcecie. Że chcielibyście stabilizacji i bezpieczeństwa w przyszłości, a to właśnie leży przed wami, jeśli tylko zechcecie je wykorzystać. Z twoim nazwiskiem i osiągnięciami, nie ma nikogo, kto nie uznałby ciebie za godną kandydatkę. Wierz mi, nikt nie miałby nic przeciwko temu związkowi. Jesteś bystrą dziewczyną, panno Granger. I z pewnością nie chcesz tracić czasu. Draco też nie.

Po słowach kobiety Hermiona nie mogła oprzeć się wrażeniu, że Narcyza próbuje złagodzić cios. Och, jesteś sławna i lubiana — bez dwóch zdań wkrótce poznasz kogoś innego! Oczywiście, o ile to nie będzie jej syn.

Wczoraj wieczorem przez moment pomyślała, że być może — być może — Draco pragnie czegoś innego w swoim życiu. Może rzeczywiście tak było.

Cóż, właśnie tego chcę. Ciebie.

Ale teraz, siedząc przed Narcyzą Malfoy, nie wiedziała, czy rzeczywiście chce, by to była prawda. Jeśli nie, to przynajmniej będzie piękne kłamstwo — ale jeśli tak, to mógł potwierdzić tragiczną stronę bycia dziedzicem Świętej Dwudziestki Ósemki: musiał podtrzymywać tradycję, by nie stracić rodziny, a Hermiona doskonale znała smutek z tym związany.

Potem była przekonana, że Narcyza Malfoy powie jej, że Draco zamierza poślubić miłą czarownicę czystej krwi tak szybko, jak tylko możliwe, i że Hermiona musi się wycofać z jego życia i trzymać się z daleka, by jej brudna krew nie splamiła dumnego i prastarego rodu Malfoyów.

— Wiem, że to niekonwencjonalne, żeby kobieta zrobiła ten krok i załatwiła sprawę, ale odważna dziewczyna taka jak ty z pewnością podejmie właściwe kroki, bo Draco zapewne tego nie zrobi — powiedziała Narcyza sugestywnym tonem. — On czuje się aż za dobrze w waszej obecnej sytuacji. Zrobienie tego, co słuszne, może oczywiście wydawać się przerażające, wiem, biorąc pod uwagę wszystko — tradycje, społeczeństwo, oczekiwania, historię — ale jestem przekonana, że to dla waszego wspólnego dobra. Nie potrafię wyrazić słowami, jak bardzo cię szanuję. Masz moje pełne poparcie, panno Granger. Z pewnością żadne z was nie chciałoby ciągnąć tej szarady w nieskończoność. Proszę mi wierzyć, lepiej załatwić sprawę jak najszybciej.

Czy cienie Pemberley mogą być aż tak skażone?

Wiedziała od samego początku, że nie ma dla niej miejsca w życiu kogoś takiego jak Draco Malfoy, bez względu na to, czego oboje chcieli. Nie był jej przeznaczony. Nie, powinna znaleźć kogoś bardziej na swoim poziomie, żeby móc wyjść za mąż i mieć dzieci półkrwi, z dala od Malfoyów.

— Czy mogę pani zaufać, panno Granger, że postąpi pani słusznie? — zapytała Narcyza badawczo, z oczekiwaniem.

Czy mogę zaufać, że będzie się pani trzymać daleka od mojego ukochanego syna?

Słusznym posunięciem byłoby oczywiście, zdaniem pani Malfoy, zakończenie związku z Draco, bo on by tego nie zrobił — i być może miała rację. Gdyby Draco nie miał zamiaru tego kończyć, bo wygodniej byłoby mu żyć kawalerskim życiem bez żadnych obowiązków, nieuchronnie sprawiłby, że zakochałaby się w nim jeszcze bardziej. Potem poślubiłby czarownicę czystej krwi, gdyby tylko się pojawiła na horyzoncie. Czy wtedy pozbyłby się Hermiony? A może oczekiwałby kontynuacji ich związku, bo tak bardzo jej pragnął? Może Narcyza miała rację; Hermiona nie powinna marnować młodości na spełnianie kaprysów kawalera, chociaż to było jedyne, co robiła.

Kurwa, miała nadzieję, że było w tym coś głębszego.

— Tak. — Poczuła suchość w ustach, serce waliło jej tak szybko, że myślała, że zaraz wyskoczy jej z piersi, a kończyny zdawały się ważyć tonę. Ledwo mogła oddychać. Robiło jej się ciemno przed oczami. Przełknęła ślinę i podniosła się na chwiejnych nogach. — Przepraszam, pani Malfoy, ale muszę iść. Mam… mam plany na wieczór.

— Oczywiście, moja droga — rzekła jasnowłosa czarownica i skinęła głową. Marszcząc brwi, dodała: — Miałam nadzieję omówić dalsze szczegóły, takie jak kontrakt, ale przypuszczam, że to może poczekać, aż sprawa zostanie całkowicie wyjaśniona.

Hermiona zmarszczyła brwi, a słowo „kontrakt” odbiło się echem w jej umyśle. Czy Narcyza Malfoy chciała, żeby podpisała kontrakt? Że się wycofa? W jej sercu zatrzepotała irytacja; za kogo ta kobieta ją miała? Za dziwkę? Miała ochotę prychnąć; to było takie eleganckie, arystokratyczne posunięcie, żeby kochanki ukochanych synów podpisywały kontrakty o zachowaniu poufności, by nikt nie mógł rozsiewać paskudnych plotek, kiedy mężczyźni już się ustatkują i wżenią w inne arystokratyczne rodziny. Jaki inny cholerny kontrakt mogła w ogóle rozważać?

— Miło się z panią rozmawiało, panno Granger — powiedziała Narcyza i elegancko wstała. — Proszę na siebie uważać. Do następnego razu.

— Z panią też, pani Malfoy. — Och, teraz czuła zawroty głowy. — I dziękuję za herbatę.

Pomachała słabo, po czym odwróciła się na pięcie i o mało nie wybiegła z lokalu. Na zewnątrz, w zimie, łapczywie łapała powietrze, pędząc w kierunku punktu aportacyjnego. Musiała wrócić do domu. Załamywała się, rozpadała na kawałki, a nie mogła tego zrobić tutaj.

W chwili, gdy dotarła do punktu aportacyjnego, świat zawirował jej przed oczami, zanim wylądowała w zaułku za swoim budynkiem. Pieprzyć plan bezpieczeństwa — musiała dostać się do środka, żeby móc w spokoju się rozpaść. Potykając się w wejściu i wchodząc po schodach, serce waliło jej jak młotem. Pośród żalu i rozczarowania, miała złowieszcze wrażenie, że ktoś ją obserwuje.

Zatrzymała się na chwilę, opierając rękę na poręczy i stopę unosząc nad kolejnym stopniem. Nasłuchiwała, gotowa usłyszeć oddech, szelest ubrań, ale nic się nie działo. Na korytarzu panowała cisza. Do holu dobiegały jedynie głuche dźwięki telewizora pana Martina z dołu — a jednak wrażenie, że ktoś ją obserwuje, było niepokojące.

Zaciskając szczękę, Hermiona parła dalej. Ręce jej drżały, gdy wyciągała klucze i omal nie wpadła do mieszkania. Trzasnęła drzwiami, zamykając je na klucz, i ogarnęła ją wszechobecna cisza. Potem odwróciła się i oparła o drzwi. Osuwając się na podłogę, z trudem łapała oddech, a łzy napłynęły jej do oczu, nie dając chwili wytchnienia.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

— Draco, uspokój się! Dlaczego myślisz, że jest na randce z Viktorem Krumem?

Theo patrzył z oburzeniem, jak Draco nalewa sobie kolejną szklankę Ognistej Whisky, ale nie miał prawa się odzywać. Sam właśnie pił trzeciego drinka.

Prawdę mówiąc, gdyby Draco nie pił, to używałby Oklumencji. Biorąc pod uwagę okoliczności, Oklumencja mogłaby być lepszym wyjściem — bo nie wiedział, czy teraz będzie musiał unikać Zabójczej Klątwy na każdym kroku — ale Oklumencja nie przytępiała jego zmysłów tak, jak Ognista Whisky. A on chciał wszystko przytępić.

Nieważne, że pieprzony Anthony Walters, wciąż był na wolności, wiedział już, że Draco jest tym, który mordował Śmierciożerców; tracił miłość swojego życia.

Wszystko się rozpadało, z każdej, cholernej strony. Pragnął jedynie miłego, romantycznego, szalenie gorącego weekendu, ale skończył się katastrofą i ledwo wiedział dlaczego. Zaskoczyło go to; niczym lawina, pogrążyło w tak głębokich wątpliwościach, że ledwo wiedział, czy zdoła się z tego wykaraskać. Mógł wypowiedzieć wojnę światu, ale nie mógł walczyć z nią.

Serce mu się ścisnęło na wspomnienie krótkiego „nie” Hermiony. Tak zaciętego, tak zdecydowanego, jakby domagała się czegoś, za czym tęsknił — tylko po to, by zobaczyć, jak się rozpada, zwątpiwszy w siebie i tracąc poczucie własnej wartości. I przez co? Cosette? Ta myśl go zdumiała, bo jak ona w ogóle mogła się z nią porównywać? A potem postanowiła mu to wypomnieć, odmawiając prostej grzeczności i powiedzenia, z kim się spotyka na Pokątnej. To go rozwścieczyło, ale co gorsza, przeraziło. Miała całą władzę i nawet o tym nie wiedziała.

— To dlaczego tak po prostu odmówiła mi powiedzenia, z kim się spotyka? — warknął i wziął głęboki łyk.

— Myślałem, że jesteście na wyłączność.

— Seksualnie — prychnął. — Nie możemy się pieprzyć z innymi. Cóż… nie możemy, nie chcemy, kto to kurwa wie?

— No to co to za różnica, czy spotyka się z Krumem? — Theo wzruszył ramionami. — Przecież go nie przeleci, nie ufasz jej?

Draco spiorunował go wzrokiem.

— Nie, nie… ufam. Po prostu rozpali na nowo tę cholerną iskrę, która ją z nim łączyła. Nic wielkiego! — wycedził. — To pieprzona międzynarodowa supergwiazda Quidditcha! Przecież nigdy nie będzie musiała się wstydzić, że go przedstawia swoim znajomym. — Westchnął i zacisnął zęby. — Nigdy jej nie upokorzył, nie parodiował jej, nie wyśmiał, nie wyzywał. Jego rodzina jej nie torturowała.

— Z tego, co ci wiadomo — odparł Theo.

Draco spiorunował go wzrokiem. Stękając, pokręcił głową.

— Z tego co wiem, ona mogła to uznać za zemstę — mruknął i przetarł twarz dłonią, pochylając się do przodu. — Wpadliśmy na Cosette Allard w restauracji.

Theo milczał przez chwilę, zanim usłyszał końcówkę wypowiedzi, a potem się roześmiał. Śmiał się tak głośno, że o mało nie rozlał drinka.

— Czekaj, czekaj! Cosette? Tę ptaszynę z… — Zacisnął dłonie na gardle i teatralnie udawał, że go duszą — fantazjami?

Draco przewrócił oczami.

— Tak.

— Myślałem, że zakończyłeś to lata temu!

— Tak, zakończyłem! — Draco jęknął, biorąc głęboki łyk drinka. — Nie miałem pojęcia, że ze wszystkich ludzi spotkamy właśnie ją i nadal miała takie same urojenia jak zawsze.

— To ona myślała, że ją będziesz dusił, aż straci przytomność? — zaświergotał Theo.

Draco się skrzywił i pozwolił, by Ognista Whisky spaliła gorycz narastającą w gardle, razem ze wspomnieniem. Wciąż pamiętał jej przekrwione oczy po tym okropnym krzyku. Ty żałosny, pieprzony człowieczku! Ty tchórzliwy chuju! Och, Cosette Allard miała dar do dobierania słów — taka elokwentna i oczytana. Draco domyślił się, że nigdy w życiu nie usłyszała odmowy, więc kiedy odmówił jej poziomu zabawy, jakiego od niego oczekiwała, zdemolowała pokój w Buduarze Lady Lunette i przyrzekła opowiadać każdemu, jaki mały jest kutas Draco. A potem, kilka tygodni później, wróciła na kolanach, mówiąc, że jej porywczy temperament to część jej uroku; z pewnością, dodała, jej maître ją zdyscyplinuje.

Wtedy Draco słowami pełnymi szacunku kazał jej spierdalać.

— Więc co się stało? — zapytał Theo. — W restauracji?

Wyciągając szyję, Draco jęknął i zacisnął szczękę.

— Była sugestywna.

— O, ho! — ryknął Theo i opadł z uśmiechem na poduszki. — Ta dramaturgia! Uwielbiam.

Draco spiorunował go wzrokiem.

— Płakałbyś i hiperwentylował, gdyby to dotyczyło ciebie.

— Tak, nic z tego — mruknął. — Ty byłeś w to zaangażowany, więc bardzo mnie to bawi. Jak się z tego wyplątałeś?

Unosząc brwi, Draco odchylił się na fotelu.

— Granger powiedziała nie.

— Co, rozważałeś to? — Theo uśmiechnął się szeroko. — Cała trójka razem? Z tą wściekłą krową?

— Oczywiście, że nie! — warknął. — Za kogo mnie masz?

— Ale gdyby Granger się zgodziła? — Theo kontynuował. — Czy mógłbyś…

— Och, na litość boską, Theo! — wycedził. — Nie. — Z irytacją upił łyk i pokręcił głową. — Dlaczego wszyscy myślą, że byłbym szczęśliwy, uprawiając seks w trójkącie?

Theo wzruszył ramionami, nie przejmując się gniewem przyjaciela.

— Wydajesz się być takim typem.

— Takim typem? — Pokręcił głową. — Chciałem tylko zjeść romantyczną kolację z Granger, a ta dziwka prawie wszystko zepsuła swoją obecnością.

Theo zamrugał, unosząc brwi.

— Czy ty… poprosiłeś ją, żeby sobie poszła?

Draco spojrzał na niego ostro.

— Nie. Zaprosiłem ją na deser. Oczywiście, że kurwa poprosiłem, żeby sobie poszła.

Theo uniósł dłonie.

Whisky paliła Draco, spływając mu do gardła, i mruknął:

— Chciałem ją tylko trochę porozpieszczać. I zabrać z Londynu, kiedy Krum był w mieście.

— Cóż, można wyrwać chłopaka ze Slytherinu, ale nigdy nie wyrwie się Slytherinu z chłopaka.

Draco tylko prychnął i dopił resztę drinka, zanim nalał sobie kolejnego.

Theo zmarszczył brwi, patrząc na niego.

— Naprawdę, stary, na co ty, kurwa, czekasz? Powiedz jej, co czujesz! Powiedz jej, że ją kochasz, zanim ktoś taki jak Krum cię uprzedzi!

— Nie! — Draco zmrużył oczy i pokręcił głową. — Nie mogę jej po prostu powiedzieć. Nie po naszej kłótni… nie, kłótniach. W liczbie mnogiej. To wyglądałoby na nieszczere. Nie, potrzebuję prezentu. Muszę jej pokazać, jak bardzo ją kocham, a nie tylko jej to powiedzieć.

Theo jęknął.

— Cholera jasna, utrudniasz sobie to o wiele bardziej, niż to konieczne!

— Nie słyszałeś jej, kurwa. — Draco uśmiechnął się beznamiętnie, granicząc z szyderstwem. — Nazwała mnie kontrolującym. Powiedziała, że to nie moja sprawa, czy idzie na randkę. — Odrzucił głowę do tyłu, opierając się o oparcie, śmiejąc się beznamiętnie. — I miała rację. Do cholery, minęły zaledwie dwa miesiące, odkąd…

— Nie, nie! — Theo uniósł rękę w geście sprzeciwu. — Zaczęliście w lipcu!

Draco spiorunował go wzrokiem.

— Minęły zaledwie dwa miesiące, odkąd się zgodziliśmy na ten układ. Dwa miesiące i już ją osaczam. Kontroluję, bo praktycznie czuję, jak wyślizguje mi się z rąk! Ale dla niej jestem tylko facetem do bzykania. Tak, właśnie tak. Daję jej to, czego chce, a potem ona wraca do domu, żeby kontynuować swoje życie beze mnie. Równie dobrze mogłaby mnie wymienić na inną, cholerną zabawkę. Może to jej zaoszczędzi trochę bólu głowy.

— Stary. — Głos Theo stał się poważny. — Kilka miesięcy temu mówiłeś, że ci to nie przeszkadza, o ile będziesz kimś w jej życiu. Nie pamiętasz?

Draco zacisnął szczękę i przetoczył szklankę między dłońmi.

— No cóż, już mi się to nie podoba. Chcę, żeby była moja i tylko moja, i nie wiem, czy dałbym radę widywać ją z kimś innym. Chyba bym oszalał.

Theo westchnął głęboko i zapadł się w fotel.

— A tak w ogóle, dlaczego myślisz, że nagle mogłaby umawiać się z Viktorem Krumem? I mówienie, że to dlatego, że nie chciała ci powiedzieć, z kim się spotyka, nie wystarczy. Ani wasze spotkanie z Cosette.

Draco spojrzał na niego gniewnie, czując ucisk w żołądku. Może zachowywał się głupio i paranoicznie, ale nie mógł się powstrzymać. Westchnął i pokręcił głową.

— Zachowuje się dziwnie, odkąd zabrałem ją do tego cholernego domu i szczerze mówiąc, nie wiem dlaczego. Przeprosiłem ją za to, ale nadal jest niezręcznie. Staram się zachowywać normalnie, ale to mnie niszczy! Myśli, że nie uważam jej za kompetentną, czuje, że naruszam jej niezależność, walczy z planem bezpieczeństwa zębami i pazurami, a ja… — Stęknął i potarł brodę. — Jestem u kresu sił, Theo. Wiem, jakie okropne rzeczy Greyback chce jej zrobić — do czego jest zdolny — ale nie mogę jej tego powiedzieć, bo gdybym to zrobił, doznałaby traumy.

Theo zamrugał, jego wzrok był bystry pomimo upojenia.

— Cóż, może powinieneś jej powiedzieć? Może powinna wiedzieć.

Draco spiorunował go wzrokiem.

— Naprawdę? Myślisz, że musi wiedzieć, że Greyback lubi krew zamiast śliskiej cieczy między nogami? Myślisz, że powinienem jej powiedzieć, że chciałby ją gwałcić godzinami? Torturować dla sportu? Rozszarpywać na kawałki, póki jeszcze żyje? Zjeść jej wnętrzności? — Podczas gdy Theo wyglądał na lekko zielonkawego, biorąc głęboki łyk drinka, Draco westchnął z rezygnacją. — Nie. Zdecydowanie jej o tym nie powiem. Muszę ją więc chronić, aż zacznie się na mnie rzucać jak dzikie zwierzę, wystawiając mnie na pośmiewisko. A potem ten cholerny Collins powiedział mi, że Krum przyjeżdża do miasta, a Hermiona wyznała, że spotyka się ze znajomym, którego nie widziała od lat, ale nie chciała mi powiedzieć, z kim. Co miałem pomyśleć, co? Jakie są szanse? — Zaśmiał się pusto. — Granger jest na tyle sprytna, żeby wyskoczyć ze statku, jeśli uzna, że jest bliski zatonięcia.

Theo potarł twarz dłońmi i jęknął.

— Rozumiem, Draco. Rozumiem! Ale, cholera, dramatyzujesz!

— Cóż, jest miłością mojego życia — mruknął, zaciskając szczękę. — Tak po prostu jest. Nic na to nie poradzę. Ale nie chce być ze mną widziana i ja też bym tego nie chciał, gdybym był nią. Więc… — Uniósł pusty kieliszek. — Wypijmy za to.

Theo zamrugał, zaciskając usta w cienką linię.

— Co zamierzasz z tym zrobić?

— Ja… — sięgnął po butelkę Ognistej Whisky — upiję się na umór. To właśnie zamierzam zrobić.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Robiło się późno, a może raczej wcześnie; Draco nie wiedział. Szczerze mówiąc, ledwo cokolwiek widział. Na stole stała taca z niedojedzonymi wędlinami, a po podłodze walały się winogrona. Draco bolał brzuch od śmiechu, a Theo leżał rozciągnięty z nogami na poręczach krzesła.

— Ja pierdolę, Blaise oszaleje, że ominął go taki wieczór! — krzyknął. — Czy… czy pamiętasz, jak go tak upiliśmy, że musiał czołgać się z Pokoju Wspólnego do dormitorium?

Draco złapał powietrze, śmiejąc się.

— Zasłużył sobie za to, że chwalił się swoją włoską soirée.

— Cóż, nie musiałeś potem usuwać jego wymiocin. Poszedłeś się zabawić z Pansy!

— Co? — Draco prychnął. — Zazdrosny?

Theo parsknął śmiechem.

— Jaja sobie robisz? Wszyscy chcieliśmy się do niej dobrać!

— Blaise nie chciał.

Draco wzruszył ramionami.

— Nie, bo był zajęty uganianiem się za Weasleyówną — jęknął Theo.

— Więc zostałeś tylko ty — podsumował Draco i sięgnął po butelkę, którą właśnie otworzyli, prawie ją przewracając. — Chciałeś się do niej dobrać.

— A kto, kurwa, by nie chciał!

Theo zmarszczył brwi.

Draco musiał się skupić, żeby napełnić szklankę i nie rozlać nic na stół. Gdy butelka bezpiecznie stanęła na swoim miejscu, rozsiadł się wygodnie.

— Nadal chcesz? Dobrać się do niej.

Pijana twarz Theo poczerwieniała jeszcze bardziej, otworzył usta, ale nic nie powiedział. Wyglądał trochę jak dorsz, pomyślał Draco, i to go rozbawiło. Theo zmarszczył brwi.

— Nie śmiej się ze mnie, kurwa!

— Nie śmieję się — bronił się, rechocząc.

— Spierdalaj — warknął Theo, rozlewając whisky, gdy wyciągnął rękę. — Pansy to… to wspaniała kobieta z mnóstwem… cóż, atutów! Jest… jest dowcipna, bezwzględna, odnosząca sukcesy i cholernie… cholernie piękna! — Próbował usiąść prosto na fotelu, ale skończyło się na kolejnym rozlaniu trunku. — Wiesz co, ty kretynie — to Blaise i ja musieliśmy poskładać ją do kupy za każdym razem, gdy łamałeś jej serce. Jakby w ogóle dla ciebie nie istniała; ciągle tylko gadałeś o Granger!

Draco nawet nie próbował się kłócić, bo Theo miał rację. Zamiast tego uniósł tylko brwi i wzruszył ramionami.

— Wiem, że byłem dupkiem, ale Pansy mi wybaczyła.

— Cóż, cholernie mnie wkurzało, jak znosiła twoje pierdolenie, bo ja… — Westchnął i odstawił pustą szklankę na stół. — Wkurzałem się na nią, stary. Po prostu… chciałem, żeby mnie dostrzegła, ale nigdy tego nie zrobiła.

Draco zmrużył oczy. Jego umysł pracował wolniej niż zwykle, to prawda, ale nie był tak pijany, żeby nie ogarniać sytuacji.

— Ty cholerny idioto. Powiedziałeś jej, że jest dla ciebie jak siostra!

— Wiem! — jęknął Theo. — Ale ja nigdy nie mógłbym być tobą i nie chciałem, żeby litowała się nade mną jak nad jakimś zakochanym szczeniakiem! — Przygryzł wargę. — Zawsze była o krok przede mną; o rok starsza, dojrzalsza, wszyscy się na nią gapili — a ja byłem… nieśmiałym chłopakiem z kościstymi kolanami.

— Twoje kolana wciąż są kościste — wycedził Draco.

— Dupek.

— No dobra — jęknął i przewrócił oczami. — Nadal tego chcesz?

— Oczywiście, że tak!

— To jej to, kurwa, powiedz. Ciągle mnie dręczysz, że nie mówię Granger o swoich uczuciach względem jej, a Pansy jest jedną z twoich najlepszych przyjaciół!

To brzmiało znajomo, jak delikatne pulsowanie w ramieniu, przypomnienie o czymś ważnym.

Hipokryzja ci nie służy, Pansy.

Spiął się. Zgadza się — złożył Wieczystą Przysięgę. Jeśli powie Hermionie, co do niej czuje, Pansy będzie musiała powiedzieć Theo i vice versa. Jedyna różnica polegała na tym, że Draco wiedział teraz, iż Theo podkochuje się w Pansy. Jej część umowy skończy się dopasowaniem. Jego… cóż, niewiadomo. Całkowicie i absolutnie niewiadomo. Cóż, wiedział, ze Hermiona go pragnęła — to było oczywiste — ale była ogromna różnica między byciem dobrym kochankiem a byciem dobrym partnerem.

— Nie mogę jej powiedzieć! — jęknął Theo. — No bo co ja jej mogę zaoferować? Zniszczyłeś ją, naprawdę.

— Ja?

Draco prychnął z oburzeniem.

— Gdyby nie ty, spodobałby jej się ktoś delikatniejszy — warknął. — Ktoś, kto by się z nią kochał, a nie bił ją na kwaśne jabłko, ty pieprzony palancie!

Gdyby to nie był Theo, gdyby nie byli tak pijani i gdyby Draco nie wiedział, że to wszystko jest powiedziane z miłością — dziwaczną i pokręconą — to by się wkurzył. Zamiast tego prychnął i pokręcił głową.

— Nie zwalaj na mnie winy za jej upodobania, stary.

— Nawet nie próbuj — wszyscy wiedzą, że ty też wtedy się w to wkręcałeś. Pansy próbowała cię okiełznać.

— Wie, czego chce, zawsze wiedziała, a jeśli trudno ci to zaakceptować, cóż, trudno.

— Cóż, nie mogę jej tego dać — powiedział Theo łamiącym się głosem.

Draco obserwował go przez chwilę, a potem zobaczył tego nieśmiałego chłopca z kościstymi kolanami i zacisnął szczękę.

— Źle to wszystko interpretujesz, Theo. Tak, lubi ostrzejsze zabawy, ale to nie znaczy, że nie lubi też delikatności. Kurwa, nigdy nie byliśmy w sobie zakochani! Chodziło tylko o to, żeby rozwiązać swoje problemy seksem, więc tak, może momentami było trochę brutalnie, ale w głębi duszy ona jest romantyczką, ty durniu!

Theo westchnął głęboko, marząc.

— Jestem romantykiem. Mógłbym ją uwieść kwiatami i poezją, zabrać na długie spacery wzdłuż Sekwany. — Znów jęknął i spojrzał na Draco. — A Granger? Musisz być przy niej delikatny?

— Nie żeby to był twój pieprzony interes — mruknął — ale nie, nie muszę.

Theo uniósł brwi ze zdziwienia i prychnął.

— No cóż, jestem w szoku. Granger lubi ból? Nie myślałem, że jest taką ptaszyną.

Przewracając oczami, Draco sięgnął po niedopitą szklankę Ognistej Whisky.

— Myślisz, że jestem sadystą, prawda? Jak wszyscy inni. No cóż, możecie się odpierdolić. Czy naprawdę można to nazwać sadyzmem, skoro drugiej osobie to się podoba, a to, że ja tego nie lubię, nie oznacza, że druga osoba tego nie lubi?

— O czym ty, kurwa, mówisz, stary?

— Mówię, że chodzi o coś więcej niż ból i przyjemność — warknął. — O wiele więcej! To zaufanie, intymność, wrażliwość, oddanie, miłość… — Stęknął i pokręcił głową. — Kurwa, kocham ją i pokazuje to za każdym, cholernym razem, gdy jej dotykam!

Theo spojrzał na niego.

— Więc jak ona może nie wiedzieć? Najwyraźniej musisz jej powiedzieć.

Słowa Theo zabrzmiały mu w uszach. Musisz jej powiedzieć. Tak… tak, kurwa, musi. Szybko wstał — może odrobinę za szybko — i pokój zaczął wirować. Chwycił oparcie krzesła, by złapać równowagę.

— Tak — rzekł, niemal do siebie. — Idź i powiedz Pansy, a ja powiem Granger. Tak, to dobry plan.

— Draco, jesteś pijany.

— Ty też.

— Owszem.

— To spieprzaj do Pansy. — Powlókł się w stronę kominka, ale przypomniał sobie, że sieć Fiuu Theo nie jest połączona z mieszkaniem Hermiony. Będzie musiał się aportować. — Idę do Granger.

— Czekaj, co?

— Powiem jej wszystko — warknął, przeczesując włosy dłonią. Starał się nie chwiać na nogach, ale było to trudne, gdy podłoga wirowała. — Jak tylko pokój przestanie się ruszać.

Theo wyrzucił ręce w górę.

— Jak się tam dostaniesz?

— Aportuję się.

— Zwariowałeś? Rozszczepisz sobie nawet kutasa!

Draco machnął ręką, żeby go zbyć.

— Nie, serio — odparł i stanął na chwiejnych, kościstych nogach. — Nie rozszczepiaj się.

Draco jęknął i przekręcił głowę.

— Dobra. Użyję Sieci Fiuu. Idź do Pansy i powiedz jej wszystko. Będzie dobrze. W przyszły weekend wyprawimy podwójny ślub.

— Zwariowałeś.

Theo zaśmiał się, podchodząc.

Draco wrzucił trochę proszku Fiuu do kominka (wiedział, że to był strzał w dziesiątkę) i powoli i wyraźnie wypowiedział swój adres. Nie bełkotał. Nie, w ogóle. Jakimś cudem i tak wylądował w mieszkaniu na głowie, a nie na nogach.

Próbował wstać, ale zmiotka do pyłu wydawała się niemal zdesperowana, by strzepać sadzę z jego włosów i twarzy. Machnął ręką i odwrócił się, by wrzucić kolejną garść proszku Fiuu do kominka. Wypowiedział jej adres, ale ogień nadal płonął żółtym ogniem. Zmarszczył brwi. Czyżby się pomylił? Powtórzył jeszcze raz, ale nie dostrzegł zielonego płomienia. Do trzech razy sztuka, pomyślał, wrzucając kolejną garść do ognia, lecz nic się nie stało.

Zamknęła kominek po swojej stronie.

Dlaczego miałaby to robić? Dlaczego zamknęła dla niego kominek? Przecież nie mogła być na niego aż tak zła! Nie, musiał być jakiś powód. Była ranna? Ktoś schwytał ją na piętrze? Greyback ją dopadł? A może sama zamknęła kominek, bo pieprzyła się z cholernym Viktorem Krumem?

Draco zaklął głośno i z trudem włożył płaszcz. Dotrze do mieszkania Hermiony, nawet gdyby to była ostatnia rzecz, jaką zrobi —ale Theo miał rację, był zbyt pijany, żeby się aportować, a jego miotła została we Dworze. Będzie musiał uciec się do desperackich działań.

Mugolskie samochody przerażały i fascynowały Draco. Znał się na taksówkach wystarczająco dobrze, by wiedzieć, że zawiozą go, gdziekolwiek zechce, jeśli tylko będzie miał wystarczająco dużo pieniędzy. Cóż, pieniądze nie stanowiły problemu, ale nie miał pojęcia, jak zdobyć cholerną taksówkę.

Okazało się, że to naprawdę proste. Po prostu wyszedł na ulicę i pomachał, a tuż obok zatrzymał się czarny samochód. Poprawił płaszcz i udawał, że nie mocuje się z metalową klamką, zanim wsunął się na siedzenie.

— Dokąd, proszę pana? — zapytał woźnica… pilot… kierowca.

Pojechał samochodem tam, gdzie chciał Draco, zatrzymując się tuż przed rozpadającą się kamienicą Hermiony. Wręczył mu mugolski banknot, nie przejmując się zbytnio jego wartością, ale woźnica wydawał się zadowolony. Chciał nawet wydać resztę, ale Draco już wysiadł z pojazdu i zataczając się, ruszył w stronę drzwi. Trochę wytrzeźwiał. Tak. Zdecydowanie. Jak się nazywało to zaklęcie otwierające drzwi? Alohomora, racja. Mógł raz, a może dwa, nie trafić w klamkę, ale w końcu triumfalnie krzyknął: Aha!, gdy drzwi się otworzyły. W korytarzu unosił się zapach śmieci i obrzydliwego, mokrego psa, a Draco zmarszczył nos.

Z impetem wspiął się po schodach i jakimś cudem udało mu się pokonać je bez potknięcia. Cóż, może i potknął się raz czy dwa — ale serio, kto by się nie potknął na takich chwiejnych schodach? Z tyłu głowy tliła mu się jakaś mętna myśl, żeby być czujnym, bo ostatnią rzeczą, jakiej pragnął, było zwabienie depczących mu po piętach Śmierciożerców, ale przyćmiła ją potrzeba zobaczenia jej. Powiedzenia jej, że ją kocha.

Zamierzał zabić tego bułgarskiego drania, a potem powiedzieć kobiecie, którą kochał, że, cóż, ją kocha. Że kochał ją od dekady i że nie spocznie, dopóki nie będzie jego. Będzie ją całował, przytulał i pieprzył tak ostro, że całkowicie zapomni o tej cholernej gwieździe Quidditcha. Ona nawet nie lubiła Quidditcha!

Korytarz był ciemny, gdy wchodził po schodach, więc Draco poświecił różdżką i powlókł się do jej drzwi, waląc w nie pięścią z całych sił.

— Hermiono — zawołał. — To ja. Wpuść mnie. — Po drugiej stronie drzwi zapadła cisza. Westchnął i oparł czoło o drewno, ponownie waląc. — Kochanie, no weź.

Walnął ponownie.

— Draco?

Jej głos był stłumiony, zmęczony, jakby dopiero się obudziła. Cholera, która była godzina?

— Tak — powiedział i położył dłoń płasko na drzwiach. — Wpuść mnie.

— Jest trzecia nad ranem, co tu robisz?

— Chciałem cię zobaczyć.

Usłyszał, jak głęboko westchnęła. To nie był dobry znak.

— Draco, idź do domu.

— Ale woźnica już odjechał! — mruknął. — No dalej, kochanie, wpuść mnie, dobrze?

— Woźnica… co? Przyjechałeś tu taksówką?

— Tak!

— Jesteś pijany?

— Może i czegoś się napiłem, ale…

O mało nie upadł, gdy otworzyła drzwi, z rozwianymi włosami i sinymi oczami. Draco uśmiechnął się szeroko, nie mogąc się powstrzymać; wyglądała zbyt uroczo i nie wyglądała na świeżo przeleczoną. To był dobry znak.

— Co ty sobie myślałeś, do cholery? — syknęła i spojrzała na niego. — Jest środek nocy, a ty walisz do moich drzwi — tych, które kazałeś mi trzymać zamknięte! — pijany i szalony?

— Mógłbym się rozszczepić, gdybym się aportował. — Wzruszył ramionami, unosząc brew. Miała na sobie jego koszulkę. Tak, kurwa. Jego koszulkę. Nie bułgarską. Uśmiechnął się ironicznie i oparł o framugę drzwi. — Wpuścisz mnie, kochanie?

Westchnęła głęboko, poruszając szczęką.

— Co ty tu robisz, Draco?

— Chciałem się z tobą zobaczyć — prychnął.

Co za głupie pytanie.

Hermiona spiorunowała go wzrokiem. Miała worki pod zaczerwienionymi oczami — mogła być zmęczona, ale Draco przeczuwał, że płakała. Czyżby Krum ją skrzywdził? Jej wzrok powędrował w prawo, gdy dźwięk trzasku drzwi sprawił, że odwrócił się na pięcie i sięgnął po różdżkę.

W wejściu do sąsiedniego mieszkania stała starsza pani, w ciasno zawiązanym, różowym szlafroku i z białymi lokami w czepku nocnym. Spojrzała na nich gniewnie w świetle padającym z jej mieszkania na korytarz.

— Co to za hałas, panno Granger?

— Bardzo przepraszam, pani Jenkins — powiedziała Hermiona. — Nie chciałam zakłócać pani spokoju! Proszę nie mówić panu Fullerowi. Będziemy cicho.

Staruszka spiorunowała Draco wzrokiem, wykrzywiając usta, po czym wróciła do mieszkania, zatrzaskując i zamykając drzwi na klucz.

Hermiona mruknęła coś i chwyciła Draco za ramię, wciągając go do środka. Zamknęła drzwi i przekręciła zamek, po czym odwróciła się, by spojrzeć na niego gniewnie.

— Co ty wyprawiasz?

— Chciałem się z tobą zobaczyć — powiedział i pomimo powolności ruchów, sam się zdziwił, z jaką łatwością przycisnął ją do drzwi.

Zanim zdążyła zaprotestować, ukradkiem ją pocałował i spojrzał na nią z góry z uśmieszkiem.

— Draco, cuchniesz alkoholem! — krzyknęła i odepchnęła go.

Przewrócił oczami, odsuwając się.

— Merlinie, jesteś tak cholernie lekkomyślny! — syknęła.

Zjeżył się. On? Lekkomyślny?

— Cóż, nie musiałbym dobijać się do twoich drzwi, gdybyś nie zamknęła tego cholernego kominka!

— Chciałam być sama — warknęła i zacisnęła pięści.

Zawrót głowy, który Draco czuł przed chwilą, zniknął w jednej chwili.

— Dlaczego? Bo masz Kruma w łóżku?

— Co? — wrzasnęła, szeroko otwierając oczy. — Jak śmiesz… — Zacisnęła usta i uniosła palec. — Jak śmiesz przychodzić tu w środku nocy, niepokoić moich sąsiadów i oskarżać mnie o nieprzestrzeganie naszego układu?

Zniżyła głos do syku, ale szczerze mówiąc, Draco wolałby krzyki. Cicha Hermiona była przerażająca.

Przełknął ślinę i starał się nie wyglądać na przejętego.

— No to — powiedział i ruszył w stronę jej sypialni z taką pewnością siebie, na jaką było go stać, pomimo niestabilności podłogi — nie powinnaś mieć nic przeciwko, że zerknę, prawda?

— W mojej sypialni nikogo nie ma, Draco! — jęknęła, idąc za nim, tupiąc nogami.

Pchnął drzwi, gotowy złamać temu draniowi grubą szczękę, gdy zauważył, że rzeczywiście nikogo tam nie było. Poczuł się głupio — naprawdę głupio; nie znał dobrze tego uczucia.

— Dlaczego to robisz?

Głos Hermiony brzmiał na załamany i oszołomiony, gdy patrzyła na niego swoimi wielkimi, cynamonowymi oczami.

Przełknął ślinę, żółć podeszła mu do gardła. Dlaczego to robił? Dlaczego był takim palantem? Och, tak, bo ją kochał — ale nie mógł jej tego teraz powiedzieć, prawda? Nie teraz, kiedy wparował do jej sypialni, myśląc, że ma w łóżku innego mężczyznę.

Zmarszczył brwi i zacisnął szczękę, czując, jak świat zaczyna wirować jeszcze bardziej.

— Muszę usiąść — mruknął i zatoczył się z powrotem do salonu.

Ledwo zdjął płaszcz, a już opadł na kanapę, zgarbiony. Zrobił z siebie kompletnego idiotę i naprawdę nie miałby jej za złe, gdyby poprosiła go, żeby się odczepił. Przełknął ślinę, czując w ustach kwaśny posmak. Wszystko wirowało.

— Ja… Wyjdę, zanim się obudzisz. Muszę tylko na chwilę się położyć.

— Draco… — zaczęła, ale zacisnęła usta i objęła się ramionami. Westchnęła i potarła czoło dłonią. — Dobrze. Ale nie chcę twoich butów na mojej kanapie.

— Zdejmę je — wymamrotał i niezdarnie próbował je zrzucić.

Nie obchodziło go, gdzie wylądują, gdy zamknął oczy i się położył. Kurwa, jak dobrze było móc zamknąć oczy.

— No dobrze — mruknęła.

Przez chwilę milczała i Draco prawie pomyślał, że odeszła, gdy poczuł, jak otula go coś miękkiego i ciepłego.

Otworzył oczy i zobaczył ją, pochylającą się nad nim, gdy nakrywała go kocem. Wyciągnął do niej rękę, by pogłaskać ją po twarzy, przeprosić i powiedzieć, jak wielką burzę uczuć do niej żywi, ale cofnęła się, zanim zdążył jej dotknąć, a jego dłoń opadła na pierś.

Zagryzła wargę, ciasno skrzyżowała ramiona na piersi.

— Dobranoc.

Zdołał się uśmiechnąć, powoli zamykając oczy, a serce zabiło mu mocniej.

— Dobranoc, kochanie.

Jej kroki były ciche, gdy szła do sypialni, a Draco jęknął z wyrzutami sumienia. Będzie tego żałował. Będzie tego żałował bardziej niż czegokolwiek innego — bardziej niż Mrocznego Znaku. Wolałby być Śmierciożercą niż żyć bez Hermiony Granger. To było takie proste.