niedziela, 15 listopada 2026

 Rozdział 17: Mnóstwo czasu

 

Hermiona

 

Hermiona stała przed szafą, otoczona prawdziwym, wirującym w powietrzu rządem ubrań. Opierała dłonie na biodrach, rozważając wybór między dwiema, czarnymi sukienkami.

Zerknęła na swojego dużego, rudego kota, który wylegiwał się na absurdalnie luksusowym legowisku po drugiej stronie pomieszczenia.

— Co o tym sądzisz, Krzywołapie? Wziąć tę od Chanel czy od Diora?

Jej pupil przerwał na chwilę pielęgnację futra i skierował w jej stronę swoje świetliste, bursztynowe oczy.

— Masz rację. — Zaśmiała się. — Powinnam zabrać obie.

Wzdrygnęła się lekko, gdy dłonie Draco objęły ją w talii, a jego usta musnęły ucho, kiedy pochylił się ku niej.

— Albo — przeciągnął słowa, a jego głos brzmiał powoli i słodko niczym miód — możesz po prostu teleportować się za pomocą świstoklika w tym, co masz na sobie, i nie przejmować się niczym więcej.

Mruknęła z namysłem, odwracając się do niego i oplatając ramionami jego szyję.

— Zgaduję, że po prostu kupimy wszystko na miejscu? A może powinnam nie brać ze sobą niczego, bo planujesz trzymać mnie nagą w łóżku przez cały tydzień?

— Jedno i drugie? — Jego chłopięcy i radosny uśmiech za każdym razem sprawiał, że serce Hermiony zabiło szybciej. — Zdecydowanie jedno i drugie.

Jednym ruchem nadgarstka Hermiona sprawiła, że lewitowane ubrania wróciły na swoje wieszaki, po czym westchnęła teatralnie.

— No dobrze, chyba dam się namówić na to twoje rozpieszczanie.

Draco pochylił głowę, odruchowo odnajdując miejsce za jej uchem, które zawsze ją osłabia — zaczął je podgryzać i ssać, aż Hermiona zaczęła się wiercić.

— Wiedziałem, że dasz się przekonać, skarbie. — Cofnął się z diabelskim uśmieszkiem na ustach, zostawiając ją kompletnie oszołomioną. — Podrzucę Petrę i Krzywołapa do Pansy, więc nie zajmie mi to długo. Jeśli jesteś gotowa, ruszymy, gdy tylko wrócę.

Za kilka dni przypadała ich pierwsza rocznica ślubu, więc wybierali się na tydzień do swojego mieszkania w Paryżu, by ją uczcić. Mimo wcześniejszego, żartobliwego droczenia się z mężem, Hermiona spakowała kilka zestawów ubrań — w końcu będzie musiała się w coś ubrać, gdy pójdą na zakupy.

Przechadzając się po sypialni, rozmyślała nad tym, że — w jakiś nieprawdopodobny sposób — już od roku była żoną Draco. Na ósmym roku nauki marzyła o tym, choć nigdy nie wspomniała mu o swoich pragnieniach, wiedząc, że pozostaną one jedynie w sferze nierealnych marzeń.

To, że dziesięć lat później to właśnie to marzenie wkroczyło do jej gabinetu, wciąż bywało dla niej niepojęte.

Weszła do łazienki, by zebrać swoje kosmetyki do makijażu i pielęgnacji, lecz jej wzrok zatrzymał się na niewielkiej buteleczce w szafce z lekami. Zgodnie z nowym prawem małżeńskim, eliksiry antykoncepcyjne zostały zakazane. Każda para miała dwa lata na zgłoszenie pierwszej ciąży w Ministerstwie.

Od dnia, w którym otrzymała list z informacją o dopasowaniu, Hermiona była otwarta na myśl o posiadaniu dzieci z Draco, jednak pragnęła najpierw spędzić z nim trochę czasu — tego, którego odmówił im los po ich pamiętnym ósmym roku nauki. Z tego powodu jej mąż zadbał o to, by zawsze miała pod ręką odpowiedni zapas preferowanego przez nią eliksiru antykoncepcyjnego, który przyjmowała raz w tygodniu.

Jednak w miarę upływu pierwszego roku małżeństwa zaczęła zmieniać zdanie odnośnie tego, jak długo chce czekać. Ostatnio coraz częściej wyobrażała sobie ich własną, miniaturową wersję i zastanawiała się: czy dziecko będzie miało blond loki i brązowe oczy, czy może brązowe loki i szare oczy? Czy odziedziczy wyraziste rysy twarzy, czy może będzie miało piegi?

Jeszcze raz obróciła w dłoni buteleczkę z eliksirem. Ostatnią dawkę przyjęła cztery dni temu, więc miała jeszcze trzy na podjęcie decyzji: zażyć kolejną czy porozmawiać z Draco o tym, by ją wyrzucić. Uśmiechnęła się, napotykając własne spojrzenie w lustrze — miała przeczucie, ze doskonale wiedziała, co on o tym sądzi.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Późnym popołudniem Hermiona opierała się o balustradę balkonu w ich paryskim mieszkaniu, spoglądając na ósmą dzielnicę. Popołudniowy powiew wiatru unosił jej loki, podczas gdy ona obserwowała turystów i mieszkańców spacerujących wzdłuż Pól Elizejskich. Bez wątpienia ona i Draco jeszcze nie raz znajdą się w tym miejscu podczas swojego pobytu. W końcu ich mieszkanie znajdowało się blisko serca paryskiej dzielnicy luksusowych butików — z czego Hermiona zamierzała skwapliwie skorzystać.

Dźwięk otwieranych i zamykanych drzwi wejściowych przykuł jej uwagę; uśmiechnęła się, gdy Draco przeszedł przez pokój w stronę kuchni. Niedługo po przybyciu do Francji wybrał się do niewielkiego sklepu na końcu ich cichej ulicy, by zrobić zakupy na najbliższe dni. Obserwowała, jak z cichą wprawą rozkładał wszystko na swoje miejsce. Wciąż zadziwiało ją to, jak swobodnie czuł się w kuchni.

Kiedy wprowadzała się do mieszkania w Mayfair, zakładała, że pojawi się tam cała armia skrzatów z Dworu, by zająć się gotowaniem, sprzątaniem i zakupami — ale myliła się. Draco większość tych spraw załatwiał sam, choć raz w tygodniu korzystał z usług firmy sprzątającej, która zajmowała się gruntownymi porządkami.

Niski i pełen zadowolenia głos Draco rozbrzmiał w mieszkaniu:

— Znowu się gapisz, żono.

Zamrugała i wybuchnęła śmiechem, zdając sobie sprawę, że została przyłapana.

— Sprawiasz, że obowiązki domowe stają się absurdalnie atrakcyjne — powiedziała, wzruszając ramionami.

Spojrzał na nią z leniwym uśmiechem.

— To dlatego, że wyobrażasz sobie, jak wykonuję je bez koszulki.

— Wyobrażam sobie, że robisz to bez zbędnego komentarza — zripostowała, choć w jej głowie nie było ani krzty złośliwości.

Przeszła przez pokój i oparła się o blat tuż obok niego, odgarniając kosmyk włosów z twarzy, podczas gdy on napełniał misję owocami. W powietrzu unosił się znajomy, odurzający zapach dojrzałych brzoskwiń i świeżego chleba.

Tutaj było inaczej — wolniej, łagodniej. Dźwięki ulicy dobiegały przez otwarte okna: szum przejeżdżających samochodów, wybuch śmiechu, muzyka dobiegająca z kawiarni na rogu. Hermiona chłonęła to wszystko, a napięcie w niej powoli ustępowało.

Draco musnął palcami jej nadgarstek, przywracając ją do rzeczywistości.

— Znowu zaczynasz rozmyślać — wyszeptał.

— Myślę o tym, jakie mamy szczęście — poprawiła go. — I o tym, jakie to dziwne, że możemy to mieć. Ty i ja, w Paryżu, bez żadnego konkretnego powodu… po prostu dlatego, że możemy.

Pochylił się, a jego usta ledwie dotknęły jej warg.

— Zasłużyliśmy na to.

Na zewnątrz przesuwały się chmury, a złociste światło wpadało przez szerokie drzwi balkonowe, oświetlając drobinki kurzu tańczące w powietrzu. Hermiona na chwilę zamknęła oczy, utrwalając ten moment w pamięci — zapach kwiatów rosnących wzdłuż balustrady balkonu, ciepło jego dłoni, letni gwar Paryża.

Kiedy znów otworzyła oczy, widziała, że Draco przyglądał jej się z tym łagodnym, irytująco czułym wyrazem twarzy, który za każdym razem całkowicie ją rozbrajał.

— Co? — zapytała.

Draco uśmiechnął się, przyciągając ją do swojej piersi.

— Udało nam się.

Zaśmiała się i złożyła pocałunek na jego obojczyku.

— Udało.

Na zewnątrz dzwon kościelny wybił pełną godzinę, a Hermiona spojrzała na Draco z uśmiechem.

— Jeśli zaraz nie wyjdziemy, jeszcze rzucisz na mnie jakiś czar, przez który zostaniemy w środku na cały wieczór.

Draco odpowiedział uśmieszkiem, w którym kryła się czysta psotność

— Za późno.

Jej uśmiech rozbrzmiał, gdy szli korytarzem, mieszając się z odgłosami miasta.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Dwa dni później Hermiona siedziała przy stoliku przed urokliwą kawiarnią niedaleko ich mieszkania, z uśmiechem obserwując, jak Draco składa zamówienie, nienagannie mówiąc po francusku. Odchyliła głowę, rozkoszując się ciepłym powiewem wiatru i promieniami słońca na skórze, kiedy czekała na jego powrót.

Pierwszy dzień wyjazdu spędzili w całości w mieszkaniu, niemal nie wychodząc z sypialni. Hermiona uparła się, że dzisiaj wreszcie muszą wyjść na zewnątrz — postanowiła, że spędzą dzień, zwiedzając miasto jak typowi turyści.

Draco osunął się z powrotem na krzesło; promienie słońca odbijały się od jego obrączki, gdy upewniał się, czy kawa smakuje Hermionie, zanim sam wziął łyk własnej. To był tak odruchowy gest — coś, co robił nieustannie — ale tutaj, w miękkim, złotym świetle i przy dźwiękach francuskiej mowy dobiegającej zewsząd, nabierało nagle szczególnego znaczenia.

Hermiona przyglądała mu się znad brzegu filiżanki, urzeczona jego swobodą. Był tu bardziej rozluźniony, czuł się pewniej niż kiedykolwiek w Londynie.

— Wpatrujesz się we mnie, żono — mruknął, nie odrywając wzroku od swojego croissanta.

— Podziwiam widoki — odpowiedziała lekko, choć jej głos brzmiał łagodniej, niż zamierzała.

To wywołało u niego jeden z tych rzadkich, szczerych uśmiechów.

— Uwielbiam, kiedy próbujesz się podlizać.

Hermiona pochyliła się do przodu, opierając łokcie na stole i podpierając podbródek dłońmi.

— Jestem pewna, że tak właśnie jest.

Cicho się zaśmiał, a dźwięk ten zlał się z brzękiem talerzy i szelestem wiatru. Hermiona przyglądała mu się: był swobodny, niespieszny, ostre rysy twarzy złagodniały. Atmosfera tego spokojnego śniadania sprawiła, że znów zaczęła myśleć o przyszłości — tej, w której nie było miejsca tylko dla nich dwojga.

Draco wyciągnął rękę przez stół, a jego palce musnęły dłoń Hermiony.

— Cóż. — Westchnął. — W końcu udało ci się wyciągnąć mnie z mieszkania. Jaki masz plan na resztę dnia?

Uśmiechnęła się promiennie, odstawiając filiżankę na spodek.

— Zamierzam zaciągnąć cię w każde możliwe mugolskie miejsce turystyczne.

Na jego twarzy malował się powolny, łobuzerski uśmiech.

— W każde? Brzmi intrygująco. Czy w każdym z nich będę mógł wybrać sobie pamiątkę? — Zaśmiał się, opierając podbródek na dłoni. — W takim razie wchodzę w to. Co mamy w planie jako pierwsze, pani Malfoy? Luwr? Wieża Eiffla? Katakumby? A może powolna śmierć od przesiadywania w kolejnych kawiarniach?

— Możliwe, że wszystko po trochu.

Draco kiwnął głową w zamyśleniu, a w jego oczach błyszczała wesołość.

— Moja żona dostanie wszystko czego zapragnie.

Hermiona zaśmiała się, kręcąc głową.

— No proszę, co za ugodowość!

— Wobec ciebie zawsze jestem ugodowy — odpowiedział, wzruszając ramionami, a jego głos stał się łagodniejszy.

Słowa zawisły między nimi, cieplejsze niż poranne słońce. Hermiona czuła, jak uśmiech rodzi się w jej piersi, zanim jeszcze dotarł go jej warg.

Draco wstał i z przesadną teatralnością pomógł jej wstać z krzesła.

— Chodź, kotku. Czas pobawić się w turystów.

Gdy wyszli na brukowaną ulicę, splótł swoją dłoń z jej dłonią. Powietrze przesycone było zapachem palonej kawy oraz kwitnącego jaśminu z pobliskiej kwiaciarni. Kiedy Hermiona zaczynała wskazywać kolejne zabytki, Draco słuchał — choć znał je wszystkie — zadawał pytania, rozśmieszał ją, a czasem, gdy zbyt długo gapiła się na wystawy sklepowe, kradł jej pocałunek.

Zanim dotarli do Luwru, Hermiona zorientowała się, że ani na chwilę nie przestała się uśmiechać. Draco niósł marynarkę przewieszoną przez ramię; na jego ustach błąkał się delikatny uśmiech, a on sam wyglądał na niezwykle zadowolonego — jak człowiek, który odnalazł pełen spokój ducha.

Spędzili w muzeum długie godziny; Draco posłusznie podążał za Hermioną, która prowadziła go od jednej wystawy do drugiej. Słuchał uważnie, gdy ona szczegółowo opowiadała historię każdego eksponatu — choć większość z tych rzeczy już znał. Zgodnie z obietnicą, zajrzeli też do muzealnego sklepu z pamiątkami. Hermiona wybuchła śmiechem, gdy Draco z ogromną, niemal fanatyczną determinacją wyszukiwał najbardziej kiczowaty drobiazg, jaki tylko udało mu się znaleźć.

Stamtąd udali się do Katedry Notre-Dame na krótkie zwiedzanie, po czym teleportowali się w publiczne miejsce w pobliżu Wersalu. Nawet Draco — zdeklarowany snob — nie potrafił ukryć zachwytu na widok tej imponującej budowli.

Popołudnie spędzili, przechadzając się cichą uliczką po lunchu w niewielkiej, eleganckiej kawiarni. Hermiona odrzuciła pomysł wizyty w katakumbach, a Draco nie chciał słyszeć o wyprawie na Wieżę Eiffla przed zmrokiem, więc szukali jakiegoś zajęcia.

— O, tam! — krzyknęła Hermiona, wskazując na urokliwy budynek tuż przed nimi.

Niewielka księgarnia wciśnięta była między sklep z odzieżą i piekarnię; jej witryny wypełniały odręcznie wypisane ogłoszenia oraz wyblakłe od słońca pierwsze wydania książek. Znajdowali się blisko granicy z Place Cachée — co stało się jeszcze bardziej oczywiste, gdy przekroczyli próg lokalu.

Wewnątrz powietrze pachniało starym pergaminem i kawą. Półki, wijące się wzdłuż ścian, były wypełnione po brzegi — przed zawaleniem chroniła je jedynie magia. Hermiona chłonęła ten zapach, jakby był tlenem. Właścicielka, starsza kobieta, od razu rozpoznała w nich swoich i promieniała z radości, witając ich po angielsku z wyraźnym akcentem. Draco został przy oknie; udawał, że przegląda książki, a w rzeczywistości obserwował Hermionę, która z ożywieniem rozprawiała i rzadkich oprawach i wiekowych wydaniach.

Kiedy wreszcie do niego wróciła, trzymała w objęciach niewielki stosik książek, traktując je jak największy skarb.

— To wszystko? — zapytał Draco, unosząc brew.

— Wykazałam się powściągliwością — zapewniła, powstrzymując uśmiech, ale jej oczy błyszczały.

Zerknął na stos książek i cicho prychnął.

— W twoim przypadku to może być prawda.

Na zewnątrz słońce obniżyło swój kurs, a niebo nabrało odcienia delikatnego złota. Skierowali się w stronę Wieży Eiffla; książki Hermiony, dzięki zaklęciu zmniejszającemu, mieściły się teraz w kieszeni Draco. Gdy zmierzch ustąpił miejsca nocy, na konstrukcji wieży rozbłysnęły światła.

Hermiona nie potrafiła powstrzymać uśmiechu, stając w kolejce do windy. To było niedorzeczne — oboje przybywali do Paryża niezliczoną ilość razy i mijali tę wieżę częściej, niż zdołałaby zliczyć, a jednak było w tym romantycznym i turystycznym klimacie coś, co sprawiło, że czuła się, jakby unosiła się nad ziemią.

Gdy dotarli na taras widokowy, miasto rozpościerało się u jej stóp — piękną konstelacją świateł i ruchu. Wiatr figlarnie szarpał loki Hermiony, a Draco bez słowa stał za nią, obejmując w talii.

— Jest pięknie — wyszeptała.

— Hmm — mruknął, opierając podbródek na jej ramieniu. — Widywałem już ładniejsze widoki.

Odwróciła głowę na tyle, by dostrzec, że wpatruje się właśnie w nią, uśmiechając się, przez co się zarumieniła.

— Pochlebstwami zdziałasz wszystko, mężu.

Zaśmiał się, muskając nosem skórę tuż pod jej uchem.

— Dokładnie na to liczyłem.

Tutaj, na górze, świat był cichszy. Hermiona wzięła głęboki oddech, utrwalając tę chwilę w pamięci. Ciepło Draco za jej plecami, zapach jego wody kolońskiej otulający ją niczym mgiełka, radosne uniesienie po całym dniu zwiedzania — nigdy nie chciała o tym zapomnieć.

Odwróciła się w jego objęciach; w szarych oczach odbijały się tysiące drobnych światełek.

— To był wspaniały dzień.

Draco uśmiechnął się — powoli, szczerze — i delikatnym gestem odgarnął kosmyk włosów z jej twarzy.

— Dla mnie też.

Hermiona przyglądała mu się przez chwilę, chłonąc spokój, który od niego bił, i blask jego pięknych oczu. Czuła w sobie niezwykły, głęboki spokój — wiedziała już, że podjęła decyzję.

Jutro — pomyślała. Jej myśli biegły ku buteleczce z eliksirem, schowanej w szafce nocnej — tej, która prawdopodobnie nigdy nie zostanie odkorkowana. — Porozmawiam z nim o tym jutro.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Draco

 

Draco przeczesał dłonią włosy, zerkając na swoje odbicie w jednym z luster butiku. Siedział w tym samym miejscu już co najmniej kwadrans, otoczony delikatnym zapachem kwiatowych perfum i luksusowej skóry.

Lubił udawać, że się nudzi, że robi to tylko dla niej. Prawda była jednak taka, że uwielbiał te chwile — mógłby czekać na nią tutaj godzinami.

Wewnątrz przymierzalni Hermiona wahała się między dwiema sukienkami, a on już wiedział, jak to się skończy. Wyjdzie, promieniując blaskiem, w tej, po którą wcale nie przyszła — udając, że pokazuje ją tylko jemu — a on kupi obie, zanim ona zdąży mrugnąć.

Rozejrzał się po sklepie, upewniając się, że w pobliżu nikogo nie ma.

— Wiesz — zawołał, a kąciki jego ust drgnęły — toczyłem pojedynki, które trwały krócej niż to.

Zza zasłony dobiegł stłumiony śmiech.

— Dramatyzujesz.

— Umieram z braku uwagi, żono.

— Tragedia. Przeżyjesz.

Uśmiechnął się do siebie, odchylając na oparcie krzesła, podczas gdy jedna z ekspedientek minęła go, przyglądając mu się tak, jakby był niezwykle kosztownym dodatkiem.

Technicznie rzecz biorąc, był. Ale to nie jej sprawa.

Jego uwaga skupiła się na delikatnym szeleszczeniu materiału dobiegającym zza zasłony i krótkim mignięciu sylwetki żony w ruchu.

Kiedy Hermiona wreszcie wyszła, on na chwilę zapomniał, jak się oddycha. Sukienka — z delikatnego jedwabiu w kolorze szampana, który chwytał światło niczym blask gwiazd — wyglądała tak, jakby została stworzona specjalnie dla niej.

Draco wyprostował się, a żartobliwa uwaga, którą miał na końcu języka, zamarła w pół słowa.

— I jak? — zapytała Hermiona, dyskretnie wygładzając spódnicę.

Nie spieszył się z odpowiedzią, pozwalając, by jego wzrok powędrował wzdłuż linii jej ramion, po których rozsiany był delikatny, złocisty pył.

— Jesteś niebezpieczna, żono — rzekł w końcu, ściszonym głosem.

Zarumieniła się i przewróciła oczami.

— To nie jest odpowiedź.

— Owszem, jest i to prawda.

Śmiała się, kręcąc głową, i odwróciła z powrotem w stronę lustra, ale on dostrzegł ten drobny uśmiech, który próbowała ukryć. Gdy przyglądała się swojemu odbiciu, Draco zorientował się, że sam robi to samo: zapamiętuje światło, miasto i sposób, w jaki jej odbicie niemal niedostrzegalnie przechyliło się w stronę jego własnego.

Bogowie — pomyślał — nawet gdyby założyła na siebie worek i tak opróżniłbym dla niej cały swój skarbiec.

Godzinę później wyszli na pełne słońce, kierując się do kolejnego designerskiego butiku z ich listy.

— Zachowujesz się niedorzecznie. — Westchnęła Hermiona, wpatrując się w torby, które niósł Draco. — Nie potrzebuję dziesięciu sukienek.

— Potrzebujesz? Nie — mruknął, unosząc jedną brew. — Chciałaś? Tak, więc je masz.

Ich wizyta w butiku Chanel skończyła się tak samo, jak trzy poprzednie: Hermiona wybrała połowę asortymentu do przymiarek, a Draco grzecznie siedział i czekał, aż wyjdzie i pochwali się swoimi wyborami.

Kiedy wyszła z przymierzalni, tym razem miała na sobie czarną sukienkę, która leżała na niej jak druga skóra. Draco wyprostował się na krześle, a jego uwagę natychmiast przykuło rozcięcie sięgające uda, odsłaniające jej tatuaż węża.

— Co o tym myślisz? — zapytała, odwracając się do lustra. — Powinnam to założyć na dzisiejszą kolację?

Draco jęknął, przesuwając dłonią po twarzy.

— Tak. Chociaż nie jestem pewien, czy to przeżyję. W sumie gdybym lepiej wszystko zaplanował, pierwszego dnia zajęlibyśmy się zwiedzaniem, wczoraj poszlibyśmy na zakupy i kolację, a przez kolejne siedzielibyśmy w domu przez cały czas.

Prychnęła, opierając ręce na biodrach i wpatrując się w niego.

— Zostać w domu? W naszą rocznicę?

— Jestem pewien, że znaleźlibyśmy sobie jakieś zajęcie — mruknął, krzyżując ramiona z irytacją.

— Och, biedactwo — zagruchała. Podeszła do niego, siadając na jego kolanach. — Co powinnam z tobą zrobić?

Mamrotał coś pod nosem, a jego dłonie instynktownie spoczęły na jej talii.

— Miałbym kilka pomysłów, gdybyś tylko pozwoliła mi zamknąć ten sklep.

Zaśmiała się cicho, wyraźnie rozbawiona.

— Po tym, jak prawdopodobnie wprawiliśmy w zakłopotanie biedne ekspedientki w Maroko? Nie wydaje mi się.

— Rzuciłem zaklęcie wyciszające — odparł, odchylając głowę, by spojrzeć jej w oczy. — Z pewnością się domyśliły, co robiliśmy, ale nigdy nie będą miały pewności.

Przeczesała palcami jego włosy, a rozbawienie w jej oczach złagodniało, ustępując miejsca czułości. Na chwilę powietrze między nimi zastygło — stało się zbyt ciepłe, zbyt nasycone wszystkim tym, co niewypowiedziane i czego nie sposób ubrać w słowa. Potem pochyliła się i złożyła na jego ustach szybki, lekki pocałunek, po czym zsunęła się z jego kolan i wróciła do przymierzalni.

— Chodź — powiedziała pogodnym głosem, gdy znów pojawiła się w pomieszczeniu. — Mamy jeszcze wstąpić do Diora, a potem przy kolacji będziesz mógł narzekać, ile tylko dusza zapragnie.

Westchnął teatralnie, wstając i zbierając najnowsze torby.

— Sprawiasz wrażenie, jakbym tylko to robił.

Zerknęła na niego przez ramię z szerokim uśmiechem.

— Cóż, jesteś prawdziwym, rozpieszczonym dzieciakiem.

Ruszył za nią w stronę popołudniowego słońca, kręcąc głową z uśmiechem na ustach.

W mieszkaniu złociste światło wczesnego wieczoru wpadało przez wysokie okna, oświetlając pudełka i torby porozrzucane na kanapie. Draco rozluźnił dwa górne guziki koszuli, obserwując, jak Hermiona rozwieszała nowe ubrania w szafie.

Wyszli z Chanel, spędzili godzinę w butiku Diora, a potem wrócili tutaj; przez ten czas Hermiona była bardzo zdystansowana i zamyślona. Nie po raz pierwszy w tym tygodniu zauważył taką zmianę w jej zachowaniu, choć w ciągu ostatniej doby zdarzało się to coraz częściej. Nie naciskał na nią — porozmawia z nim, kiedy będzie gotowa. Zresztą, poprzez połączone obrączki ślubne nie wyczuwał od niej żadnego niepokoju.

Cokolwiek to było — pomyślał — na pewno wszystko będzie dobrze.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Godzinę później stał przed jednym z dużych okien w salonie, wpatrując się w panoramę miasta i bezwiednie bawił się zegarkiem na nadgarstku. Z korytarza dobiegł stukot obcasów o drewnianą podłogę; odwrócił się w samą porę, by zobaczyć wchodzącą do pokoju żonę — i na krótką chwilę wstrzymał oddech.

Czarna sukienka leżała na niej jak ulał — przylegała do każdej krągłości jej ciała, a wysokie rozcięcie odsłaniało jasną skórę uda. Loki miała spięte, z wyjątkiem kilku pasm, które okalały warz, a usta pomalowała na głęboki odcień czerwieni.

Draco podszedł bliżej; jego głos był cichy i niski.

— Spójrz na siebie, kotku.

Podniosła na niego wzrok — w nowych, diamentowych kolczykach, na których zakup tak nalegał wcześniej, odbijało się światło księżyca. Powstrzymała uśmiech, wygładzając jego krawat.

— Ty również wyglądasz zniewalająco — powiedziała cicho.

— Dobrze — mruknął, a jego usta musnęły jej ucho. — Nie chciałbym być jedynym, który cierpi.

Stali tak o chwilę za długo — na tyle blisko, że jej perfumy otulały go swoim zapachem — aż w końcu Hermiona odchrząknęła i odsunęła się.

— Gotowy?

Podał jej ramię, w jego oczach błyszczała figlarność.

— Przypuszczam, że mógłbym dać się namówić na zebranie cię na kolację, zanim zaciągnę cię z powrotem tutaj.

— Zachowuj się, Draco — upomniała go, choć uśmiech zdradzał, że nie ma nic przeciwko.

— Tak, proszę pani.

Aportowali się niedaleko restauracji, którą wybrał na ten wieczór. Gdy szli cichym bulwarem, latarnie uliczne jedna po drugiej rozbłyskiwały światłem. Draco poprowadził ją do uroczego lokalu, ukrytego między galeriami sztuki — miejsca, w którym zrobił rezerwację już wiele tygodni wcześniej, długo się zastanawiając, co będzie dla niej najlepsze: spokój, kameralna atmosfera i blask świec, a nie przytłaczający przepych.

Kelner powitał ich ciepło i wskazał stolik w rogu, przy oknie. Za szybą miasto mieniło się odcieniami złota i srebra. W sali grała cicha, nastrojowa muzyka.

Gdy podano wino, Hermiona uniosła kieliszek; w jej oczach odbijało się światło świec.

— Za nas — powiedziała krótko.

Spojrzenie Draco złagodniało.

— Za nasz pierwszy wspólny rok i za wszystkie kolejne.

Kieliszki zetknęły się, wydając cichy, czysty dźwięk.

— Szczerze mówiąc — dodał — nie mogę się doczekać, by zobaczyć, co nas czeka.

Hermiona uśmiechnęła się, obserwując go znad krawędzi kieliszka.

— Mówisz o tym tak, jakby miało to być wyzwanie.

— Owszem, będzie — rzekł, a jego usta wykrzywiły się w powolnym uśmiechu. — Ale myślę, że oboje całkiem nieźle sobie radzimy z niemożliwymi rzeczami.

Kolacja minęła w atmosferze spokojnej rozmowy i wyśmienitego jedzenia. W tym zacisznym zakątku restauracji można było odnieść wrażenie, że życie wokół nich toczyło się dalej, nie zważając na nich — co Draco jak najbardziej odpowiadało. Gdy ze stołu zniknęły talerze po deserze, Draco podniósł wzrok i zauważył, że Hermiona przyglądała mu się z pogodnym wyrazem twarzy.

Lekko poruszyła kieliszkiem, obserwując, jak płomień świecy odbijał się w czerwonym winie.

— Wiesz — zaczęła cicho — zastanawiałam się, co nas czeka dalej.

Przechylił głowę, był zaciekawiony, ale pozostał rozluźniony.

— Co masz na myśli?

Uśmiechnęła się, ale nic nie powiedziała. Zamiast tego sięgnęła do swojej torebki i wyjęła niewielką fiolkę; wirujący w niej perłowy płyn połyskiwał w świetle świec. Jej wzrok spotkał się z jego spojrzeniem, a jedna z brwi uniosła się w wyzywającym geście.

Zacisnęła palce na szklanym naczyniu, po czym postawiła je na stole.

— Wciąż mam czas, żeby to zażyć, ale pomyślałam… — urwała, przygryzając wargę. — Pomyślałam, że może… może wcale tego nie chcę.

Ogarnęła go fala zrozumienia — w końcu już wcześniej się domyślił.

— Masz na myśli…

— Dziecko — skończyła za niego, a jej głos brzmiał pewnie. — Myślę, że jestem gotowa, Draco. Jeśli ty też jesteś.

W jednej chwili zalało go tysiąc myśli — o niej z brzuchem zaokrąglonym ciążą; o tym, że nigdy nie marzył, iż będzie mógł dzielić z nią takie życie; o tym, jakim będzie ojcem. Cały ten zgiełk w jego głowie ucichł, gdy podniósł wzrok na żonę — jej oczy błyszczały, a podbródek był uniesiony z pewnością siebie.

Przez kilka uderzeń serca trwała w tym spojrzeniu; szare tęczówki spotkały się z czekoladowym brązem. Gwar restauracji rozpłynął się w ciszy. Słyszał tylko jej oddech — miarowy i pewny. Widział tylko ją — wszystko to, co w jego życiu jasne i dobre. Dom.

Uniósł dłoń — i nie przerywając kontaktu wzrokowego — jednym gestem sprawił, że fiolka znikła.

Hermiona wstrzymała oddech, lecz nie odwróciła wzroku. Kąciki jej ust uniosły się w uśmiechu; wyglądała promiennie.

— Chyba wszystko jasne — mruknęła.

— Zgadza się — skwitował, po czym wyciągnął dłoń przez stół i chwycił jej rękę.

Droga powrotna do punktu aportacji mijała powoli. Palce Hermiony przeplatały się z jego palcami; uścisk był ciepły i pewny. Oboje milczeli — nie musieli rozmawiać. Przestrzeń między nimi wypełniło spokojne, zdecydowane postanowienie. Gdy dotarli na miejsce, Draco przyciągnął ją do siebie i w ułamku sekundy oboje zniknęli.

Pojawili się ponownie w salonie mieszkania; powitał ich znajomy zapach starego drewna, pergaminu i lawendy. Na ich widok ogień w kominku ożył, zalewając pomieszczenie bursztynowym blaskiem. Hermiona odłożyła torebkę na stolik kawowy i z cichym westchnieniem zsunęła ze stóp buty na obcasie. Draco przyglądał jej się przez chwilę — jej sylwetka rysowała się w tle okna, za którym migotał Paryż — i coś gwałtownie zacisnęło się w jego piersi.

Odwróciła się do niego z delikatnym uśmiechem.

— Sprawiłeś, że fiolka zniknęła — powiedziała cichym, lecz pewnym siebie głosem.

— Owszem — odpowiedział, przechodząc przez pokój, aż stanął na tyle blisko, by odgarnąć kosmyk włosów z jej twarzy. — I z każdym razem dokonałbym tego samego wyboru.

W słabym świetle jej oczy błyszczały; wyciągnęła dłonie i zacisnęła palce na klapach jego marynarki.

— Dobrze — wyszeptała.

Pochylił się, opierając czoło o jej czoło.

— Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy, Hermiono.

— Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy, Draco.

Pocałował ją — powoli i pewnie, niczym sen o przyszłości otulony ciepłem. Zaklęcia ochronne cicho wibrowały, a magia migotała wokół nich — jakby mieszkanie przeczuwało to, co miało nadejść. Wziął ją w ramiona, przycisnął do siebie i zaniósł przez korytarz, po czym delikatnie ułożył na ich wspólnym łóżku.

Jednym ruchem dłoni zapalił świecie w sypialni, które zalały ją złotym blaskiem. Hermiona wyciągnęła dłonie i ujęła jego twarz, przyciągając go kolejnego pocałunku; jego usta rozchyliły się natychmiast, gdy tylko poczuł dotyk jej języka. Pocałunek pogłębił się, a Draco całkowicie się w nim zatracił.

W końcu odsunął się, by móc na nią spojrzeć; nie spieszył się, z namaszczeniem zsuwając z niej nową sukienkę. Własnymi ubraniami przejmował się o wiele mniej — sprawił, że zniknęły całkowicie, przez palącą potrzebę poczucia jej skóry na własnej.

Ruszył ku niej, ponownie całując. Wypuściła powietrze wprost w jego usta; ich spojrzenia spotkały się, po czym pocałował ją jeszcze raz.

— Draco, proszę — jęknęła, a na jej skórze pojawił się lekki rumieniec.

Przez dłuższą chwilę po prostu oddychali wspólnie. Jej dłoń spoczęła na jego tatuażu nad sercem — róże Hermiony były zamknięte, a pod wpływem dotyku jej magii odsłoniły się ukryte pod nimi wzory.

— Moja bogini — wyszeptał, przesuwając ustami wzdłuż jej szyi. — Wiem, że dotykałem cię już tysiąc razy, ale czuję się tak, jakby to był pierwszy raz.

Uśmiechnęła się, a w jej oczach błyszczały emocje; odpowiedziała cichym westchnieniem, gdy jego usta powędrowały niżej. Całował wzdłuż obojczyka, szedł na krągłości piersi i objął wargami sutek z taką czułością, ze z jej ust wyrwał się cichy jęk. Jej dłonie powędrowały na jego ramiona, jakby chciały ich ze sobą zakotwiczyć.

— Potrzebuję cię — wyszeptała, a w jego głosie było słyszalne błaganie.

Draco nie spieszył się; wielbił ją swoimi ustami, językiem i dłońmi. Znów pocałował każdy skrawek jej ciała, delektując się cichymi jękami, które wyrywały się z jej ust. Gdy dotarł do jej ud, zatrzymał się — jego ciepły oddech muskał skórę, a on sam poświęcił chwilę, by nacieszyć się jej widokiem.

— Gotowa, żono? — mruknął, a jego głos stał się szorstki od pożądania.

Odpowiedziała mu szeptaną, drżącą prośbą; jej ciało wyginało się w jego stronę, jakby przyciągane niewidzialną nicią. Pochylił głowę, a jego język z wprawą i precyzją badał jej wejście. Jej ciche jęki wypełniły pomieszczenie, a każdy z nich pogłębiał jego własne, obezwładniające pragnienie. Chwycił ją za uda, stabilizując ciało, gdy wiła się pod nim, całkowicie poddając się rozkoszy, którą jej zapewniał.

— Właśnie tak — szepnął niskim, głębokim głosem, niemal wtulony w jej skórę. — Poddaj się temu, Hermiono. Pozwól mi usłyszeć, co czujesz.

Jej biodra napierały na niego, palce wplątały się w jego włosy, a napięcie przed orgazmem narastało. Draco nie zwolnił tempa — język pieszczotliwie muskał łechtaczkę, w sposób, który pozwalał jej całkowicie się w tym zatracić. Kiedy wreszcie doszła, a jej krzyk rozbrzmiał w całym pomieszczeniu, Draco przytrzymywał ją, zapewniając stabilność, kiedy fale rozkoszy przetaczały się przez jej drżące ciało.

Składał delikatne pocałunki na jej udach, po czym przesunął się wyżej, odnajdując jej usta w pocałunku, który smakował nią.

— Kocham cię — wyszeptał przy jej wargach, a w jego głosie słychać wyraźną determinację.

— Ja ciebie też — odpowiedziała szeptem, oplatając nogami jego talię i przyciągając bliżej.

Draco ustawił się nad nią, wchodząc w nią z powolnością, która graniczyła z torturą — dla nich obojga. Obserwował jej twarz, gdy ją wypełniał; sposób, w jaki jej usta lekko się rozchyliły, powieki opadały, a z gardła wyrwał się cichy, urywany jęk.

— Patrz na mnie — powiedział cicho, a jego głos brzmiał szorstko. Zatrzymał się na chwilę, dając jej czas, by mogła się przyzwyczaić. — Patrz na mnie, gdy ciebie zapładniam.

Otworzyła oczy, ich spojrzenia się spotkały, świat wokół nich przestał istnieć. Zostali tylko oni — połączeni więzią, która była surowa i pełna elektryzującego napięcia.

— Moja żona — jęknął, opierając czoło o jej czoło, po czym zaczął się poruszać. — Jesteś niesamowita. Taka doskonała. Tak bardzo moja.

Jej paznokcie wbijały się w jego ramiona, a biodra unosiły się naprzeciw jego ruchom, ponaglając go, by wszedł głębiej.

— Nie przestawaj — błagała drżącym głosem. — Proszę, Draco.

— Nigdy — obiecał, poruszając się z rozwagą, w idealnej równowadze między namiętnością a czułością. — Nie wtedy, gdy tak reagujesz… nie wtedy, gdy należysz do mnie, moja bogini.

Nie spuszczał z niej wzroku, chłonąc każdy oddech, każdy jęk, każdy błysk emocji na twarzy. Dłońmi objął jej głowę, a kciuki gładziły zaróżowione policzki; przyspieszył tempo, czując, że sam zaczyna tracić panowanie nad sobą.

— Jesteś niesamowita — mruknął, a jego głos był napięty. — Wiesz o tym? Wiesz, jak bardzo cię kocham?

— Pokaż mi — wyszeptała, wplatając palce w jego włosy.

Więc zrobił to.

Przyspieszyli, aż napięcie osiągnęło punkt krytyczny, niemal gotowe wybuchnąć.

— Draco — jęknęła, a jej głos brzmiał jak rozpaczliwa prośba, kiedy paznokcie odznaczały się na jego plecach.

— Jestem tu — zapewnił ją, muskając ustami jej skroń, jednocześnie wchodząc w nią głębiej, mocniej, aż wreszcie…

Oparli razem, a świat skurczył się, pozostawiając jedynie jej dotyk, głos i sposób, w jaki przyległa do niego, podczas gdy jej ciało drżało pod jego ciężarem. Jej orgazm wywołał jego własny; głęboki jęk wydobył się z jego ust, gdy schował twarz w zagłębieniu jej szyi, a jego ciałem wstrząsały intensywne doznania.

Przez dłuższą chwilę nie poruszali się, ich urywane oddechy mieszały się, a gwałtownie bijące serca powoli wracały do spokojniejszego rytmu. Draco delikatnie pocałował ją w czoło, po czym obrócił się na plecy, przyciągając ją do siebie tak, że ułożyła się na jego piersi.

Cisza, która nastąpiła, nie była pusta; tętniła życiem — miarowym rytmem ich oddechów i cichym skwierczeniem ognia w sąsiednim pomieszczeniu. Hermiona kreśliła palcami leniwe kręgi na jego piersi, a jej magia, wciąż delikatnie pulsująca pod skórą, splatała się z jego własną. Draco obserwował, jak blask świec tańczył na jej lokach i jak spokój wygładzał rysy twarzy, gdy odprężała się w jego objęciach.

Na zewnątrz jasno świeciły gwiazdy — pełne obietnic i cudów.

— Myślisz, że nam się udało? — wyszeptała w końcu, a w jej głosie pobrzmiewało ciepło.

Draco odwrócił głowę i złożył pocałunek na jej skroni.

— Być może — rzekł. — A jeśli nie, po prostu spróbujemy jeszcze raz.

Jęknęła cicho i sennie, co musnęło jego skórę.

— Podoba mi się to.

Naciągnął kołdrę na nich oboje, przytulając ją mocniej. Podczas gdy świecie dogasały, a życie w mieście za oknem toczyło się dalej, ich świat ograniczył się tylko do bicia serc i wspólnej pewności tego, co ma nadejść.

niedziela, 15 listopada 2026

  

Witajcie :) jako że dzień święty należy święcić, w niedzielny wieczór zapraszam na dwa rozdziały tej historii. Bardzo dużo się tu podzieje. Będziecie się śmiać i otwierać oczy z szoku, gwarantuję. Poza tym Draco i Hermiona podejmą ważną decyzję dotyczącą wspólnej przyszłości.

Pewnie się zastanawiacie, co u mnie słychać. Cóż, przerwa trwała długo, ale wykorzystałam ją na maxa i wielkimi krokami zmierzam do skończenia tego tłumaczenia. Zostało mi pięć i pół rozdziału, więc jak wszystko pójdzie po mojej myśli, skończę to tłumaczenie jeszcze w tym miesiącu. Może nie w przyszłym tygodniu, ale meta na horyzoncie! Gdy będę miała całość, publikację będą oczywiście częstsze.

Jeśli chodzi o inne opowiadania. W grudniu zamierzam podgonić tłumaczenie „To, co jest między nami” i może ruszę z „Apartamentem 9 i ¾”. Pozostałe opowiadania czekają na Nowy Rok. Nie mam zbyt dużych mocy przerobowych, gdy pracuję i wracam późno do domu, a też nie chcę się zaharowywać, bo jak wiemy to tylko hobby, a nie praca. Zatem fanów „Ceny przebaczenia” i „Związku na pokaz” proszę o cierpliwość i zrozumienie.

W międzyczasie oczywiście dostałam zgody na kolejne tłumaczenia, ale na razie o tym cicho sza! To niespodzianki na przyszły rok.

A poza tym 6 grudnia zostanie opublikowana „Lista” o czym już komunikowałam na grupie i discordzie.

Także tak, dzieje się i wszystko idzie w dobrym kierunku. Na kolejne rozdziały tej historii zapraszam w środę! Miłego tygodnia!

 

__________________

 

Rozdział 16: Kontroferty i naloty

 

Hermiona

 

Zapach wody kolońskiej Draco wciąż unosił się w powietrzu, gdy Hermiona przechodziła przez ich sypialnię. Mężczyzna siedział na skaju łóżka, poprawiając spinki do mankietów; kiedy Hermiona zatrzymała się przed nim, obdarzył ją drapieżnym uśmiechem. Odwróciła się, przerzuciła loki na jeden bok i spojrzała na niego przez ramię.

— Zapniesz moją sukienkę, proszę?

Draco wydał z siebie zamyślony pomruk i złożył pocałunek na dolnej części jej pleców.

— Nie jestem pewien, czy potrafię… do tej pory opanowałem tylko rozpinanie.

Nie potrafiła powstrzymać krótkiego parsknięcia śmiechem, wywołanego jego niedorzecznymi zalotami.

— Jestem pewna, że sobie poradzisz.

Jego dłonie zacisnęły się zaborczo na jej talii, a usta powędrowały w górę wzdłuż kręgosłupa.

— Obawiam się, że jednak nie.

— Draco — ostrzegła go, choć w jej głosie nie było ani krzty surowości.

— Tak, proszę pani.

Westchnął, powoli zapinając suwak, jakby to było dla niego ogromne wyzwanie.

— Jeśli przez ciebie się spóźnimy — powiedziała, odwracając się w jego objęciach — Pansy będzie nam to wypominać do końca życia.

— Ona mnie uwielbia — odpowiedział pewnym siebie głosem.

— Może i tak. — Zaśmiała się, poprawiając kołnierzyk jego koszuli. — Ale tylko dlatego, że nie chce stracić dostępu do twojej piwniczki z winami.

— Mój urok i dobre roczniki — rozmyślał. — Doprawdy, nie sposób się oprzeć.

W tym właśnie momencie Krzywołap dał znać, co o tym myśli, głośno miaucząc ze swojego miejsca na łóżku, podczas gdy Petra prychała z dezaprobatą.

Hermiona śmiała się, kręcąc głową.

— Widzisz? Nawet oni uważają, że wygadujesz bzdury.

— Zazdrośnicy — mruknął, składając ostatni pocałunek na ramieniu żony, po czym zaoferował jej swoje ramię. — Idziemy, pani Malfoy?

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Kilka minut później wyszli z kominka w domu Harry’ego i Pansy. Hermiona rzuciła szybkie zaklęcie czyszczące na ich ubrania oraz na bukiet, który przyniosła w prezencie dla gospodarzy. Pansy zaczęła odzyskiwać swój dawny wigor — co zdecydowanie było powodem do świętowania. Uniosła brew, gdy Draco wyciągnął z kieszeni pomniejszoną butelkę wina i przywrócił jej pierwotny rozmiar.

— Draco. — Westchnęła. — Naprawdę przyniosłeś moje ulubione wino? Czy nie powinieneś wybrać ulubionego Pansy, skoro to ona wyprawia tę kolację?

Wzruszył ramionami, a w jego oczach błyszczała wesołość.

— Zawsze zadbam o to, żebyś miała to, na co masz ochotę. Poza tym, może po prostu chciałem popatrzeć, jak się nim delektujesz.

Hermiona i Draco podążyli korytarzem za zapachem skwierczącego czosnku i cebuli; cichy odgłos patelni poprowadził ich prosto do kuchni. Zatrzymali się w progu — na razie niezauważeni — i obserwowali, jak Pansy mieszała coś na kuchence, podczas gdy Harry, oparty o blat tuż obok niej, mówił coś, co sprawiło, że się zaśmiała. Jej uśmiech poszerzył się, kiedy Harry objął ją w talii i przyciągnął do siebie w krótkim uścisku. Pansy zarumieniła się, spoglądając na niego z uśmiechem; na jej zazwyczaj opanowanej twarzy malowało się ciche szczęście.

Draco trącił Hermionę łokciem, unosząc brwi z zaskoczeniem. Hermiona skinęła głową, rozumiejąc jego niewypowiedziany komentarz.

Pansy zauważyła ich jako pierwsza, dostrzegając Hermionę przez ramię.

— Och — mruknęła, odgarniając włosy za uszy i odchrząkując. — Nie usłyszałam aktywowania się Sieci Fiuu.

— Najwyraźniej — zadrwił Draco, przywołując zaklęciem wiadro i napełniając je wodą za pomocą Aquamenti, a następnie jednym ruchem dłoni zamieniając ją w lód.

Harry przewrócił oczami na ten pokaz, po czym przywołał wazon i napełnił go wodą.

— To dla mnie? — zapytał z zawadiackim mrugnięciem, odbierając bukiet od Hermiony. — Naprawdę nie trzeba było.

W ramach rewanżu rzuciła na niego lekkie, bezsłowne zaklęcie wywołujące pieczenie.

— Są dla Pansy, geniuszu.

Ich przekomarzanie przerwał piskliwy skowyt dobiegający z sąsiedniego pokoju. Pansy zaczęła wymachiwać rękami w stronę Harry’ego.

— Szybko! Pewnie właśnie się obudziła, bo musi wyjść na zewnątrz.

Harry wybiegł z kuchni i po chwili wrócił, trzymając w ramionach szczeniaka.

— Przedstawiłbym was sobie, ale wolałbym, żeby znów nie nasikała na dywan.

— To szczeniak dobermana? — zapytała Hermiona, przechylając z zaciekawieniem głowę, gdy drzwi zamknęły się za jej najlepszym przyjacielem.

— Tak — odpowiedziała cicho Pansy, a na jej ustach pojawił się delikatny uśmiech. — Harry zauważył, że czuję się znacznie swobodniej, gdy Petra jest w pobliżu, więc zapytał Draco i Theo, skąd ją wzięli, no i mamy.

Hermiona rzuciła spojrzenie Draco, unosząc brew — najwyraźniej wcześniej o tym nie wspomniał.

— Pomyślałem, że zrobię ci niespodziankę, skoro wiedziałem, że dziś wieczorem tu będziemy.

Wzruszył ramionami.

Drzwi znów się otworzyły, wpuszczając chłodny, wieczorny powiew. Do środka wszedł Harry, a tuż za nim, potykając się na progu, wpadł szczeniak. Pansy wzięła pieska na ręce, czule się nad nim pochylając niczym kwoka nad pisklęciem.

— To Candy — powiedziała z promiennym uśmiechem.

— Strasznie groźne imię jak na psa obronnego — prychnął Draco.

Jęknął cicho, gdy Hermiona uderzyła go w brzuch, posyłając ostrzegawcze spojrzenie.

— Wcale nie musi być groźnym psem obronnym — zauważył Harry, podczas gdy Candy lizała go po dłoni.

Zanim Draco zdążył rzucić kolejną, uszczypliwą uwagę, dźwięk rozpalającego się płomienia w kominku podpiętego do Sieci Fiuu w sąsiednim pomieszczeniu przyciągnął uwagę wszystkich.

— To pewnie Theo i Blaise — rzekła Hermiona z uśmiechem.

— Oczywiście, że się spóźnili — mruknął pod nosem Draco, gdy ruszyli w stronę przedpokoju.

— Zjawiamy się z modnym opóźnieniem — poprawił gładko Blaise, gdy spotkali się w jadalni, usuwając machnięciem różdżki sadzę ze swojego rękawa.

Tuż za nim wszedł Theo, niosąc własną butelkę wina.

Postawił ją na stole z teatralnym gestem.

— Przyniosłem wino, bo zakładam, że Draco przyniósł coś, czym niekoniecznie zamierza się dzielić.

— Zgadza się — odpowiedziała Hermiona, zanim Draco zdążył zareagować, co wywołało parsknięcie Pansy.

— Doskonale — skwitował Theo. — W takim razie otworzymy to teraz.

W ciągu kilku minut stół był już zastawiony — na środku unosiły się i migotały zaklęte świece, naczynia wylądowały na swoich miejscach dzięki precyzyjnym ruchom różdżki Pansy, a Candy zwinęła się w kłębek obok jej krzesła. Harry nalał wino, podczas gdy inni siadali przy stole i zaczynali nakładać sobie jedzenie. Kolacja minęła w atmosferze śmiechu i swobodnych rozmów. Wzrok Hermiony powędrował po stole, chłonąc ten widok: Draco i Pansy rozmawiający cicho, Harry z apetytem pochłaniający swój posiłek, Blaise i Theo całkowicie pochłonięci sobą nawzajem.

— Na Merlina — mruknął pod nosem Harry, opierając się o ramię Hermiony. — Jeśli Blaise zacznie karmić Theo, wychodzę.

Hermiona machnęła lekceważąco ręką.

— Są niegroźni.

— Chyba powinienem się do tego przyzwyczaić. — Westchnął, zerkając wymownie na butelkę wina, którą Draco przyniósł dla niej. — Ty i Malfoy jesteście pod tym względem niemal równie niepoprawni.

Hermiona dostrzegła, jak jego zielone oczy złagodniały, gdy spoczęły na żonie — obserwował ją uważnie, kiedy pochylała się, by pogłaskać szczeniaka.

— Też tacy będziecie — odparła, kładąc uspokajająco dłoń na jego ramieniu. — Wygląda na to, że jesteście już na dobrej drodze.

Uśmiechnął się delikatnie i wziął łyk wina.

— Jesteśmy. Po prostu podążam za nią i pozwalam jej wyznaczać tempo. Szczerze mówiąc, czuję się swobodniej, niż przypuszczałem, biorąc pod uwagę, że minęło dopiero kilka miesięcy. — W jego oczach błysnął figlarny ognik, a głos stał się nieco głośniejszy. — Pansy zgodziła się nawet pójść na najbliższy Wieczór Picia Gryfonów.

— Tak. — Pansy westchnęła, ignorując fakt, że Draco, Blaise i Theo patrzyli na nią z otwartymi ustami. — Wbrew zdrowemu rozsądkowi zgodziłam się wejść prosto do lwiej jamy. Jestem pewna, że Weasley będzie rozkoszny.

Hermiona przewróciła oczami, biorąc kęs pieczeni.

— Zawsze jest.

— Jestem pewien, że w tym tygodniu będzie wyjątkowo uroczy — rzekł Harry, podając Blaise’owi koszyk z pieczywem. — Od kilku dni chodzi jakiś podenerwowany.

— Wciąż ma żal o to, że dopasowano go z Mariettą Edgecombe? — zapytał Blaise.

Harry pokręcił głową.

— Już mu przeszło, ale teraz jest wściekły, bo w ostatniej turze dopasowano Lavender do Charliego. Co gorsza, są niemal tak samo nieznośni jak wy dwoje… — przerwał, wskazując na Draco i Hermionę. — A Charlie zamierza pojawić się w pubie tylko po to, by wyprowadzić Rona z równowagi.

— Ooo! — pisnął Theo, klaszcząc w dłonie z zachwytu. — Możemy dostać zaproszenie na to przedstawienie? Czuję, że będzie świetnie!

— Im więcej tym weselej — przeciągnął Draco, wypijając resztę wina.

Pansy dźgnęła widelcem sałatkę, marszcząc brwi.

— Myślałam, że Weasleyowie nie wiedzieli, że Charlie przebywa w Anglii.

— Nie wiedzieli — przyznał Harry. — Byli przekonani, że wrócił i znalazł pracę zaraz po tym, jak otrzymał list. Nie zastanawiali się nawet, dlaczego go dostał, skoro od czasu ukończenia szkoły mieszkał w Rumunii… założyli po prostu, że to dlatego, iż wciąż ma brytyjskie obywatelstwo. — Pochylił się, by podrapać Candy za uszami, po czym kontynuował: A jeśli chodzi o Lavender… nie chciał jej okłamywać, więc spotkali się z Neville’em i Luną, którzy pomogli mu wszystko wyjaśnić.

— Jak poszło? — zapytała Hermiona, zerkając na Draco.

Jej mąż, rzecz jasna, wydawał się nienaturalnie spokojny podczas całej tej rozmowy.

— Właściwie bardzo dobrze — wtrącił.

Harry kiwnął głową.

— Lavender nie miała łatwo po wojnie. Greyback jej nie przemienił, ale blizny są na tyle widoczne, że ludzie często przed nią uciekają.

Hermiona przyjęła to do wiadomości, po czym zaśmiała się i pokręciła głową.

— Cóż — westchnęła, spoglądając na Draco — w tej chwili otacza cię więcej Gryfonów niż Ślizgonów.

— Nawet mi o tym nie przypominaj — jęknął, chowając twarz w dłoniach.

Gdy naczynia zostały już sprzątnięte, a na stole stały puste butelki po winie, w pomieszczeniu panował błogi nastrój zadowolenia. Theo i Blaise przekomarzali się w najlepsze, próbując ustalić, czy byliby w stanie przenieść jeden drugiego przez Sieć Fiuu, podczas gdy Pansy troskliwie zabezpieczała resztki jedzenia zaklęciem statyzującym, by każdy mógł zabrać coś do domu.

Hermiona i Draco zatrzymali się w kuchni, obserwując Harry’ego i Pansy, którzy poruszali się wokół siebie z niezwykłą swobodą — ich dłonie przypadkiem się zetknęły, wymienili ciche uśmiechy, a Candy wiernie podążała za nimi krok w krok. Ta urocza scenka sprawiła, że w piersi Hermiony rozlało się ciepło.

Draco objął ją w talii, delikatnie zaciskając palce, po czym złożył pocałunek na jej skroni.

— Gotowa, kotku?

— Mhm — mruknęła, rzucając ostatnie spojrzenie przyjaciołom. — Cieszę się, że ich do siebie dopasowano.

Wymknęli się z pokoju, nie chcąc przeszkadzać. Draco przytulił ją, po czym aportowali się do domu. Pojawili się w jej niewielkiej bibliotece, gdzie powitał ich ciepły zapach książek, a w kominku — na sam ich widok — rozbłysnął ogień. Krzywołap zajmował już swoje miejsce na oparciu kanapy, jakby dokładnie wiedział, kiedy wrócą. Petra, leżąca na dywanie przed paleniskiem, powitała ich radosnym pomrukiem.

Hermiona zrzuciła szpilki i z westchnieniem ulgi zapadła się w miękkie siedzisko kanapy. Draco dołączył do niej; zdjął marynarkę i rozluźnił kilka guzików koszuli. Usiadł obok, przyciągając ją do siebie.

— Myślę, że kolacja się udała — mruknął, a jego głos był cichy i leniwy.

Uśmiechnęła się łagodnie.

— Też tak myślę.

Przez dłuższą chwilę żadne z nich się nie poruszyło. Ciszę wypełniał trzask ognia w kominku, a Petra westchnęła sennie, po czym znów ułożyła się wygodniej.

Dłoń Draco odnalazła rękę Hermiony spoczywającą na jego sercu; kciukiem kreślił powolne wzory na jej kostkach.

— Przepięknie dziś wyglądasz — powiedział po prostu.

Oparła głowę na jego piersi, czując pod policzkiem miarowy rytm jego oddechu.

— Zawsze tak mówisz.

— Dlatego, że to zawsze prawda.

Zaśmiała się cicho, unosząc twarz, by na niego spojrzeć. Uśmiech, który wymienili, był powolny i dobrze znany — pełen ukojenia i obietnicy.

Złożył pocałunek na jej czole, zatrzymując usta w tym miejscu na krótką chwilę, po czym przyciągnął ją jeszcze bliżej, niemal wtapiając w siebie.

— Chodź, maleńka — szepnął przy jej skórze. — Czas do łóżka.

Hermiona kiwnęła głową, splatając swoje palce z jego dłonią, gdy wstali razem. Blask ognia odbijał się w platynowej obrączce na jego palcu, kiedy wziął ją na ręce w pewny i zdecydowany sposób.

Na piętrze drzwi do ich sypialni cicho się zamknęły, a cały świat ograniczał się teraz jedynie do dźwięku stłumionego śmiechu i delikatnego szelestu materiału, podczas gdy oboje zatracali się w sobie nawzajem.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Draco

 

Draco już żałował, że zgodził się na Wieczór Picia z Gryfonami. Nie chodziło o tłum — z kilkoma podchmielonymi „lwami” mógł bez trudu sobie poradzić — ale o to, że jego żona, ubrana w sukienkę z odkrytymi plecami, wystawiła jego samokontrolę na katastrofalną próbę.

Podszedł do niej i nawiązał kontakt wzrokowy w lustrze, przyciągając ją tak blisko, że przylgnęli do siebie całym ciałem. Jego dłonie odruchowo wylądowały na jej biodrach, a palce spoczęły na fioletowych śladach ukrytych pod materiałem sukienki.

— Wyglądasz zabójczo, skarbie — mruknął zachrypniętym głosem, przesuwając wargami wzdłuż jej szyi.

Westchnęła, opierając się plecami o jego pierś.

— O, naprawdę?

— Nowy plan: zostaniemy dziś wieczorem w domu… ty wskoczysz w coś wygodniejszego, ja zostanę twoim osobistym barmanem i nie będę musiał udawać miłego w towarzystwie bandy Gryfonów.

Jego palce powędrowały niżej, kreśląc kontur tatuażu węża na jej skórze.

— Kontroferta — powiedziała, unieruchamiając jego błądzące dłonie, podczas gdy on składał drobne pocałunki i delikatnie podgryzał jej szuję. — Idziemy na Wieczór Picia Gryfonów, ty zachowujesz się przyzwoicie przez dwie godziny, a kiedy wrócimy do domu… — jej głos obniżył się do szeptu pełnego obietnicy — dostaniesz dokładnie to, czego chcesz.

Wydał z siebie cichy pomruk, przyciskając twarz do jej szyi.

— Dwie godziny to bardzo długo, żono.

Zaśmiała się, odwracając się w jego objęciach, by poprawić mu krawat.

— Potraktuj to więc jako ćwiczenie cierpliwości, mężu. Możesz nawet nazwać to kształtowaniem charakteru, jeśli wolisz.

Draco zmrużył oczy, ale nie potrafił powstrzymać kącików ust przed uniesieniem się w lekkim uśmieszku.

— Jesteś nie do zniesienia.

— A mimo to mnie kochasz — droczyła się, składając pocałunek na jego szczęce.

Zachichotał, na chwilę opierając czoło o jej czoło, po czym westchnął i odsunął się.

— Dobra. Wieczór Picia. Zastrzegam sobie jednak prawo do rzucania zaklęć na każdego, kto będzie mnie irytował.

Poklepała go po piersi.

— Tylko słownie, kochanie. Starajmy się zachować cywilizowane standardy.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Zanim weszli do Dziurawego Kotła w towarzystwie Petry, perfumy Hermiony zdążyły już całkowicie zawładnąć umysłem Draco. W pubie słychać było gwar śmiechów, brzęk szklanek i czuć zapach rozlanego piwa. Siec Fiuu rozbłysła ponownie — z płomieni wyłonili się Harry i Pansy. Candy wierciła się w objęciach kobiety, dopóki nie postawiła jej na ziemi obok Petry — tworzyły doprawdy osobliwy, zgrany duet.

— O, świetnie! — zawołała Pansy. — Miałam nadzieję, że przyprowadzicie Petrę! Teraz Candy będzie mogła nauczyć się, jak budzić grozę!

Draco nie mógł powstrzymać ironicznego uśmieszku, gdy przechodzili przez główną salę; Petra kroczyła dumnie niczym królowa, podczas gdy Candy człapała za nią, a różowa kokardka przy jej obroży zabawnie podskakiwała.

— Czy Theo i Blaise będą? — zapytała Hermiona, gdy zbliżali się do sali na tyłach lokalu, gdzie zgromadzili się pozostali przyjaciele jej i Harry’ego.

— Mówili, że wpadną później — rzekła Pansy, wzruszając ramionami, po czym schyliła się, by podnieść swoją suczkę.

Harry rozumiał, co oznaczał ten gest, i pokrzepiająco ścisnął jej dłoń.

Gdy Hermiona i Pansy zajęli miejsca przy stoliku obok Neville’a i Luny, Draco i Harry ruszyli do baru, żeby zamówić drinki. Czekali na powrót barmana, kiedy nagle Harry zwrócił się do Draco.

— Dzięki za pomoc z Candy — powiedział. Zdjął okulary i przetarł je koszulą — wyraźnie szukając sobie jakiegoś zajęcia. — Myślę, że bardzo pomogła Pansy.

Draco kiwnął głową, choć jego wzrok nieustannie wędrował między barem, tłumem w pubie a wejściem na zaplecze. Nie było powodów, by obawiać się o bezpieczeństwo swojej żony, ale też nigdy nie należał do osób, które tracą czujność.

— Nie ma co — powiedział w końcu, krótko skinąwszy głową. — Pansy zasługuje na znacznie więcej, niż do tej pory dostała od życia, więc pomogę, jak tylko będę mógł.

Harry milczał, ale Draco zauważył, jak mocno zaciska szczękę — bez wątpienia rozpamiętując to, czego dowiedział się o jego żonie. W tym momencie barman wrócił z zamówionymi trunkami, więc obaj mężczyźni ruszyli do stolika, a za nimi unosiła się taca. Kiedy dotarli na miejsce, zastali tam już Deana i Seamusa; ci jednak szerokim łukiem ominęli Draco. Jemu to zupełnie nie przeszkadzało — w końcu przyszedł tu dla swojej żony. Poszedłby za nią wszędzie, a skoro ostatnim razem, gdy wybrała się sama, Weasley kompletnie stracił panowanie nad sobą, Draco nie wyobrażał sobie, by mogło go tu teraz zabraknąć — musiał być przy niej, by ją wesprzeć.

Draco był w połowie swojego drinka, gdy w drzwiach pojawiły się dwa cienie. Nie musieli nawet patrzeć, by wiedzieć, kto właśnie przyszedł — zmieniła się atmosfera w całym pomieszczeniu. Rozmowy ucichły, głowy odwróciły się w stronę przybyszów; wszyscy przygotowywali się na przybycie Rona Weasleya, człowieka, który skutecznie psuł każdą dobrą atmosferę. Wszedł do sali wraz ze swoją towarzyszką, a Draco niemal fizycznie wyczuwał fale dyskomfortu bijące od kobiety. Marietta Edgecombe wyglądała tak, jakby wolała być w każdym innym miejscu na świecie; kurczowo ściskała torebkę, traktując ją niczym deskę ratunku. Weasley natomiast zdawał się zupełnie nie zauważać, że wszyscy wpatrują się w niego, jakby czekali na kolejny wybuch gniewu.

Draco pochylił się i szepnął Hermionie do ucha:

— Cudownie, widzę, że dzisiejsza rozrywka właśnie dotarła.

Posłała mu sugestywny uśmiech, ale nic nie powiedziała, przenosząc wzrok z powrotem na Lunę i Neville’a. Po drugiej stronie pomieszczenia Weasley dostrzegł ich i zastygł w bezruchu. Przez ułamek sekundy Draco zastanawiał się, czy ten człowiek pragnie własnej śmierci. Prawdopodobnie tak, sądząc po tym, jak wpatrywał się w Hermionę, wodząc wzrokiem po jej sukni z odkrytymi plecami. Draco czuł wzbierający się w nim gniew — a wraz z nim zaborczość — lecz stłumił te emocje. Nie powstrzymał się jednak przed przyciągnięciem żony do namiętnego pocałunku, przy okazji przesuwając opuszkami palców wzdłuż jej pleców.

W oczach Hermiony błyskał ogień, gdy Draco się osunął; zobaczył delikatny rumieniec na jej policzkach i wzięła kolejny łyk koktajlu. Draco nie mógł powstrzymać się przed spojrzeniem w stronę Weasleya — w końcu bywał małostkowy — i zauważył, że mężczyzna aż spurpurowiał ze złości. Marietta patrzyła na Weasleya, zaciskając szczękę, po czym ruszyła w stronę baru. Draco dostrzegł pogardliwy grymas na jej twarzy, gdy przechodząc obok ich stolika, rzuciła krótkie spojrzenie w stronę Hermiony. Idąc przez drzwi, otarła się o dwie kolejne osoby, które dołączyły na Wieczór Picia — Charliego i Lavender.

Ich przybycie z pewnością nie poprawiło nastroju Weasleyowi, który czym prędzej wyszedł z pomieszczenia, by dołączyć do Marietty przy barze.

Charlie wybuchnął śmiechem, a jego donośny głos rozbrzmiał w całym pomieszczeniu.

— Czyżbym powiedział coś nie tak?

— Zapowiada się długa noc — mruknął Harry do swojej szklanki.

Pansy zachichotała na te dramatyczne słowa męża, a Draco uśmiechnął się pod nosem. Minęło mnóstwo czasu, odkąd jego przyjaciółka śmiała się tak swobodnie — najwyraźniej Potterowi udało się jej w tym pomóc.

Czterdzieści pięć minut minęło błyskawicznie, w gwarze brzęczących szklanek i zbyt głośnych śmiechów. Policzki Hermiony płonęły, a jej loki opadały na plecy, muskając dłoń Draco, którą ten trzymał na jej talii. W jej śmiechu słychać było tę ciepłą, lekko wstawioną nutę, którą Draco uwielbiał — znak, że pozwoliła sobie (i swojemu umysłowi) na odrobinę luzu. Teraz opierała się o niego swobodniej, a sięgając po kieliszek, zaciskała palce na jego rękawie. Oczy jej błyszczały, gdy rzuciła jakąś kąśliwą uwagę, wywołując salwy śmiechu u Neville’a i Luny.

Po drugiej stronie sali Charlie i Lavender dawali własny spektakl. Lavender siedziała wygodnie na kolanach mężczyzny, całkowicie oczarowana opiekunem smoków, a Charlie wyglądał tak, jakby był gotowy uchylić jej nieba. Nie dało się zaprzeczyć, że byli bardzo szczęśliwi.

Z Weasleyem sprawa wyglądała jednak inaczej. Siedział przy stoliku z Mariettą, zgarbiony, wpatrując się w swój kufel piwa z taką miną, jakby trunek wyrządził mu jakąś osobistą krzywdę. Za każdym razem, gdy Hermiona odchylała głowę, śmiejąc się z czegoś, co Draco szeptał jej do ucha, albo gdy Charlie składał pocałunek na skroni Lavender szczęka Weasleya zaciskała się jeszcze mocniej, a uszy czerwieniały. Wyglądało to tak, jakby na horyzoncie zbierała się burza — nieuchronna i złowieszcza.

Draco gładził dłonią odsłonięte plecy Hermiony, czerpiąc spokój z dźwięku jej śmiechu, jednocześnie nie spuszczając wzroku z Weasleya po drugiej stronie pomieszczenia. Zgodnie z prośbą Hermiony, zachowywał się uprzejmie, ale to wcale nie oznaczało, że przestał obserwować.

Wieczór wlókł się niemiłosiernie i Draco dostrzegł, że Marietta wzdryga się za każdym razem, gdy wykonywał jakiś ruch. W pewnym momencie, gdy odwrócił się na krześle, by odpowiedzieć na pytanie Charliego, kobieta przywarła do Weasleya, tak, jakby Draco miał rzucić w nią Avadą.

Hermiona w końcu zorientowała się, jak zachowuje się Marietta, i zmrużyła oczy.

— Jeśli dalej będzie tak postępować, rzucę zaklęcie które oszpeci jej twarz.

Pansy, Neville i Luna wybuchnęli śmiechem na dźwięk jej lekko podchmielonej prośby.

— Spokojnie, tygrysico — ostrzegł Harry przyjaznym tonem.

Draco przyciągnął ją bliżej siebie i złożył pocałunek na jej lokach.

— Wierz mi, kotku. Radziłem sobie z gorszymi rzeczami niż dramatyzująca Marietta Edgecombe.

Zanim zdążyła odpowiedzieć, przy stole zjawili się Blaise i Theo, zajmując miejsca zwolnione przez Neville’a i Lunę, którzy poszli porozmawiać z Deanem i Seamusem.

— Imprezowicze przybyli! — krzyknął radośnie Theo, wychylając się przez stół, by posłać całusy Hermionie i Pansy. — I stawiamy kolejną kolejkę.

— My? — przeciągnął Blaise, posyłając mężowi szelmowski uśmiech, jednocześnie opuszczając lewitowano tacę na stół.

Hermiona sięgnęła po kolejny koktajl cytrynowy, piszcząc z zachwytu.

— Zawsze wiesz dokładnie, co przynieść, Theo.

Jej nowy znajomy mrugnął do niej zalotnie, sięgając po taki sam drink.

— Na Merlina, Hermiono. — Zaśmiał się Harry. — W tym tempie nie będziesz w stanie trzeźwo myśleć.

— Nie muszę myśleć — mruknęła, opierając się o Draco. — Mój mąż może się tym przez chwilę zająć.

W słabym świetle oczy Draco błysnęły, a kącik jego ust uniósł się w górę.

— Hmm — mruknął cicho, z nutką droczenia się, tak by słyszała to tylko ona. — W takim razie zadbam o to, żeby później w twojej głowie było przyjemnie pusto.

Z progu dobiegło ich głośne prychnięcie — to Weasley wrócił z kolejną porcją piwa dla siebie i swojej towarzyski. Trudno stwierdzić, czy jego zniesmaczenie wynikało z faktu, że Hermiona siedziała właściwie na kolanach Draco, czy może z obecności dwóch nowych osób na Wieczorze Picia — przynajmniej do momentu, w którym otworzył usta.

— No chyba sobie żartujecie — krzyknął. — Więcej cholernych węży?

— Ronald! — ryknął Charlie, wytykając brata palcem. — Dość tego!

Ta wymiana zdań sprawiła, że Hermiona zachichotała, opierając się o ramię Draco. Jej śmiech udzielił się Theo i Pansy, podczas gdy Draco, Blaise i Harry wymienili zdezorientowane spojrzenia.

— Przepraszam — powiedziała z trudem Hermiona po chwili, a łzy rozbawienia spłynęły jej po policzkach. — To mi po prostu przypomniało… — Przerwała w pół słowa, znów chichocząc, ale wzięła głęboki oddech, by się opanować, i wyprostowała się na krześle. Odchrząknęła, jakby szykowała się do wygłoszenia monologu. — Ronaldzie Weasley! — zaintonowała, a jej głos rozbrzmiał w całym pomieszczeniu. — Jak śmiesz tak się zachowywać!

Draco przypomniał sobie pierwszy poranek drugiego roku nauki. Weasley dostał wtedy od matki wyjca za numer, który wywinął z Potterem, używając samochodu ojca.

— Jestem absolutnie zniesmaczona! — kontynuowała Hermiona, wciąż chichocząc i popijając swój koktajl. — Jeśli wywiniesz jeszcze jakiś numer, natychmiast zabierzemy cię do domu!

Gdy skończyła, lekko się skłoniła, a na jej twarzy malował się pełen satysfakcji uśmiech.

— To moja Molly — rzekła z dumą, wywołując salwę śmiechu w całym pomieszczeniu.

— Bardzo zabawne — rzucił uszczypliwie Weasley, przeciskając się w stronę ich stolika; najwyraźniej nie potrafił przestać, póki jeszcze miał jakąkolwiek przewagę. — Wiecie, co właśnie sobie uświadomiłem? — bełkotał, wylewając piwo z kufla. — Biorąc pod uwagę mojego brata i Malfoya, wychodzi na to, że zabawiają się z moimi byłymi.

Charlie w ułamku sekundy zerwał się z miejsca, a krzesło z łoskotem przewróciło się na podłogę. Draco również próbował wstać, ale paznokcie Hermiony wbijały się w jego udo, więc nie poruszył się.

— Założę się, że cię to wkurza, co nie, Malfoy? — ciągnął Ron z drwiącym uśmiechem. — Że byłem pierwszy? Że miałem ją przed tobą?

Hermiona parsknęła głośno, a gdy dotarł do niej sens jego słów, wybuchnęła śmiechem.

— Jasne, zapomniałeś, że już ci mówiłam, iż wcale nie byłeś pierwszy… ale nigdy nie słuchasz.

— O czym ty, do diabła, gadasz? — wycedził przez zęby. — Zawsze mówiłaś…

Przerwała mu głosem tak przerażająco spokojnym, że każdego innego wprawiłoby to w niepokój — ale nie Weasleya.

— Nic nie mówiłam. Uwierzyłeś w to, w co chciałeś wierzyć.

Ron jąkał się z oburzeniem.

— A-ale kiedy? K-kto to był?

Hermiona westchnęła, przyglądając się swoim paznokciom.

— Wiesz, to właściwie nie twoja sprawa — przerwała, zerkając wymownie na Draco. Ten odpowiedział jej spojrzeniem i sugestywnym uśmieszkiem. — Ale myślę, że będę miała niezły ubaw, patrząc na twoją reakcję, gdy dowiesz się, że doszło do tego na ósmym roku… z Draco. A wiesz, co jest najlepsze? — ciągnęła. — Mimo że dla nas obojga był to pierwszy raz, poradził sobie lepiej, niż ty przez cztery lata związku. Nie dość, że nie musiałam udawać orgazmu, to jeszcze miałam dwa.

Draco nie potrafił się powstrzymać — uniósł dwa palce lewej dłoni, w tym samym momencie zdając sobie sprawę, że palec wskazujący i środkowy układają się w napis ha. Stanowiły część tatuażu, który biegł w poprzek jego kłykci, ale w tej sytuacji wyszło to doprawdy znakomicie.

Zszokowany Ron wypuścił z ręki piwo; szkło rozbiło się na podłodze, a on sam zaczął pochylać się do przodu.

— Ty…

Zanim zdążył wypluć z siebie kolejną porcję jadu, przerwało mu pełne zrezygnowania westchnienie Harry’ego.

— Na Merlina, Ron, zamknij się. I przestań się ruszać, bo się pokaleczysz. Poczekaj, zaraz to ogarnę.

Wyciągnął z kieszeni różdżkę i machnął nią w stronę bałaganu wokół stóp Rona.

— Zawsze lubiłeś naprawiać zepsute rzeczy, prawda, Harry? — powiedział Ron, a jego głos był ciężki i niezrozumiały od alkoholu. — Pewnie dlatego nie sprzeciwiałeś się małżeństwu z Parkinson.

Pansy zastygła w bezruchu, z jej twarzy zniknął kolor, a ona sama jeszcze mocniej przytuliła się do Candy. Wyraz twarzy Harry’ego zmienił się w ułamku sekundy — zacisnął szczękę, a jego kostki pobielały na rękojeści różdżki. Chwilę później Draco, Blaise i Theo byli już w połowie drogi, by wstać z miejsc, ale Harry był szybszy.

Chwycił Rona za przód koszuli i uniósł niemal całkowicie nad ziemię, zanim rudzielec w ogóle zorientował się, co się stało.

— Jeśli jeszcze raz powiesz coś takiego o mojej żonie — wycedził — to będzie ostatni raz, kiedy w ogóle będziesz musiał martwić się o mówienie.

Puścił Weasleya, który niemal przewrócił się na rozbite szkło leżące wokół jego stóp. Zanim ktokolwiek inny zdążył zareagować, Hermiona wstała i poprowadziła Pansy w stronę toalety. Szybki rzut oka na pomieszczenie pozwolił dostrzec, że Neville był w szoku, podczas gdy Luna wyglądała tak, jakby dokładnie przewidziała, co się wydarzy. Charlie patrzył na swojego brata z obrzydzeniem i gniewem, a Lavender szeptała mu coś uspokajającego do ucha.

Thomas i Finnigan będą żałować, że wyszli wcześniej — pomyślał Draco. — Naprawdę przegapili niezłe widowisko.

Blaise i Harry rozmawiali cicho, a Theo pochylił się ku Draco, by przykuć jego uwagę.

— Wiesz co? — wyszeptał. — Chyba Potter całkiem nieźle pasuje do naszej paczki.

— Kto by pomyślał?

Draco się zaśmiał.

Weasley i Marietta zawzięcie szeptali przy swoim stoliku w kącie; wszyscy inni trzymali się od nich z daleka. Draco nie potrafił powiedzieć, dlaczego jeszcze nie wyszli… prawdopodobnie z czystej, upartej niechęci, by pozwolić tamtej dwójce wygrać.

Hermiona i Pansy wróciły po kilku minutach, wyglądając na zupełnie niewzruszone. Pansy unosiła wyzywająco podbródek i ostentacyjnie ignorowała rudowłosego mężczyznę oraz jego towarzyszkę, po czym zajęła miejsce obok swojego męża. Wciąż trzymała w rękach Candy, która bez wątpienia pomagała jej odzyskać wewnętrzną równowagę.

Draco wstał i wyszedł naprzeciw Hermionie. Przyciągnął ją do siebie i założył zbłąkany kosmyk włosów za ucho.

— Wszystko w porządku, kochanie?

Hermiona mruknęła coś w zamyśleniu, wtulając się w jego dłoń.

— Z Pansy wszystko dobrze, obiecuję. Bardzo wiele dla niej znaczyło, że ty i pozostali — wraz z Harrym — byliście gotowi stanąć w jej obronie, nawet wszczynając wojnę.

— Dokąd idziesz? — zapytała. Kolejny drink o smaku cytrynowym przesunął się w jej stronę i poruszyła palcami w stronę Theo, dziękując mu. — Chyba powinnam trochę zwolnić.

— Muszę porozmawiać z Charliem — odpowiedział Draco, obserwując, jak bierze łyk swojego trunku. — A ty baw się dobrze; w razie czego wyniosę cię stąd na rękach.

Hermiona uniosła kieliszek w geście toastu, wypiła zawartość do końca i przyjęła kolejny, który przygotował dla niej Theo. Draco zerknął na Blaise’a, a ten przewrócił oczami z czułością, jakby chciał powiedzieć Cóż, przynajmniej jesteśmy w tym razem.

Draco skierował się do Charliego, gdy nagle Marietta głośno wciągnęła powietrze. Mężczyzna przewrócił oczami, ale poza tym zignorował jej reakcję.

— Wciąż tak się zachowuje? — zapytała Hermiona, mrużąc oczy i przyglądając się kobiecie.

— W zasadzie tak — przyznał. — Ale nie przejmuję się tym; to całkiem łagodna reakcja w porównaniu z tym, do czego przywykłem. — Uniósł podbródek żony i złożył pocałunek na jej ustach. — Nie pozwól, żeby zepsuli ci resztę wieczoru, kotku.

Wróciła do ich stolika, nie spuszczając przy tym wzroku z Marietty. Draco odprowadził ją spojrzeniem, po czym opadł na krzesło obok Charliego. Starszy z braci Weasleyów był postawnym mężczyzną — wprost stworzonym do pracy ze smokami.

— No więc — powiedział Charlie z drwiącym uśmiechem, popijając wino — czy te spotkania zawsze są aż tak pełne życia?

— Najwyraźniej — zadrwił Draco. — A przynajmniej wszystkie, na których byłem, takie właśnie były.

Przez kilka minut rozmawiali cicho; Draco wypytywał o smoki i inne magiczne stworzenia, a potem rozmawiał z Lavender o tym, jak odnalazła się w nowej rzeczywistości. Zamieszkała w chacie Charliego na terenie rezerwatu zaledwie tydzień po tym, jak otrzymali list z informacją o dopasowaniu.

W pewnym momencie rozmowy Draco zaczął bezmyślnie obracać różdżkę w palcach — co wyraźnie wyprowadziło Mariettę z równowagi.

— Ron — jęknęła. — Powinniśmy już iść. Nie mogę… boję się, że rzuci na mnie jakieś zaklęcie albo coś w tym stylu.

Kątem oka Draco dostrzegł ruch i spojrzał na Hermionę, która odwróciła się, wpatrując się w parę obok.

— Wybacz — powiedział Weasley zbyt głośno, ewidentnie próbując wyprowadzić Draco z równowagi. — Uważam, że nie powinno się go wypuszczać do ludzi.

Hermiona wstała; między jej lokami przeskakiwały iskry magii, a ona sama posłała Weasleyowi i Edgecombe mordercze spojrzenie. Powoli przemierzała pomieszczenie, a Petra kroczyła tuż przy jej boku. Draco podniósł się, gotów ją zatrzymać. Hermiona napotkała jego wzrok, po czym przeniosła spojrzenie z jego twarzy z powrotem na krzesło, na którym siedział.

— Siedź.

Posłuchał bez wahania.

— Tak, proszę pani.

Jego żona wypiła resztę trunku i jednym ruchem nadgarstka sprawiła, że kieliszek zniknął, po czym kontynuowała powolny marsz w stronę drugiej pary.

W pomieszczeniu panowała grobowa cisza, przerywana jedynie stukotem obcasów Hermiony oraz paznokci Petry na wiekowych, drewnianych deskach podłogowych. Weasley, wciąż niepotrafiący wyczuć nastroju otoczenia, prychnął głośno:

— Moim zdaniem, po wojnie powinni go skazać na pocałunek dementora.

Po drugiej stronie pomieszczenia Pansy wciągnęła gwałtownie powietrze, Hermiona wyprostowała ramiona, a wokół niej zaczynała iskrzyć i trzaskać magia. Weasley podniósł wzrok — o wiele za późno — i na widok tego, co przed nim, zaczął się jąkać:

— H-Hermiono, ja…

Błyskawicznie, niczym piorun, Hermiona wyciągnęła rękę i wplotła palce w rudą czuprynę na jego głowie. Zanim ktokolwiek zdążył zareagować, z impetem wbiła twarz Weasleya w blat stołu, łamiąc mu przy tym nos.

Draco zerwał się na równe nogi, zanim Hermiona zdążyła powtórzyć swój wyczyn.

— Hermiono Jean Malfoy!

— Ojej — wyszeptała teatralnie, spoglądając na zszokowaną Mariettę Edgecombe, po czym puściła włosy Rona. — Tatusiek jest zły.

Draco kilkoma, długimi krokami przeszedł przez pomieszczenie, wciął ją na ręce i przerzucił sobie przez ramię, wywołując u niej chichot.

— Nie jestem zły, kotku, ale muszę cię stąd zabrać.

— Dlaczego? — jęknęła, próbując odzyskać równowagę. — Swoją drogą, niezła grzywka — rzuciła w stronę Edgecombe, podczas gdy Draco się odwrócił i ruszył przed siebie.

— Bo jeśli tu zostaniemy, aresztują cię, a poza tym, skoro nazywasz mnie tak publicznie, najwyższa pora wracać do domu.

W pomieszczeniu wybuchł chaos. Marietta próbowała podnieść Weasleya z krzesła i zaprowadzić go do kominka, by mogli przenieść się do Szpitala Świętego Munga. Charlie krzyczał na brata, nazywając go idiotą, a Lavender przyglądała się wszystkiemu z szeroko otwartymi oczami. Luna — jak zwykle — nie wydawała się zaskoczona. Neville przewrócił oczami; najwyraźniej po dekadach spędzonych w towarzystwie tej hałaśliwej grupy Gryfonów zdążył już przywyknąć do takiego zamieszania.

— Czekałaś na to latami, prawda? — zapytał Harry, gdy Draco podszedł do ich stolika, by wziąć kopertówkę Hermiony i wsunąć ją sobie pod pachę.

— No pewnie! — odpowiedziała radośnie Hermiona, a jej loki przysłaniały twarz.

Harry spojrzał na Draco i ściszył głos do konspiracyjnego szeptu, podczas gdy on i Pansy szykowali się do wyjścia:

— Będzie miała jutro potwornego kaca.

— Nawet mi nie mów.

Blaise wciąż kręcił głową z niedowierzaniem, wyprowadzając do drzwi Theo, który był w równie opłakanym stanie co Hermiona. Tuż za progiem ich zarezerwowanej sali na tyłach gromadził się tłum; Draco wiedział, że jeśli pójdzie tam z Hermioną, skutki w postaci zdjęć i artykułów, które pojawią się następnego dnia, będą nie do zniesienia. Spojrzał na Blaise’a i dał mu znak głową w stronę Petry.

— Zabierzesz ją przez Sieć Fiuu?

Jego najlepszy przyjaciel kiwnął głową i pstryknął palcami, dając znak psu, by ruszył za nim. Draco został nieco z tyłu, trzymając się z dala drzwi. W ułamku sekundy przebił się przez żałosne zaklęcia ochronne Dziurawego Kotła i aportował się do domu. Wylądowali w pomieszczeniu przeznaczonym do przybyć; towarzyszyły temu obłok dymu i głośny trzask — nieodłączne elementy jego teleportacji. Delikatnie postawił Hermionę na nogach, lecz ta lekko się zachwiała w jego objęciach, a w jej włosach wciąż wyczuwalna była słaba woń alkoholu.

— Uważaj, skarbie — wymruczał, chwytając ją, zanim zdążyła się potknąć.

Zachichotała w swobodny, lekko podchmielony sposób, co wywołało u niego uśmiech.

— Mam kłopoty.

— Wątpię, by ktokolwiek się tym przejął, skoro dowiedzą się, że tylko znokautowałaś Weasleya — rzekł sucho, odgarniając kosmyk włosów z jej policzka.

Hermiona przygryzła wargę, po czym przyciągnęła go do pocałunku — z jej strony nieco niezdarnego.

— Po koktajlach cytrynowych staję się taką ladacznicą.

Skrzywił się lekko.

— Nie mów tak o mojej żonie — mruknął, choć kąciki jego ust lekko drgały, gdy powstrzymywał uśmiech. — Chodźże. Pora do łóżka.

Przechyliła głowę, spoglądając na niego — jej oczy były szkliste, lecz pełne ciepła — i rozpięła górny guzik jego koszuli.

— Pójdę do łóżka, ale wcale nie jestem śpiąca.

Posłał jej szelmowski uśmiech, jednocześnie przytrzymując jej dłonie.

— Niezła próba, ale będę w szoku, jeśli dotrzesz na górę i nie zaczniesz chrapać.

— Jesteś apodyktyczny — burknęła, kiedy wziął ją na ręce.

Draco wydał z siebie pełen współczucia pomruk.

— Wiem, kotku.

Zanim wniósł ją do sypialni, już na wpół spała, wtulona w jego pierś. Położył ją na łóżku i klęknął, by zdjąć jej buty na obcasie; ustawił je starannie obok szafki nocnej, po czym pomógł jej zdjąć sukienkę i założyć jeden ze swoich T-shirtów. Jego ruchy były powolne i pełne czci — pozbawione tej nuty droczenia się, która zazwyczaj im towarzyszy. Gdy wreszcie ułożył ją pod kołdrą, wyciągnęła do niego ręce, wydając z siebie cichy, senny dźwięk. Bez wahania pozbył się spodni i koszuli, by wsunąć się pod kołdrę obok niej i przyciągnąć ją tak blisko, że jej głowa spoczęła na jego sercu.

Hermiona ziewnęła, mocniej się do niego przytulając.

— Byłam okropna dziś wieczorem?

Złożył pocałunek na czubku jej głowy.

— Nie. Byłaś doskonała. Nigdy nie zrozumiem, czym zasłużyłem na to, byś stanęła w mojej obronie — nawet jeśli stosujesz przy tym dość niekonwencjonalne metody.

Mówiła, że to potrwa dwie godziny. Wytrzymał te dwie godziny, a mimo to cała reszta życia wydawała mu się zbyt krótka, by spędzić ją u jej boku.

Cicho westchnęła, powoli zapadając w sen. Pozostał jeszcze przez chwilę na jawie, kreśląc dłonią powolne kręgi na jej plecach, podczas gdy ona spała. Bez wątpienia jutrzejszy dzień przyniesie kolejną porcję chaosu, ale teraz, gdy jego żona była bezpieczna i otulona ciepłem jego ramion, wreszcie mógł odpocząć.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Hermiona

 

Hermiona uśmiechnęła się do siebie, przeglądając raporty Flory dotyczące bezpiecznej kryjówki. Siedziała wygodnie przy biurku Draco we Dworze, przysłuchując się chichotowi Theo, który właśnie zanurzył głowę w Myślodsiewni. W ciągu tygodnia, jaki minął od pamiętnego, pełnego emocji Wieczoru Picia, Theo obejrzał już kilkanaście razy wspomnienie, w którym Hermiona wbiła twarz Rona w blat stołu. Po chwili wyprostował się, ocierając łzy rozbawienia.

— Czyje wspomnienie tym razem oglądałeś?

— Draco. — Jej przyjaciel prychnął. — Nie jest moim ulubionym, ale i tak uwielbiam do niego wracać.

Zmarszczyła brwi w zakłopotaniu, sięgając po kolejny dokument.

— Co z nim nie tak?

Theo posłał jej beznamiętne spojrzenie, po czym jednym machnięciem różdżki odesłał Myślodsiewnię z powrotem do szafy.

— Naprawdę nie doceniasz tego, jak bardzo ten facet jest tobą zauroczony. Fajnie było spojrzeć na to wszystko z jego perspektywy — przynajmniej poczułem się wyższy — ale za każdym razem, gdy na ciebie patrzy, roztacza wokół siebie taką aurę pożądania, że po prostu nie potrafię tego znieść.

— Aha, czy dokładnie to, co my wszyscy czujemy, kiedy ty i Blaise się migdalicie.

— Celna uwaga.

O dziwo, incydent z Ronem nie pociągnął za sobą żadnych konsekwencji. Harry — mimo że był wybitnym Aurorem — tamtego wieczoru najwyraźniej cierpiał na poważny przypadek ślepoty sytuacyjnej. Nikt w głównej sali Dziurawego Kotła nie widział, co dokładnie się wydarzyło; słyszano jedynie lekkie zamieszanie, a jej były chłopak — jak widać — nie kwapił się, by komukolwiek wyjawić prawdę.

Duma mu na to nie pozwala, skwitowała w duchu Hermiona.

— Czy Flora potrzebuje jeszcze jakiś eliksirów albo czegoś innego? — zapytał Theo, wyrywając ją z zamyślenia. — Właśnie mam zamiar rozesłać listy z zamówieniami na warzenie.

Dla Hermiony było to całkiem ciekawe odkrycie — Draco miał do swojej dyspozycji cały zespół Mistrzów Eliksirów. Niezależnie od tego, czy chodziło o legalne mikstury, które rozprowadzał wśród osób niemogących pozwolić sobie na zakup w sklepach zielarskich, czy też o produkty z nieco mniej legalnego źródła, wszystkie były starannie wykwalifikowany zespół. Kiedy Ministerstwo —na mocy ustawy o numerze 01131518 — zakazało stosowania eliksirów antykoncepcyjnych, Draco wypełnił powstałą lukę. Nawet comiesięczne eliksiry Hermiony były przygotowywane przez jego ludzi.

Hermiona przełożyła papiery na biurku, mrucząc coś pod nosem. W końcu znalazła ten, którego szukała, i uniosła go w górę z triumfalnym okrzykiem.

— Wygląda na to, że trzeba uzupełnić zapasy eliksirów przeciwbólowych i maści na stłuczenia. Wszystkiego innego ma pod dostatkiem. — Przeleciała wzrokiem po kartce, cicho nucąc pod nosem. — O! I potrzebuje jeszcze mydła lawendowego z esencją z murtlapa.

Theo kiwnął głową, uzupełniając swoje notatki. Przez chwilę panowała między nimi pełna spokoju, przyjazna atmosfera, którą przerwał wyraźny stukot butów dobiegający z korytarza.

— Tatusiek wrócił! — krzyknął Theo w momencie, gdy drzwi do gabinetu się otworzyły.

Blaise i Draco spędzili poranek w jednym z magazynów Malfoyów, sprawdzając niedawno sprowadzoną partię składników.

Draco podszedł do biurka i stanął za plecami Hermiony, przyglądając się jej zapiskom.

— Wciąż analizujesz raporty Flory?

— Próbuję. — Westchnęła, unosząc podbródek, by otrzymać pocałunek. — Theo ciągle mnie rozprasza.

— Oczywiście legalnymi interesami — zaprotestował Theo, unosząc dłonie w obronnym geście, opierając się o swojego męża.

— I Myślodsiewnią — poprawiła go.

Blaise posłał im szeroki uśmiech.

— Znowu oglądaliście finał Wieczoru Picia?

— Oczywiście! — Theo rozpromienił się. — Dziesięć na dziesięć. Gorąco polecam.

— Pracuję z dzieciakami.

Draco westchnął ciężko.

Hermiona spojrzała na niego z drwiącym uśmieszkiem.

— A mimo to, jakimś cudem, to właśnie mnie wszyscy słuchają.

Draco przewrócił oczami, ale zanim Hermiona zdążyła go bardziej rozdrażnić, pomieszczenie wypełniło eteryczne, niebieskie światło, które błyskawicznie przybrało kształt dobrze znanego Patronusa — jelenia.

— Hermiono, musisz jak najszybciej przybyć do Ministerstwa — głos Harry’ego był ledwie słyszalnym szeptem. — Robardsowi i Bottlebrush udało się zwołać nadzwyczajne posiedzenie Wizengamotu, by przeprowadzić głosowanie. Wszystko zaczyna się za pół godziny. Będę na ciebie czekał w Atrium, żeby nikt ciebie nie zatrzymał.

Wszyscy w ułamku sekundy zerwali się na równe nogi; różdżki wylądowały w ich dłoniach, gdy ruszyli w stronę kominka. Zaledwie trzy minuty po tym, jak Patronus Harry’ego rozpłynął się w powietrzu, cała grupa wyszła z paleniska w Ministerstwie.

Zgodnie z obietnicą, Harry już na nich czekał. Hermiona natychmiast rzuciła mu się na szyję, niemal wyciskając z niego dech.

— Dziękuję, że dałeś mi znać o ich planach. Wiem, że takie tajne operacje to pewnie nie jest coś, czego się spodziewałeś.

— Może i nie — przyznał, a jego zielone oczy błyszczały. — Ale dobrze się bawię.

Zanim zdążył powiedzieć cokolwiek więcej, płomienie w kominku znów buchnęły zielonym ogniem, tym razem ukazując Neville’a, Lunę i Charliego.

Hermiona gwałtownie odwróciła się do Harry’ego, a ten wzruszył ramionami, przeczesując dłonią swoje potargane, czarne włosy.

— Wysłałem do nich wiadomość tuż po wiadomości do ciebie.

— Rozkręćmy tę imprezę! — krzyknął Charlie, z radością zacierając swoje duże dłonie, podczas gdy Neville i Luna przytaknęli z entuzjazmem.

Ta osobliwa grupa przemierzała Atrium, przyciągając spojrzenia strażników i innych pracowników Ministerstwa. Jednak — zgodnie z przewidywaniami Harry’ego, który ich prowadził — nikt nie próbował ich zatrzymać.

— Chodźmy — ponaglił, szybkim krokiem mijając fontannę. — Obrady mają być w sali numer trzy.

Draco chwycił Hermionę za dłoń i przyciągnął ją do boku, czekając na przybycie windy.

— Gotowa, kotku? — zapytał, unosząc jej dłoń i składając pocałunek na wierzchu.

Duma i miłość, która biła z jego pięknych, szarych oczu, niemal zaparły jej dech w piersiach. Uśmiechnęła się, wspięła na palce i pocałowała go w usta.

— Gotowa, jak nigdy dotąd.

Winda zatrzymała się z cichym dźwiękiem; wszyscy weszli do środka, tłocząc się w ciasnej przestrzeni. Theo rozpychał się łokciami między Charliem i Neville’em, po czym zaczął obracać różdżką wokół swojego ciała, skupiając się na stroju.

— Theo — rzekł Draco. — Co ty, do diabła, wyprawiasz?

Jednym, zdecydowanym gestem Theo zmienił swój elegancki, szary garnitur w strój z epoki regresji — dopełnio0ny wystawną, czarną, aksamitną peleryną ze złotym wykończeniem.

— Nie zamierzam pojawić się na swoim pierwszym głosowaniu w Wizengamocie w czymś mało teatralnym.

Winda zatrzymała się, a Hermiona ruszyła przodem — z wyprostowanymi plecami i magią iskrzącą w jej lokach, gdy zbliżała się do sali obrad. Draco towarzyszył jej na każdym kroku, trzymając dłoń na jej plecach, tuż nad talią.

Drzwi do sali obrad otworzyły się gwałtownie za sprawą jednego ruchu nadgarstka Hermiony. Posłała pełne pogardy spojrzenie w stronę Cecylii Bottlebrush, której głos dobiegał z dołu. Przemawiała właśnie do zgromadzonych członków Wizengamotu, a tuż obok niej stał Robards.

— Ministrze Shacklebolt, szanowni członkowie rady… dziękuję za przychylenie się do prośby mojej i Głównego Aurora Robardsa…

Wszyscy skierowali wzrok ku górnej części sali, gdy drzwi z hukiem uderzyły o ściany. Na szczycie schodów stała Hermiona z wyzywająco uniesionym podbródkiem i magią wirującą wokół niej. Otaczali ją mąż oraz najbliżsi przyjaciele; wyglądała niczym królowa-wojowniczka, która przybyła, by upomnieć się o swoje.

W pomieszczeniu zapadła cisza, przerywana jedynie stukotem obcasów Hermiony o wiekowy marmur, gdy schodziła na dół, w stronę głównej części pomieszczenia.

— Pani Malfoy — odezwał się Kingsley tonem typowym dla polityka. Z pewnością dotarły do niego wieści o tym, jak surowo traktowała każdego, kto odważył się zwrócić do niej inaczej. — Przykro mi, ale to zamknięte posiedzenie.

Na jej ustach błąkał się drwiący uśmieszek, gdy mierzyła go wzrokiem.

— Zgadza się. A ja jako obecna dysponentka miejsc rodów Blacków i Malfoyów, zamierzam w nim uczestniczyć.

Członkowie rady zaczęli szeptać między sobą, a Robards patrzył na nią z otwartymi ustami.

— Nie może tego zrobić! — pisnęła Cecylia Bottlebrush. — Nie można na to pozwolić!

— Może i można — rzekł Draco niskim, mrocznym tonem. Stał u jej boku, podczas gdy reszta grupy gromadziła się wokół nich. — Jestem obecnym, prawowitym dziedzicem obu rodów i mam pełne prawo wyznaczyć moją żonę do zajęcia obu miejsc.

— Potter! — wycedził Robards. — Co ty tu robisz? Wracaj do swojego biurka!

Wyraz twarzy Harry’ego nie mógł być bardziej nonszalancki, nawet gdyby się starał.

— Jestem głową rodu Potterów, odkąd byłem niemowlęciem; chyba najwyższy czas, bym zaczął korzystać ze wszystkich przysługujących mi przywilejów.

Hermiona splotła swoje palce z palcami Draco, podchodząc do miejsc zarezerwowanych dla rodu Malfoyów. Uśmiechnęła się do niego, gdy pomagał jej usiąść. Puścił do niej oko i złożył jeszcze jeden, nieco dłuższy pocałunek, po czym wrócił do sektora dla publiczności i zajął krzesło obok Blaise’a.

Wokół komnaty jej przyjaciele zajmowali należne im miejsca — te przypisane rodom Potterów, Longbottomów, Lovegoodów, Nottów oraz Prewettów. Biorąc pod uwagę, ilu członków nie pofatygowało się dzisiaj na posiedzenie, ich grupa stanowiła obecnie ponad połowę zgromadzonych urzędników.

— Ona nie może… to nie jest… nie mają prawa… — jąkała się Bottlebrush, wymachując gwałtownie rękami w stronę Kingsleya.

— Właściwie — odparł Minister — może. Co więcej, posiadacze pozostałych miejsc mogą się zjawić tutaj — lub nie — wedle własnego uznania.

— A skoro o tym mowa — wtrąciła się Hermiona, podnosząc rękę w stylu pilnej uczennicy. — Zauważyłam, że kilku innych członków rady nie zostało powiadomionych o dzisiejszych obradach. Uważam, że ten błąd należy naprawić.

Spojrzała w dół, by sprawdzić reakcję męża; ten puścił do niej oko, wywołując na jej twarzy promienny uśmiech.

— Przyjęto do wiadomości — rzekł przeciągle Kingsley. — Czy możemy zatem zacząć?

Percy Weasley, starszy podsekretarz Ministra Magii i łącznik z Wizengamotem, podszedł do mównicy. Zatrzymał się, odchrząknął i poprawił okulary.

— Główny Auror Robards i kierownik Bottlebrush zwrócili się do szanownych członków Wizengamotu o rozpatrzenie poniższych aktów prawnych i podjęcie decyzji, czy zostaną utrzymane w mocy, czy uchylone — powiedział sztywnym tonem. Rzucił krótkie spojrzenie w stronę wnioskujących. — Na czas głosowania mogą państwo usiąść.

— Pierwszy projekt poddany pod głosowanie: Ustawa o prawach istot rozumnych. Dla przypomnienia, ustawa ta przyznaje ochronę prawną oraz określony status rozmaitym magicznym istotom niebędącym ludźmi — takimi jak skrzaty domowe, centaury, gobliny czy syreny. — Percy przerwał i podniósł wzrok znad pergaminu leżącego na mównicy. — Proszę o oddanie głosu.

Powietrze wypełniły zielone iskry — większość nich pochodziła od Hermiony i jej przyjaciół.

— Ustawa zostaje przyjęta. Kolejna to ustawa o etycznym traktowaniu magicznych stworzeń. Projekt ten ustanawia minimalne standardy opieki nad magicznymi stworzeniami, takimi jak jednorożce, hipogryfy, pół-kuguary i tym podobne. Proszę o oddanie głosu.

Uśmiech Hermiony poszerzył się — oto kolejny element jej życiowego dorobku został ocalony.

— Przechodzimy do ustawy o wsparciu dla wilkołaków, która określa wytyczne dotyczące ochrony w miejscu pracy oraz przepisy antydyskryminacyjne.

Kolejna ustawa została uratowana. Hermiona zerknęła w dół i serce zamarło jej na widok wyrazu twarzy Draco — był przepełniony niewyobrażalną dumą, czego wcale nie zamierzał ukrywać przed innymi.

— To skandal! — krzyknęła Cecylia, tupiąc ze złości.

— Pani Bottlebrush — powiedział Kingsley stanowczym tonem. — Jeśli nie potrafi pani zapanować nad emocjami, będę musiał prosić panią o opuszczenie sali.

Po czym skinął głowę w stronę Percy’ego, który kontynuował swoje zadanie.

— Ustawa o ochronie stworzeń. Projekt ten ogranicza chwytanie oraz prywatną hodowlę magicznych stworzeń.

Ku niczyjemu zaskoczeniu, również została przyjęta.

— I na koniec — powiedział Percy, a jego okulary zsunęły się na czubek nosa, gdy czytał dokument — proszę o oddanie głosu w sprawie Porozumienia o uczciwym handlu z goblinami, co zapewnia goblinom lepsze prawa własności do przedmiotów przez nie wytworzonych.

Kolejna salwa zielonych iskier — ostatnia ustawa Hermiony została przyjęta. Wstrzymała oddech, czekając na to, co wydarzy się dalej — choć finał okazał się mniej spektakularny, niż oczekiwała.

Percy zamknął akta na mównicy i zwrócił się do Ministra, krótko skinąwszy głową.

— Na tym kończymy dzisiejsze posiedzenie. Wszystkie notatki i protokoły znajdują się w archiwach Departamentu Magicznych Archiwów.

Robards i Bottlebrush zerwali się na równe nogi, otwierając usta, by zaprotestować, lecz zamilkli, napotkawszy surowe spojrzenie Kingsleya.

— Drodzy państwo, zmarnowaliście już dzisiaj wystarczająco dużo czasu. Sugeruję, że powinniście wyjść.

Hermiona nie mogła powstrzymać się przed posłaniem swojej byłej przełożonej wyniosłego spojrzenia, gdy starsza kobieta z furią opuszczała salę obrad.

Jeden po drugim przy jej miejscu zjawili się przyjaciele, gratulując jej zwycięstwa. Członkowie rady powoli wychodzili, a drzwi z jękiem zamknęły się za ostatnim z nich. W pomieszczeniu zapadła cisza — jakby sala odetchnęła po stoczonej bitwie. Dźwięk kroków przyciągnął uwagę Hermiony; odwróciła się i zobaczyła Draco, który podszedł do niej z wyrazem podziwu na twarzy.

— Udało ci się — rzekł cichym głosem. — Właśnie posłałaś połowę Wizengamotu do diabła, nie tracąc przy tym uśmiechu z twarzy.

Zaśmiała się i podeszła tak blisko, że oparła się o niego, a jego dłonie spoczęły na jej talii.

— Przedstawiasz to w znacznie bardziej dramatyczny sposób, niż było w rzeczywistości.

— No nie wiem. — Zaśmiał się, składając delikatny pocałunek na jej skroni. — Powinnaś była zobaczyć to z mojej perspektywy… byłaś zachwycająca.

Oparła głowę na jego piersi, chłonąc ciepło i uspokajając się przy dźwięku bicia jego serca.

— Chodź, mężu — wyszeptała. — Wracajmy do domu. Myślę, że zasłużyliśmy na popołudnie tylko dla nas.

— Tak, proszę pani — mruknął, obdarzając ją łagodnym uśmiechem.

Wyszli — trzymając się za ręce, z głowami uniesionymi wysoko — zostawiając za sobą komnatę, która już nigdy nie będzie taka sama.