niedziela, 15 listopada 2026

 

Witajcie :) po długiej przerwie spowodowanej problemami z ao3 wracam do publikacji tłumaczeń. Dziś przygotowałam dla Was dwa rozdziały tej historii. Trochę się tu podzieje, dobrego i złego, ale to dopiero wstęp do głównej akcji. Zatem miłej lektury!

Za dwa tygodnie zapraszam na rozdział 41!

 

_______________

 

Rozdział 39: Koniec dyskusji

 

Listopad 2004

 

Bez niego w pokoju było zimno.

Hermiona zadrżała, jej ciało wciąż chwiało się w posadach po tym, jak ją zostawiono, a serce biło i pękało, biło i pękało. Tak mocno związana, czuła się bardziej bezbronna niż kiedykolwiek. Co ona wyprawiała, leżąc z tyłkiem w górze? Czy była tylko ciałem, w którym mógł zanurzyć swojego kutasa? Żeby wyszedł i wrócił, kiedy tylko poczuje taką potrzebę?

Ból ścisnął jej pierś, oddech stał się płytki i szarpała liny — ale węzły Draco były zbyt mocne. Zaszlochała — pieprzyć oczekiwanie, pieprzyć jego obietnicę nagrody; to było okrutne! Zadrżała, szlochała i spróbowała ponownie.

Wiedziała, że nie puszczą, ale być może gdzieś głęboko w niej tliło się pragnienie, by po prostu poczekać. Mógł zniknąć tylko na kilka minut i byłby bardzo rozczarowany, gdyby nie była w takim stanie, w jakim ją zostawił. Obiecał jej wielką nagrodę za bycie grzeczną dziewczynką.

Więc czekała, mimo że serce jej pękało.

Ciało drżało, skóra marszczyła się z zimna i nie mogła powstrzymać gorzkości odrzucenia, które ją ogarniało. Nie zostawiłby kogoś takiego jak Cosette. Ale mógł zostawić Hermionę, bo była taką grzeczną dziewczynką.

To nie była noc, na którą liczyła.

Zrezygnowana, wyszeptała w końcu:

— Liberum Ligatura.

Nie miała nadziei, że to zadziała — jej demony wyczarowały obrazy, jak się wścieka, widząc ją w takim stanie — więc kiedy poczuła, że napięcie nagle ustępuje, ulga napełniła jej oczy łzami, pozwalając na szlochanie w kołdrę. Przyciągnęła kolana do piersi, skuliła się w sobie, czując kwaśny smak rozczarowania na języku.

Leżała tam, drżąc, przez co zdawało się, że wieczność. Wspominając, jak Draco kazał jej czekać ponad godzinę po balu charytatywnym w Bentworth, pomyślała, że nic go teraz przed tym nie powstrzyma. O ile w ogóle zamierzał wrócić.

Nie miała pojęcia, dokąd poszedł, ale powiedział, że obowiązki wzywają — cokolwiek to znaczyło. Z tego, co wiedziała, mogło to być związane z jego specjalnym zadaniem. W końcu miał na sobie kaburę na różdżkę. Nigdy jej nie nosił, gdy uprawiali seks. Zaklęcia ochronne często były powiązane z różdżką rzucającego zaklęcie, więc kiedy doszło do przekroczenia ich, rzucający zaklęcie wiedział o tym. Ona również wiedziała — i wiedziała, że nie była dla niego ważniejsza niż ściganie Śmierciożerców.

Pragnęła być ważniejsza. Choć raz chciała być najważniejszą osobą w czyimś życiu.

Wzdychając ciężko, usiadła na łóżku. Liny leżały wokół niej, starannie skręcone z czarnego jedwabiu; w pewnym sensie ją to zasmuciło. Wydawały się takie bezpieczne, niczym koc chroniący ją przed światem — ale tylko wtedy, gdy on był przy niej. Nagle przypomniała sobie o obroży. Ciasto otaczała jej szyję, a kiedy sięgnęła, by ją odpiąć, zawahała się.

Jesteś moja. Moja mała Szlamo.

Tak. Tym właśnie była, prawda? Małą zabawką, używaną i porzucaną. Uświadomiwszy to sobie, poczuła jedynie głęboką rezygnację, opuszczając ręce, pozostawiając obrożę wciąż na szyi. Prawdę mówiąc, to była jedyna rzecz, która powstrzymywała ją przed wyjściem stąd. Jakież to było głupie, że upokarzający kawałek skóry na szyi mógł sprawić, że czuła się wyjątkowa. Wiedziała jednak, że nie powinna się na to godzić, bo to łamało jej serce. Ocierając łzy, wstała, żeby przynieść szlafrok z łazienki. Potem, siedząc na sofie przed kominkiem, nalała sobie kieliszek szampana. Po policzkach wciąż spływały łzy, ale pozwalała im na to.

Czekanie tam, zupełnie sama w tym paryskim apartamencie, wydawało się wiecznością, ale kiedy spojrzała na zegar, zdała sobie sprawę, że nie czekała dłużej niż dwadzieścia minut — i właśnie wtedy donośny trzask rozniósł się po pokoju.

Była na to gotowa, niemal jakby wyczuła ładunek powietrza, zanim się aportował. Gdy się pojawił, nastrój w pomieszczeniu uległ zmianie. Był napięty, jakby coś złego się szykowało. Natychmiast poczuła się absurdalnie; gdyby poczekała tylko dwadzieścia cholernych minut, wróciłby i spełnił swoje obietnice. Nie posłuchała go, bo pozwoliła swoim demonom wygrać. Ale nie mogła się teraz płaszczyć. Zdeterminowana, by nie okazać żalu, przyłożyła kieliszek do ust i spokojnie upiła kolejny łyk, słysząc stukot jego obcasów.

Nic nie powiedział, okrążając sofę, a Hermiona na niego nie spojrzała. Nie wiedziała, czy to dlatego, że chciała coś udowodnić, czy po prostu nie śmiała tego zrobić. Frustracja wirowała wokół niego, jakby emanowała nią jego aura, i przez chwilę się zastanawiała, czy jest zły, że nie leży już związana na łóżku. Wciąż wpatrywała się w ogień, postanawiając nie okazać, jak bardzo jest załamana. Łez jednak nie potrafiła ukryć.

Draco westchnął, nalewając sobie kieliszek szampana i opróżniając go jednym haustem, po czym odstawił go z powrotem na stół i oparł ręce na biodrach. Minęła kolejna chwila ciszy, a potem kolejna; westchnął ponownie, przestąpił z nogi na nogę, a Hermiona przez cały czas wpatrywała się w ogień.

Pokój był zimny bez niego, a teraz pragnęła tylko, żeby ją przytulił, i to ją wkurzało. Zabrał ją tutaj, do tego miejsca, gdzie równie dobrze mógłby zabrać wszystkie swoje poprzednie podboje — a potem zostawił ją bezbronną i zdezorientowaną.

A teraz, cóż, teraz coś wibrowało w powietrzu, czekając na wybuch. Serce Hermiony głośno dudniło w uszach, żołądek się ścisnął i przez chwilę martwiła się, że będzie tak rozczarowany, że poprosi, by wracała do domu. Sama o tym myślała, ale perspektywa, że ją o to poprosi, była po prostu bolesna. Wręcz przeciwnie, pragnęła, żeby chciał, by została.

Boże, po prostu chciała, żeby jej pragnął.

Im dłużej trwała cisza, tym bardziej niepewna się czuła i tym bardziej bała się osądu. Nie powinna, zwłaszcza gdy to on postąpił źle, a jednak tak było.

Postać Draco nagle zasłoniła jej widok, gdy kucnął przed nią, z twarzą na wysokości jej twarzy. Starała się na niego nie patrzeć, ale jego spojrzenie ją przyciągnęło.

— Przepraszam — mruknął, jego oczy płonęły burzą, a szczęka się zacisnęła. — Nie powinienem był cię zostawiać.

Zaskoczyła ją jego szczerość; nie spodziewała się przeprosin.

— Nie — powiedziała i wzięła kolejny łyk, starając się ze wszystkich sił na niego nie patrzeć. — Nie powinieneś był.

Zmarszczył brwi, wziął głęboki oddech i położył dłonie na jej udach. Były tak ciepłe, że aż parzyły.

— Nie chciałem, ale musiałem.

Zacisnęła szczękę i skinęła głową.

— Proszę, Hermiono — mruknął i przeniósł ręce na jej biodra, unieruchamiając ją. — Proszę, spójrz na mnie.

Niechętnie to zrobiła. Było w nim coś innego, coś, czego nie potrafiła nazwać; był spięty, a w oczach tańczyło coś dzikiego, nieokiełznanego. Nadal przystojny jak zawsze, ale w jego spojrzeniu pulsował mrok, którego wcześniej nie widziała i który przyprawiał ją o dreszcz, jakby obiecywała coś, czego nie powinna chcieć, ale w jakiś sposób chciała.

— Gdzie byłeś? — zapytała.

Zacisnął usta w wąską linię i zmarszczył brwi.

— To tajne.

Znów skinęła głową i odwróciła wzrok. Znała protokoły. Cholerni Aurorzy.

— Kochanie — rzekł i delikatnie odwrócił jej twarz z powrotem ku niemu. — Nie chciałem wychodzić. Nigdy bym tego nie zrobił, gdyby nie było to absolutnie konieczne.

Przełknęła ślinę.

— Wiem. — Nie wiedziała, ale miała świadomość, że byłoby niesprawiedliwe z jej strony prosić go o popełnienie dla niej zawodowego wykroczenia. — Powinieneś był mi powiedzieć, że masz dyżur.

Skinął głową, gardło mu poskoczyło, gdy przełykał ślinę.

— Powinienem był, przepraszam. Nie pomyślałem o tym.

Sapnęła słabo i spuściła wzrok.

— Chyba jesteś zbyt zajęty odbudowywaniem więzi z Cosette.

— Hermiono. — Westchnął, usiadł obok niej i szybko pociągnął ją na swoje kolana. Na ciepłe i silne kolana. — Cosette jest nikim. Nie miałem pojęcia, że tam będzie.

— Nie brzmiała jak nikt — mruknęła, przeklinając nowe łzy, które spływały po policzkach.

Jego wielka dłoń zacisnęła się na jej policzku, gdy odwrócił jej twarz do siebie.

— Hermiono — wyszeptał, jego oddech owiał jej zapłakaną twarz ciepłym tchnieniem. — Wyłączność. — Scałował jej łzy, jego usta były przyjemne, miękkie i przepełnione pulsującym oczekiwaniem, przez co Hermiona z trudem powstrzymywała szloch narastający w gardle. — Szczerość. — Pocałował powiekę, muskając kciukiem policzek. — Zaufanie. — Jego usta dotknęły jej ust, miękkie i niewinne, ale czuła coś, co drży tuż pod jego skórą, coś, co czeka na wybuch. Być może dziką gorliwość. Cierpliwość na granicy załamania. Jego dłoń opadła na jej szyję, palce musnęły krawędź skórzanej obroży. — Ona jest nikim — powiedział mrocznym tonem. — Nic nie znaczy. To nic.

Starała się jak mogła, ale czułość przeplatana tym, czymkolwiek to było, nie była tym, czego się spodziewała. Całe jej ciało drżało, gdy szloch wyrwał się z jej ust i zakryła twarz dłońmi.

— Kochanie — mruknął i objął ją, przyciągając do siebie. — Mówiłem ci, nie masz się czym martwić.

— Ja… ja… — szlochała, a oddech uwiązł jej w gardle. — Ciągle myślę, że nie jestem wystarczająca. Czuję, że nie powinnam tu być i…

Kolejny szloch przerwał jej i wtuliła twarz w jego pierś. Czuła jego szybko bijące serce… gwałtownie przy swoim policzku.

— Jesteś więcej niż wystarczająca — wyszeptał w jej włosy. — Jesteś… — Zacisnął usta tak mocno, że aż zęby zadrżały, i jęknął, zaciskając ramiona wokół niej, mocno ściskając dłonie. — Jesteś Hermioną Granger. Jak, do cholery, możesz nie być wystarczająca?

Wcześniej pewnie by się wyprostowała. Była z tego dumna. Teraz ledwo rozumiała, co to znaczy.

— Chciałabym wrócić do domu, proszę.

— Nie — mruknął krótko i ponownie zacisnął uścisk. — Nigdy nie pójdziesz. Nie w takim stanie. Nie zostawię cię znowu. Rozumiesz?

Westchnęła, zbyt wyczerpana emocjonalnie, by protestować. Część jej tak naprawdę nie chciała wychodzić. Pragnęła, by się sprzeciwił i powiedział nie, może nawet chciała, żeby znowu ją związał, żeby nie miała fizycznej możliwości wyjścia. Część jej jednak chciała schować się w ciemnej norze.

— Hermiono, posłuchaj mnie.

Złapał jej szczękę, delikatnie, lecz stanowczo, i uniósł głowę. Jego wzrok był głęboki, przenikliwy, a twarz znajdowała się zaledwie kilku centymetrów od jej.

Znów miała wrażenie, że coś jest w jego aurze. Coś złowrogiego i, do licha, to bardzo na nią działało.

— Płonę dla ciebie, kurwa, nie widzisz? — warknął, wbijając palce w jej policzki. — Każda komórka mojego ciała, każda cząstka mojej krwi kazała mi skończyć to, co muszę, żebym mógł wrócić do ciebie. A ty porównujesz się z Cosette? — Prychnął, zacisnął szczękę i wziął głęboki oddech, jakby się uspokajał. — Pozwól, że powiem ci parę rzeczy o Cosette — wypowiedział to imię z takim jadem, że Hermiona poczuła się jeszcze bardziej zdezorientowana. — To złośliwa i małostkowa żmija, która uwielbia wtykać nos w nie swoje sprawy. Rozstaliśmy się dawno temu i zupełnie mnie nie interesuje. Nawet wcześniej nic takiego nie miało miejsca. Ona nie może nawet doskoczyć ci do pięt.

— A-ale sposób, w jaki do niej mówiłeś…

Hermiona wstrzymała oddech, a serce waliło jej jak młotem. Teraz było jej ciepło. Bardzo ciepło.

— Zapytałem ją, co tam robi — rzekł. — Powiedziałem, żeby sobie poszła i nie robiła scen.

Hermiona zamrugała, wracając myślami do tamtej chwili. Rozmawiali, trzymając głowy blisko siebie. Postrzegała to jako intymne, ale nie znała języka. Nie na tyle, by zrozumieć szybką i wartką rozmowę. Ale ich bliskość, jej dotyk, pocałunki…

— Pocałowałeś ją!

Zmarszczył brwi, po czym uniósł jedną sceptycznie.

— Jesteśmy we Francji, Granger. To la bise, tak się witasz z ludźmi.

Och. Jasne. Wiedziała o tym. Ale to nie wszystko.

— Powiedziałeś do zobaczenia wkrótce!

Mięsień w jego szczęce drgnął, westchnął z frustracją, spuszczając wzrok, wciąż mocno zaciskając dłonie na jej szczęce. Spojrzał w górę, a mrok w jego oczach się rozprzestrzenił.

— Chwytasz się brzytwy, prawda? Tak, powiedziałem à bientôt. Siła przyzwyczajenia. Mam nadzieję, kurwa, że nigdy więcej jej nie zobaczę. — Wzdychając ponownie zamknął oczy i oparł czoło o jej czoło. — Hermiono, przysięgam na Merlina… — warknął, jego oddech był gorący, a dłoń przesunęła się na szyję. — Nie masz kurwa pojęcia jak odżyłem, kiedy powiedziałaś jej nie. Byłaś taka zdeterminowana i pewna. Mówiłem ci raz po raz, że jesteś moja, ale to sprawiło, że czułem, jakbym należał do ciebie. I chciałem się tym delektować na zawsze.

Jej serce zamarło, a oddech uwiązł w gardle. Myślała, że był zadowolony z siebie, bo była zazdrosna — ale był zadowolony, bo była zaborcza? Zawirowało jej w głowie na samą myśl, a puls przyspieszył. Jej. Sprawiła, że poczuł, jakby należał do niej. I… podobało mu się to?

Wypuścił głośno powietrze z zadowolenia, odchylając głowę do tyłu. Kiedy znów na nią spojrzał, była zszokowana, widząc jedynie cienkie, szare obwódki wokół czarnych jak smoła źrenic. To ją niemal przeraziło.

Zsunął dłoń z jej szyi, zaczepiając palcem o kółko w obroży. Pociągając, przyciągnął ją bliżej.

— Salazarze, to sprawiło, że mi stanął.

Oczekiwanie i niepokój mrowiły w ciele i choć powinna być wściekła, jednocześnie tęskniła — za jego dotykiem, troską i namiętnością. Nieświadomie zacisnęła dłonie na jego koszuli, a jej uda się złączyły.

Musnął jej usta swoimi, jego oddech był ciepły i żądny.

— Kochanie — rzekł gardłowym tonem. — Pragnę ciebie i nikogo innego. Ta obroża… — Ponownie pociągnął, niemal łącząc ich usta w pocałunku. Jęknęła, a on przygryzł jej dolną wargę. — Nigdy nie robiłem tego z nikim przed tobą.

Hermiona poczuła narastające pragnienie, żar w jej brzuchu rozpalał się do czerwoności, gdy głęboko wciągnęła powietrze.

— Nawet z Cosette?

Ugryzł jej dolną wargę, tak mocno, że aż zabolało, zanim musnął ją językiem.

— Tylko z tobą.

Ale to była jedna z jego preferencji — Hermiona pamiętała to tak wyraźnie z jego listy. Jak to możliwe, że to była jego preferencja, skoro nigdy nie robił tego z nikim innym?

Kiedy przesunęła się na jego kolanach, poczuła jego kutasa, twardego i oczekującego; przełknęła kolejny jęk i zadrżała. Kiedy go nie posłuchała i pozwoliła, by liny opadły z jej ciała, pomyślała, że noc się skończyła. Chciała, żeby się skończyła. Jednak teraz…

Pociągnął za sznurki jej szlafroka, rozpinając go tak, żeby móc musnąć palcami boki jej żeber i spód piersi, lekko i delikatnie.

— Nie jestem pewien, czy zdajesz sobie sprawę, jak mnie dusi twoja obecność.

Wtuliła się w jego dotyk, pragnąc go. Chciała być dowcipna, powiedzieć mu, że to zabawne, skoro to on zazwyczaj trzymał dłoń na jej gardle, ale brakowało jej słów. Bycie pożądaną, a potem porzuconą, tylko po to, by znów być pożądaną, wytrącało ją z równowagi, więc pozwoliła swojemu ciału prowadzić. Wiedziało, czego chce.

Gdy jego palec wciąż trzymał jej obrożę, oparła się o niego i powiedziała:

— Proszę, Draco, nie zostawiaj mnie tak więcej.

Jego oddech był gorący, gdy odpiął kaburę z różdżką i rzucił ją na fotel obok nich.

— Nigdy.

Pocałunek był karzący, ciało było twarde w dotyku. Hermiona tylko przez chwilę miała przebłysk myśl, czy powinna martwić się tym, jak bardzo to się zmieniło, jakby jakaś instynktowna część jej mózgu kazała jej natychmiast się od niego odsunąć, ratując siebie, zanim Draco zacisnął pięść na jej włosach, katapultując ją w rozkosz.

Jęknęła, jej ciało napięło się pod jego uściskiem, a kiedy go rozluźnił, jej mięśnie się rozpłynęły. Jej Pan powrócił, jakby nigdy nie wyszedł.

— Ufasz mi? — zapytał, muskając ustami linię jej szczęki. — Ufasz, że cię pragnę, że Cosette jest mi obojętna i że zawsze do ciebie wrócę?

— Ufam ci.

W tym momencie zaufała. Trudno było tego nie robić, gdy jego erekcja wbijała się w jej pośladki, a usta ssały skórę między szczęką a skórzaną opaską.

Odsunął się, jego oddech był szorstki.

— Potrafię być delikatny — mruknął, zdawało się, że głównie do siebie. — Mogę, jeśli chcesz.

Wiedziała, że potrafi być delikatnym kochankiem, ale w głębi duszy czuła, że chciała — nie, potrzebowała — by był ostry. Potrzebowała, żeby ją zdobył, wykorzystał i udowodnił jej, że należy do niego. Delikatności pragnęła później.

— Nie — wyszeptała, ocierając się o jego twardość. — Proszę, potrzebuję… ja…

— Powiedz mi, czego potrzebujesz, Hermiono.

Zmarszczyła brwi, a jęk uwiązł jej w gardle. To było obnażające, bezbronne, wyrażać tak bezpośrednio swoją palącą potrzebę, ale nie mogła się powstrzymać.

— Muszę być twoja, Draco.

Odpowiedział jej kolejnym gwałtownym pocałunkiem, pochłaniającym i zaborczym, i to było dokładnie to, czego pragnęła. Być całkowicie posiadaną. Obroża na jej szyi trzymała ją w ryzach i wiedziała, że nigdy mu do końca nie uwierzy, chyba że sama zechce.

— Myślę, że powinniśmy cię z powrotem uwięzić — wyszeptał, przerywając pocałunek. — Co o tym myślisz, kochanie?

— Tak.

Skinęła głową, jej usta już nie spotkały się z jego ustami.

W jednej chwili zerwał się na równe nogi i ostrożnie postawił ją na podłodze przed sobą. Sposób, w jaki na nią patrzył, intensywność jego spojrzenia — to wszystko sprawiło, że zadrżała, strach przeplatał się z pożądaniem. Bez słowa wyciągnął rękę i lina z łóżka pomknęła w powietrzu.

— Ręce za plecami, kochanie — nakazał. — I odwróć się.

Poczuła, jak krawędzie jej umysłu miękną, zanikają, gdy odwróciła się i oparła dłonie na łokciach. Kiedy owinął linę wokół jej ciała, czuła każdą pieszczotę jedwabiu, każdy nacisk węzłów i pętli. Całował ją, ustami dotykając skóry; wzór był inny niż wcześniej, ale intencja ta sama. Gdy otulał ją jedwabiem i obietnicami, mocno i zdecydowanie, pozwoliła sobie upaść.

Gdy zaprowadził ją do łóżka, tym razem pomógł jej wstać. Pocałunki spływały po jej plecach, gdy pchał ją do przodu. Przytuliła policzek do kołdry, a myśli błądziły gdzieś daleko od bólu serca.

Ciepłe dłonie dotknęły jej i jęknęła, czując gęsią skórkę. Pocałunki były przepełnione żądzą, gdy wodził po krzywiźnie jej pleców i tyłku, a dłonie zdecydowanie pieściły ciało, aż prawie się spociła.

Kiedy pogłaskał jej cipkę, jęknęła, będąc spragnioną jego dotyku.

— Jesteś taką grzeczną dziewczynką — mruknął gardłowo, ale w jego głosie słychać było coś jeszcze, coś, czego nie potrafiła określić. Znów tę dzikość, znów ten kuszący mrok. — Tak bardzo mnie pragniesz.

— T-tak, panie — wyszeptała.

Łóżko zapadło się za nią, gdy klęczał na nim, a ciało unosiło się nad nią. Poczuła palce wślizgujące się pod liny na jej plecach i nagle została pociągnięta w górę, gdy mocno chwycił ją za brodę.

— Będę cię pieprzył szybko i ostro — warknął, gorący oddech owiał jej ucho. — Nie będę delikatny, wezmę, co zechcę, a ty będziesz za to wdzięczna. Zrozumiałaś?

Jej płuca znieruchomiały. Och, lubiła tę stronę jego charakteru, mimo że się jej bała; była mroczniejsza, bardziej szorstka, zaborcza i sprawiała, że coś w jej wnętrzu śpiewało. Tak, tak, tak!

— Zrozumiałaś?

Zacisnął mocniej dłoń na jej szczęce, wbijając palce w skórę i jęknęła, a strach pulsował w niej jak elektryczność. Kurwa, nie powinno jej się to podobać, ale tak było.

— Tak, panie.

Warknął, opierając czoło o jej skroń. Jego oddech był ciężki i parzący. Jeden urywany, głęboki wdech, drugi, a potem popchnął ją i krzyknęła ze zdumienia. Dłoń znów spoczęła na jej cipce, a palce chciwie pieściły wilgotne, spuchnięte i bolące wargi. Gwałtownie sapnęła, czując znajome, ciepłe wibracje jego sygnetu.

— Jesteś moją bardzo, bardzo grzeczną dziewczynką — mruknął ochryple i mocniej przycisnął sygnet do łechtaczki.

Sapnęła, a całe jej ciało się napięło. Jego wyjście stłumiło jej pragnienie, ale wciąż tam było, postrzępione i niezaspokojone, czekając tuż pod powierzchnią. Każdy nerw krzyczał o stymulację, spragniony uwagi. Draco dokładnie wiedział, co zrobić, żeby ją podniecić, robiąc to powoli lub szybko, ale teraz robił to szybko i celowo. Ogarnęła ją fala orgazmu, sznur zaciskał się tak szybko, że ledwo zdążyła się uspokoić, zanim pękł.

Załkała w kołdrę, podwijając palce u stóp i zaciskając dłonie w pięści. Cipka drżała, zaciskając się na dwóch palcach, które trzymał w jej wnętrzu i poruszał nimi podczas jej orgazmu, szybko i mocno, zwiniętymi we właściwy sposób, wydobywając z niej kolejny orgazm.

Ten sprawił, że krzyczała, a jej ciało drżało w więzach. Czuła ciepło własnego wytrysku spływające po nogach. Płuca domagały się więcej tlenu, niż była w stanie oddychać. Draco był okrutny w swoich torturach i zręczny w egzekucjach, a ona jęczała z przerażającej rozkoszy, gdy wsuwał w nią palce raz po raz. To była tortura, której pragnęła.

— Kurwa! — wrzasnęła w łóżko.

Draco stęknął za nią, jego oddech był ciężki i gorący. Skończył mocnym klapsem w jej pośladek, co sprawiło, że jęknęła. Och, nie kłamał, mówiąc, że nie będzie delikatny. W obliczu tego wszystkiego, właśnie tego potrzebowała.

Z trudem łapała oddech, czując jego usta na sobie; język chciwie lizał jej podniebienie. Intensywność pieszczot przyprawiała ją o drgawki i ledwo mogła oddychać z nieustającej przyjemności. Zanurzała się głęboko w tę cudowną przestrzeń, gdzie nic się nie liczyło, a nawet nie istniało poza nimi dwojgiem. Chciała tylko sprawić mu przyjemność i pozwolić wziąć to, co tylko zechce.

I tak zrobił.

Coś nim kierowało, coś, co jednocześnie wprawiało go w furię i nienasycenie. Było w nim niebezpieczeństwo, gdy warczał za nią, zanurzając język w jej spragnionej cipce — z intensywnością, której nigdy wcześniej nie doświadczyła. Nie potrafiła tego wyjaśnić, nie potrafiła zrozumieć, dlaczego tym razem było inaczej. Zawsze był trochę niebezpieczny, ale w tym było coś głębszego. Nawet gdy nosił maskę, była mniej ostrożna, lecz tego nie potrafiła określić.

Jego dolna warga co jakiś czas pieściła jej łechtaczkę, drażniąc i jednocześnie biorąc; Hermiona jęczała i zawodziła, wymawiając jego imię, gdy kolejny wytrysk narastał, podczas gdy poprzedni wciąż przetaczał się przez jej ciało. Spędziła prawie pół godziny, będąc na krawędzi, a teraz przyjemność nie chciała się skończyć.

Całe jej ciało mrowiło, unosiło się w górę, gdy się od niej odsunął, jego dłonie pieściły spoconą skórę. Materac poruszył się, gdy się przesunął i ledwo usłyszała brzęk jego paska ponad dudniącym pulsem w uszach. Czuła tylko jego nabrzmiałego kutasa, gdy poruszał nim przy jej cipce, pokrywając się jej śliską wydzieliną.

Nie był ostrożny, gdy wsunął się w nią, jednym, powolnym, ale stanowczym pchnięciem. Załkała, mocno zamykając oczy. Ból po rozciąganiu był tępy, ale obecny i czuła, jak jego pchnięcia sięgają aż do pępka. Owinął palce wokół lin na jej biodrach, zanim zrobił dokładnie to, co jej obiecał; wziął ją mocno i szybko, odbijając się od jej pośladków. To ją torturowało, w środku i na zewnątrz, ale z chęcią mogłaby to przyjmować w nieskończoność, gdyby to oznaczało pierwotną przyjemność. Jęczała w materac, jej oczy napełniły się łzami, gdy ciało było przesiąknięte tą przerażającą, brutalną rozkoszą. Trudno jej się oddychało i głowa wydawała się dziwnie lekka; wkrótce nie wiedziała, gdzie kończy się jej ciało, a zaczyna jego.

Warczał, jęczał, chrząkał; sapał okrutne obelgi, uderzając ją w czerwoną i obolałą skórę, a potem czule chwalił tym samym dotykiem.

— Ty mała, brudna Szlamo! — Klaps. — Taka słodka, piękna i cholernie boska!

Pociągając za liny wokół jej ciała, mocno przycisnął jej plecy do swojej piersi; usta musnęły jej ucho i szyję, dłonie wędrowały, badały, pożądały; jedna zsunęła się na brzuch, wbijając palce w miękką skórę, podczas gdy druga chwyciła ją za gardło, naciskając na boki, aż zaskrzeczała z przerażającej rozkoszy. Puścił ją tylko po to, by szukać jej piersi, trzymając mocno, podczas gdy druga wślizgnęła się między jej uda, na pulsującą łechtaczkę. Tam spoczęła, pozwalając, by siła jego pchnięć masowała ją za niego. Hermiona jęknęła bezwładnie, czując tarcie i jednocześnie kutasa w cipce, nie mając nawet chwili wytchnienia.

Kolejny orgazm był ostry, palący, uderzając w nią jak fale o klify.

Nie był daleko w tyle, jego jęki i stęknięcia dźwięczały w zagłębieniu jej szyi, a spokój, który nastąpił po jego hucznym zachwycie, wprawił ją w szok wtórny, powodujący szloch i niekontrolowane drżenie. Nie wiedziała dlaczego, ani tego nie rozumiała, ale ten potężny węzeł w jej piersi zaczął się rozluźniać, a kiedy poczuła, jak liny opadają, a Draco podtrzymał ją, delikatnie kładąc z powrotem na łóżku, odwróciła się do niego, schowała twarz w jego koszuli i wybuchła płaczem. To było tak emocjonalne oczyszczenie, że ledwo rozumiała, ile tłumionego gniewu i smutku nosiła w sobie.

Draco również zdawał się zmieniać, a wraz z nim zmieniało się powietrze. Oczyszczało. Jego nastrój był spokojny, stabilny, gdy delikatnie głaskał ją po plecach, a oddech owiał jej głowę ciepłym oddechem.

— Świetnie ci poszło, kochanie — wyszeptał. — Byłaś taka dzielna. Moja piękna ukochana. Moja jedyna.

Przytuliła się mocniej do niego, ściskając z całej siły materiał jego czarnej koszuli, jakby miał zniknąć, gdyby go puściła.

Westchnął i oparł brodę o jej głowę, obejmując ją mocniej.

— Wszystko w porządku, kochanie?

Skinęła głową, jej szlochy zwolniły i cichły, ale pochlipywanie powstrzymywało ją od wypowiedzenia słów. Wydobywały się z niej jedynie urywane dźwięki, a Draco przycisnął ją mocniej.

— Było zbyt brutalnie? — zapytał.

Hermiona nigdy tak naprawdę nie wiedziała, jak odpowiedzieć na to pytanie, bo w pewnym sensie tak było. Było brutalnie. Prawie zawsze było brutalnie z nim, ale podobało jej się to. Nie chciała delikatności, powiedziała mu to. Ale kiedy było zbyt brutalnie? Kiedy w całym tym bólu nie było przyjemności, nawet pod koniec? Może. To nie było to — to, znała. Wzięła głęboki, jąkający się oddech i pokręciła głową.

— Dobrze — wyszeptał. — Napijesz się czegoś? Herbaty?

Znów pokręciła głową.

— Nie chcę, żebyś odszedł.

Słowa były wymuszone, kruche, dokładnie takie, jak ona się czuła.

Przełknął ślinę.

— Nie odejdę, obiecuję.

Wciąż drżała, jej ciało wibrowało od następstw ich wybuchowej sceny, a gdy jej umysł powoli się ogarniał, sprowadzając ją z powrotem do rzeczywistości, pomyślała o wszelkich rozbieżnościach, których doświadczyła u Draco; nie był obojętny — wręcz przeciwnie, był bardzo skupiony — ale było w nim coś innego. Nie potrafiła tego do końca zrozumieć, ale czuła to inaczej. On był inny. Gdy jego dłoń delikatnie głaskała ją po plecach, rozważała możliwość, że to dlatego, że po raz pierwszy nie postawił jej potrzeb na pierwszym miejscu.

Im dłużej o tym myślała, tym bardziej czuła, jakby rzeczywiście przedkładał swoje potrzeby nad jej. Swoje pragnienia. Widziała to na sofie, słyszała w jego głosie, kiedy mówił jej, że potrafi być delikatny; nie chciał, ale mógł być dla niej. Gdyby go poprosiła, byłby czuły, nawet jeśli nie chciał. Nie, dziś wieczorem brał to, co chciał.

Nie przeszkadzało jej to — wręcz przeciwnie, sama myśl o tym przyprawiała ją o dreszcz satysfakcji. Po prostu zauważyła różnicę. Wyglądało to tak, jakby trochę rozluźnił kontrolę, żeby brać bez zastanawiania się. Nie był samolubny — wciąż poświęcał jej mnóstwo uwagi i jego działania dawały wiele przyjemności (może nawet za dużo, sądząc po pulsowaniu w jej biednej cipce) — ale nie mogła powstrzymać się od zastanawiania się, co wywołało tę zmianę. Co się działo w ciągu tych kilku minut, kiedy musiała na niego czekać?

— Jak poszło? — zapytała po chwili milczenia.

— Co? — mruknął w jej włosy.

— Praca — powiedziała. — To musiało być coś poważnego. Wiem, że to tajne, ale możesz mi coś powiedzieć?

— Nie. — Westchnął. — W każdym razie już po wszystkim.

Poruszyła się w jego ramionach i spojrzała na niego.

— Och. Dobrze.

Wykręcił szczękę, na chwilę zamknął oczy, jakby przeklinał pod nosem, zanim spojrzał na nią.

— Walters.

Hermiona przygryzła wargę, a serce podskoczyło jej do gardła. To było tajne, a jednak mówił jej rzeczy, których nie powinien. Chociaż nie wiedziała, dlaczego. Od dawna ścigał Waltersa. To było powszechnie znane. Przełknęła ślinę.

— Uciekł?

Skinął głową i zanucił.

Zamrugała. Więc to jest powód jego frustracji. Jak długo ścigał tego mężczyznę? Rok? Więcej? Wiedziała, że go to wkurza; nigdy o tym nie rozmawiali, ale nie musieli, żeby wiedziała, jak bardzo go to dręczy. Za każdym razem, gdy wchodził do biura po nieudanej  próbie złapania mężczyzny, wszyscy robili wszystko, by trzymać się od niego z daleka. Plotki głosiły, że kiedyś uderzył Eppingera w twarz, bo ten rzucił lekki komentarz na temat nieudanego aresztowania, i sądząc po frustracji, jaka go dziś wieczorem otaczała, nie zdziwiłaby się, gdyby plotki okazały się prawdziwe.

Mimo to musiała go pochwalić; pomimo aury, którą czuła, pomimo jego brania, nie skrzywdził jej. Nie przekroczył żadnych granic. Nadal dotykał ją z tą samą troską co wcześniej. Z tym samym szacunkiem. Dlatego poczuła ulgę. Może teraz pozwoli sobie na odrobinę większą utratę kontroli.

— Jak się czujesz, kochanie? — zapytał i delikatnie odgarnął kosmyk włosów z jej twarzy.

— Dobrze — powiedziała i położyła się na plecach w jego ramionach. — Chociaż trochę wyczerpana.

— Tak, przepraszam za to — mruknął, wodząc palcami po skórze jej obojczyków.

— Nie narzekam. — Uśmiechnęła się i spojrzała na niego. — Ani trochę.

Wydawał się zamyślony, z twarzą opartą na dłoni, opierając łokieć na materacu. Wzrok śledził jej sylwetkę, podążając śladem palców przez obojczyki, zanurzając się w małym zagłębieniu między nimi i lądując na piersi. Zataczał delikatne kółka wokół sutków, sprawiając, że stwardniały.

Przygryzła wargę.

— Jak długo go ścigasz?

— Za długo — mruknął, a jego wzrok znów powędrował w jej stronę. — Nie rozmawiajmy dziś o pracy, dobrze? Mam cię tylko do trzeciej po południu jutro i wolałbym nie tracić więcej czasu.

— Skoro już to zrobiliśmy, co dalej? — dopytywała.

Uniósł brew.

— A może miła, ciepła kąpiel z szampanem i truskawkami? Pasowałoby damie?

Zachichotała.

— Luksusowo.

Uśmiechnął się ironicznie, zanim wstał z łóżka. Pociągnął ją za sobą i skrzywdziła się przez ból w ciele. Wziął ją w ramiona i zaniósł do łazienki. Kiedy postawił ją na podłodze, wanna szybko napełniała się wodą i Hermiona dostrzegła swoje odbicie w lustrze; miała potargane włosy, oczy opuchnięte od łez; ciało pokryte śladami od lin i jego dłoni, kołnierzyk idealnie przylegał do jej szyi, ale najbardziej rzuciło jej się w oczy to, że w niczym nie przypominała Francuski.

Cosette była wysoka i szczupła jak gazela; oczy miała tak żywe, a uśmiech tajemniczy. Hermiona natomiast wyglądała blado, zwyczajnie, nieapetycznie. Wystający brzuch, szerokie uda, krągły tyłek — wszystko to, czego mężczyźni tacy jak Draco Malfoy nie chcieli. Jego romanse z modelkami i nie tylko potwierdzały tę teorię.

Nigdy tak naprawdę nie przejmowała się wagą, dopóki nie związała się z Ronem. Nigdy wprost nie zawstydzał jej z powodu ciała, ale kilkakrotnie powtarzał, że nie chce, żeby wyglądała tak, jak jego matka. Cóż, pod pewnymi względami chciał, żeby stała się taka, jak jego matka — chciał, żeby gotowała jak ona, żeby miała dużo dzieci, żeby była domatorką — ale nie chciał, by wyglądała jak jego matka.

Kiedyś powiedział jej Mama tak naprawdę nigdy nie schudła po Charliem, a potem waga ciągle rosła, ale założę się, że masz na to jakiś eliksir albo jakieś mugolskie lekarstwa, prawda, Miona? Jakby martwił się, że przytyje po ślubie i urodzeniu dzieci i że będzie musiała to korygować, na wypadek gdyby do tego doszło.

Do tamtej chwili nigdy tak naprawdę nie myślała o swojej wadze. Nigdy nie uważała, że to ważne. Jakie znaczenie miała jej sylwetka i rozmiar, kiedy pracowała nad uwolnieniem skrzatów domowych? Jakie znaczenia miał jej rozmiar ubrań, skoro znała odpowiedzi na pytania ze wszystkich testów? Nawet w młodości uważała się za dość ładną. Może nie w konwencjonalny sposób, ale wiedziała, że ma w sobie coś klasycznego. Zwłaszcza po tym incydencie z Draco na czwartym roku, kiedy pani Pomfrey zmniejszyła jej przednie zęby.

Po komentarzach Rona w jej wnętrzu zrodził się nowy lęk. Zwykle nie wychodził na pierwszy plan; po prostu tam był, brzęczał gdzieś z tyłu głowy niczym mała pszczółka, podpowiadając jej, że pewnego dnia może nie być wystarczająca i że zostanie porzucona dla kogoś, kto lepiej niż ona spełniałby standardy piękna. Kogoś takiego jak Vanessa. Albo Cosette.

Kiedy demony nawiedzały ją późną nocą, czasami próbowała je udobruchać myślą, że wiele kobiet na świecie ma te same kompleksy i boi się tego samego bez wyraźnego powodu. Ron był pod wieloma względami bezmyślnym dupkiem, ale to nie miało znaczenia, bo szkody już zostały wyrządzone.

Może niesprawiedliwie było sądzić, że Draco mógłby być płytki. Okazywał jej wystarczająco dużo zainteresowania, by udowodnić, że mu się podoba. Ale był bardzo przystojnym mężczyzną, który prawdopodobnie mógł zdobyć każdą kobietę, jakiej zapragnie. Był nią zainteresowany, ale co jeśli im nie wyjdzie? Byli na wyłączność, owszem, ale oficjalnie i nic nie stało na przeszkodzie, by zakończyć ten układ i poszukać kogoś bardziej odpowiadającego jego standardom. Choć chciała wierzyć, że znaczy dla niego więcej, nie oszukiwała się.

Przełknęła ślinę i zapytała:

— Uważasz, że jestem atrakcyjna, mimo że nie jestem, cóż, szczupła?

Może samo to pytanie było niesprawiedliwe. Co miał powiedzieć? Nie? Czy byłby tak nieczuły, żeby jej powiedział, że wolałby, żeby była szczupła i wysportowana? Jego szkolne ja mogłoby — ta wersja pewnie nawet wtedy uważała ją za zbyt ciężką — ale obecna? Jego troskliwe ja? Nie. Nigdy. I nie zrobiłby tego.

Zaśmiał się i uniósł brwi.

— Skąd to pytanie?

Wzruszyła ramionami, odwracając się, żeby pozwolić mu odpiąć obrożę. Kiedy skórzany pasek zniknął z jej szyi, poczuła chłód, jakby wyrwano jej kawałek duszy. Próbując zignorować to uczucie, weszła do wanny i powiedziała:

— Wyglądam inaczej niż kobiety, z którymi zazwyczaj się spotykasz — mam fałdki, brzuch i…

— I to miałoby cię uczynić nieatrakcyjną? — prychnął, chowając obrożę i rozbierając się. — Pewnie uważasz mnie za stereotypowego kretyna?

Starała się sprawiać wrażenie, że nie przejmuje się nim i jego absurdalnie eleganckim podejściem, gdy wsuwała się do wanny, a ciepło koiło jej delikatne mięśnie.

— A nie jesteś nim?

Fuknął, wchodząc do wanny, a jego nagość sprawiła, że serce zabiło jej mocniej. To była absolutnie niesprawiedliwa rozmowa, zwłaszcza że on tak wyglądał, a ona… cóż, nie pasowała do jego standardów. Przeczesał włosy dłonią, powoli siadając naprzeciwko niej, i pstryknął palcami. W łazience rozległ się trzask i pojawił się skrzat.

Hermiona jęknęła i szybko się zasłoniła, podczas gdy Draco powiedział coś po francusku. Skrzat zdawał się nie przejmować tym, co zastał i zniknął po głębokim ukłonie.

— Draco! — syknęła i spiorunowała go wzrokiem.

Tylko się uśmiechnął i wzruszył ramionami.

— Jesteś zbyt skromna, kochanie. To Francus. Widział różne rzeczy.

Zmrużyła oczy i odwróciła wzrok, starając się, by rumieniec na jej policzkach wyrażał gniew, a nie zażenowanie.

Nie minęła nawet minuta, zanim skrzat pojawił się ponownie z butelką schłodzonego szampana, parą kryształowych kieliszków i dużą miską przepysznie czerwonych truskawek. Ponownie skłonił się i zniknął, a Draco sięgnął po butelkę.

— Naprawdę myślisz, że mam coś przeciwko twojemu rozmiarowi? — zapytał, nalewając musujący trunek do kieliszków. — Myślisz, że przeszkadza mi większa miękkość skóry, zmysłowość i dodatkowe wypełnienie, które nie budzi we mnie strachu, że połamię ci kości, kiedy się rozkręcę?

Hermiona zamrugała, zaskoczona. Nie spodziewała się tego po nim. Oszołomiona, przyjęła kieliszek, kiedy jej go podał.

Rozparł się wygodnie z psotnym uśmieszkiem.

— Podeptałem twoje idealnie wyważone uprzedzenie na mój temat?

Zaśmiała się, podnosząc kieliszek do ust.

— Trochę.

Zaśmiał się i wziął łyk.

— Czy zrobiłem coś przez te miesiące, co sprawiło, że pomyślałaś, iż nie uważam cię za absurdalnie atrakcyjną?

Prychnęła i przewróciła oczami.

— Wiesz co, zapomnij o tym.

Westchnął i przerzucił rękę przez krawędź wanny.

— Naprawdę, Granger, dlaczego się tym martwisz?

Wzruszyła ramionami, ale unikała jego wzroku.

— To było tylko pytanie.

— Taki test?

— Nie!

— Zdałem czy nie?

— Draco!

Zaśmiał się, wkładając truskawkę do ust i przeżuwając z uśmiechem. Jak na osobę tak spowitą mrokiem, gdy wrócił, był teraz w okropnie dobrym humorze.

— Kochanie, jeśli masz zamiar wstydzić się swojego ciała, wiedz, że nie okażę ci litości. Wielbię twoje ciało. To mój ołtarz, mój kościół.

— Czyli nie masz preferencji?

Uniósł brew.

— Cóż, wygląda na to, że mam skłonność do upartych, wszystkowiedzących kobiet z bujnymi, brązowymi włosami, piegami i złocistobrązowymi oczami. — Westchnął, biorąc kolejny łyk szampana. — To nałóg, owszem, ale nic nie mogę na to poradzić. Będę musiał po prostu to znieść.

Puls dudnił jej w uszach, a policzki płonęły. Instynktownie chciała go nazwać kłamcą i wytknąć jego przeszłość dotyczącą randkowania z wysokimi, szczupłymi modelkami, ale nie zrobiła tego. Ochlapała go wodą, co spotkało się z jego nikczemnym spojrzeniem, gdy siedział z kieliszkiem do połowy wypełnionym szampanem i dopełnionym wodą z kąpieli, gdy włosy opadały mu na twarz.

Ten widok sprawił, że wybuchła szczerym śmiechem. Oczyszczającym.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

— Nie wiedziałem, że masz kompleksy związane ze swoim ciałem.

Draco ułożył poduszki pod wezgłowiem łóżka i odchylił się do tyłu, a jego szlafrok się rozchylił, odsłaniając wyrzeźbiony tors i lśniące, srebrne blizny.

Hermiona przewróciła oczami i poprawiła poduszki, po czym zacisnęła mocniej szlafrok.

— Nie mam — prychnęła i wdrapała się na łóżko. Podał jej kieliszek, gdy już ułożyła się wygodnie; jej ciało było tak obolałe i delikatne — od jego pieszczot, od jej emocji i od długiego, rozkosznego masażu, który jej zrobił, gdy skończyły się truskawki, a śmiech zmienił się w tęskne spojrzenia. — To było spontaniczne pytanie i przepraszam, jeśli wydałam się skrępowana.

— Nie musisz się tłumaczyć — wycedził. — Przecież nie jesteś pierwszą kobietą w historii, która czuła się skrępowana.

Zacisnęła szczęki i spiorunowała go wzrokiem, wyrywając mu kieliszek z dłoni.

— Wiesz co, zapomnij, że cię w ogóle o to spytałam.

Zmarszczył brwi.

— Skoro nie masz kompleksów na punkcie wyglądu, to dlaczego jesteś taka opryskliwa?

Upiła długi łyk szampana i westchnęła. Ich poprzednia rozmowa dała jej do myślenia i tak, rzeczywiście przez to jak się zachował zmienił jej wyobrażenia o jego typie, co tylko pogorszyło sprawę. Jeśli mówił prawdę, okazywał się o wiele bardziej otwarty, niż się spodziewała, i to nie pomogłoby jej zdystansować się od niego. Wręcz przeciwnie, to sprawiło, że zakochała się w nim jeszcze bardziej. Nie tego potrzebowała.

— Nie jestem opryskliwa — powiedziała spokojnie. — Po prostu… — jęknęła. — Ciągle myślę o Cosette i nie mam złudzeń; wiem, że jest ładniejsza ode mnie.

Draco westchnął, przewracając oczami.

— Granger, mówisz serio? — Sięgnął po jej policzek, mocno marszcząc brwi. — Nie wiem, na ile jeszcze sposobów mogę to powiedzieć, ale Cosette to nic w porównaniu z tobą. Tylko drobiazg w moim życiu, nic nie warty w obliczu twojego geniuszu.

— Nie mówi tak! — zbeształa go. — To podłe!

Uniósł brew i położył dłoń na jej szyi, obejmując ją palcami. Przyciągnął ją do siebie, prawie wylewając alkohol.

— Wiesz, wątpliwości to trucizna i nie pozwolę ci się zatruć, kiedy jesteś ze mną.

Zmniejszył dystans między nimi i Hermiona omal nie opadła na niego, dysząc.

Serce waliło jej jak młotem, strach i podniecenie mieszały się w jej wnętrzu i spojrzała mu w oczy.

— Przepraszam, panie.

Mruknął coś pod nosem, zmierzył ją wzrokiem, a potem puścił.

— Powiedz mi, kochanie, kto cię tak zniszczył, że nie widzisz tego, co ja? Dlaczego tak siebie nie doceniasz? To autodestrukcyjne, a ja tego nie toleruję.

Przełknęła ślinę i poruszyła się.

— Ron rzucił kilka uwag, kiedy byliśmy razem, i to sprawiło, że nabawiłam się kompleksów. Teraz po prostu bardzo zwracam uwagę na oczekiwania ludzi.

Zmarszczył brwi.

— Wiesz, im więcej mi opowiadasz o Łasicu, tym bardziej mam ochotę go, kurwa, zabić.

Parsknęła śmiechem.

— To ustaw się w kolejce.

— Poważnie? — zapytał, a z jego głosu zniknął wszelki humor. Przysunął się bliżej. — Sprawił, że poczułaś się źle?

Jakbyś ty nigdy tego nie robił, chciała go wyśmiać, ale tylko westchnęła.

— Nie wprost. I nie miał nic złego na myśli. To po prostu Ron. Jest nieskrępowany i czasami głuchy na bodźce społeczne. — Kiedy Draco prychnął, Hermiona przewróciła oczami. — Tak, dobra, jego komentarze mogły trochę mnie zaboleć, ale staram się o tym nie myśleć.

— Cóż, przynajmniej nie z własnej woli — rzekł i objął ją ramieniem. — Jestem o wiele łatwiejszy, niż ci się wydaje.

— Więc wspaniały Draco Malfoy nie jest wybredny? — prychnęła, podwijając nogi, odwracając się ku niemu.

— Och, jestem wybredny — wycedził i uniósł brew. — Bardzo starannie dobieram osoby, z którymi spędzam czas.

— Więc jakie masz wymagania wobec kobiet?

— Po pierwsze, dobre rozmówczynie. — Skinął głową, a jego twarz przybrała poważny wyraz. — Inteligencja, oczywiście, jest niezbędna. Niewiele rzeczy odpycha mnie tak bardzo jak głupota i ignorancja. — Wziął dramatyczny oddech. — Oczekuję choć odrobiny kultury osobistej. Jej całkowity brak jest dla mnie bardzo nieatrakcyjny. Lubię ładne zęby, mam słabość do pięknych oczu i lubię kobiety z długimi włosami, za które mógłbym złapać — wolę loki od prostych. — Jego palce powoli wplątały się w niedbały kok na jej głowie. — Lubię, gdy stawiają opór, ale nie tylko dla samej przyjemności, i lubię być wyższy od kobiety, z którą jestem.

To rozbawiło Hermionę.

— Akurat to nie wydaje się trudne do osiągnięcia.

— Zdziwiłabyś się — mruknął, a myśli Hermiony natychmiast wróciły do wszystkich, pięknych modelek, z którymi się spotykał. — Lubię zaciętość, ale też umiar. Cenię determinację, ale też pokorę. Podziwiam ludzi, którzy walczą o to, w co wierzą, którzy nie boją się wyrażać swoich opinii, ale są na tyle pokorni, by przyznać się do błędu. Krótko mówiąc, pociągają mnie przede wszystkim rozsądne kobiety posiadającym własne zdanie.

Brzuch Hermiony zatrzepotał dziko. Lubiła wierzyć, że jest rozsądną kobietą posiadającą własne zdanie, a sposób, w jaki na nią patrzył w tej chwili, muskając wzrokiem jej usta, sprawił, że pomyślała, że może… nie. Nie mogła sobie pozwolić na taki tok myślenia. Już była w nim zakochana, już przekroczyła granice i teraz musiała tylko upewnić się, ze nigdy nie przekroczy punktu, z którego nie ma powrotu.

— Więc nic o szczupłych taliach i dużych piersiach?

Uśmiechnęła się nerwowo.

Uniósł brwi.

— Cóż, szczerze mówiąc, wolę trochę delikatności. To ma swój urok, a poza tym podobają mi się wszystkie kształty i rozmiary, kobiece ciało w całej okazałości. I nie narzekałbym, gdyby miała ładny biust, ale to nie jest wymóg.

Przygryzła wargę, czując, jak się do niej zbliża.

— Moje są wystarczające, mimo że są dość małe?

— Granger — mruknął, pochylając się do przodu, delikatnie muskając jej nos nosem — masz spektakularny biust. — Pocałował ją, sprawiając, że się uśmiechnęła. — Właściwie — dodał, odstawiając kieliszek z powrotem na szafkę nocną, zanim sięgnął do jej szlafroka — chyba to moja ulubiona para.

Ciepła dłoń objęła jej pierś i westchnęła w jego usta. Straciła rachubę, ile razy nazwała go kłamcą albo myślała o nim jak o kłamcy, ale coraz bardziej pragnęła mu wierzyć i niełatwo było wątpić w jego słowa, gdy przycisnął ją to materaca, twardym ciałem napierając na jej miękkość.

Jego pocałunki były powolne i pobłażliwe, każdy ruch języka celowy i zachłanny. Podobnie jak dłonie na piersiach, ugniatające i delikatnie ściskające sutki palcami. Kiedy się odsunął, wbił w nią szare spojrzenie, wirujące niczym rtęć; mogła się zatracić w jego oczach, w ich bezkresie. Gdzieś przeczytała, że jeśli ludzie będą patrzeć sobie w oczy wystarczająco długo, zakochają się w sobie. Nie do końca w to wierzyła, ale patrząc w oczy Draco, doskonale mogła sobie wyobrazić, że jest w tym ziarno prawdy.

Może on też to poczuł, bo nagle odwrócił wzrok i odchrząknął, po czym podniósł się i oparł o wezgłowie łóżka. Hermiona zrobiła to samo, ponownie zaciskając szlafrok, czując się teraz nieco niezręcznie.

— Modelowy dowód — rzekł, poprawiając rąbek szlafroka na kroczu.

Znów miał erekcję.

Hermiona przygryzła wargę i poczuła, że jej policzki czerwienieją.

— Dlaczego się odsunąłeś?

— Bo miałaś rację — mruknął i spojrzał na nią. — Nie możemy rozwiązać naszych problemów seksem i myślę, że wciąż są sprawy, które musimy omówić.

Poczuła ciężar, gdy głęboko westchnęła. Czy to już koniec? Czy to ten moment, kiedy miał jej powiedzieć, że nie mogą kontynuować? Czy zamierzał złagodzić cios, jaki niewątpliwie zada jej jutro jego matka? Serce waliło jej jak młotem, ręce drżały; nie była gotowa, nie miała dość sił.

— Możemy porozmawiać kiedy indziej? — zapytała, a jej głos brzmiał słabo. — Jestem zbyt emocjonalnie wyczerpana, żeby teraz o tym rozmawiać. — Przełknęła ślinę, kładąc dłoń na jego udzie. — Proszę, po prostu… cieszmy się dzisiejszym wieczorem.

Zanucił ponuro i zmarszczył brwi.

— Niczego nie rozwiążemy.

Spuściła wzrok, skupiając się na swojej dłoni na jego udzie. Chciała dotknąć jego skóry, ale poruszanie pod szlafrokiem wydawało się bezczelnym posunięciem.

— Wiem. Być może i tak niczego byśmy dziś nie rozwiązali.

Westchnął, kładąc dłoń na jej dłoni.

— Powiedz mi tylko jedno, kochanie; ciągle powtarzasz, że to się skończy. Dlaczego?

Przełknęła ślinę i chwyciła jego rękę swoją drugą dłonią. Serce dudniło jej w uszach, puls wibrował w piersi, pulsował w opuszkach palców. Była jednocześnie zimna i ciepła, a strach oplatał ją niczym cierniste pnącza.

— Nie wiemy, gdzie będziemy za miesiąc, sześć miesięcy, rok… — Podniosła wzrok. Jego oczy były jak szare kałuże, lśniące i miękkie. Tak różne od tego, jak wyglądały, gdy wrócił tego wieczoru. — Możemy chcieć czegoś innego.

Czegoś lub kogoś innego.

Zacisnął szczękę i mrugnął, a jego spojrzenie stało się twarde. Skinął głową i mruknął:

— Cóż, właśnie tego chcę. Ciebie.

Serce Hermiony się ścisnęło, emocje wirowały w ciele; ramiona, nogi, palce — wszystko mrowiło, gdy przytłaczający ciężar jej pragnień niemal się rozsypał. Przypomniała sobie słowa Uzdrowicielki Ericson, by pozwolić mu samemu zdecydować; jeśli będzie mógł, wybierze ją? Ta myśl była równie obca, co piękna, a jednak z tyłu głowy wciąż słyszała głos, który podpowiadał jej, że gdy znajdzie się dopasowanie z czarownicą czystej krwi, zostawi Hermionę, by ożenić się z tamtą. Nie mogła go za to winić. Czy czystokrwiści czarodzieje w ogóle żenią się z miłości?

To była tragedia ich wzajemnego przyciągania.

Ale przynajmniej teraz mogła go mieć. I szczerze mówiąc, gdyby to było jedyne, co mogła mieć, wzięłaby to, nawet gdyby miało złamać jej serce. Skinęła głową, przysunęła się bliżej i ostrożnie wsunęła dłoń pod jego szlafrok.

— Ja też.

Zmarszczył brwi, szczęka mu opadła. Wytrzymując jego spojrzenie, niepewnie sięgnęła po jego kutasa. Nie powstrzymał jej, nie wydawał się niechętny; wręcz przeciwnie, w chwili, gdy jej dłoń dotknęła miękkiej skóry, jęknął i obrócił szczęką, a jego mięśnie napięły się kusząco. Oczy pociemniały, zamgliły się, a oddech Hermiony zamarł, gdy przesunęła po nim dłoń.

Uwielbiała go dotykać, ciepłą skórę poruszającą się wzdłuż grubych żył, nabrzmiałą, lśniącą główkę i szorstkie, złociste włoski; uwielbiała czuć jego pulsowanie w dłoniach. Czuła moc, trzymając go w ten sposób, wiedząc, że jej dotyk może go zgubić, i uwielbiała intymność czucia go w ten sposób. Jego ciało było nieskazitelne; silne i wytrzymałe, a jednak emanował elegancją, która z pewnością była rzadko spotykana. Przynajmniej nie widziała jej u większości mężczyzn. Albo u nikogo.

Jego oddech przyspieszał w rytm jej pompowania, stękał i jęczał, zbliżając się do orgazmu. Położył jedną dłoń za karkiem, a drugą na jej udzie; szczęka mu opadła, a oczy wpatrywały się w małą piąstkę, obejmującą kutasa. Zbliżając się do szczytu, wsunął biodra w jej uścisk, poruszając w tym samym rytmie, po czym odrzucił głowę do tyłu z nieskrępowaną przyjemnością i mocno ścisnął jej udo, dochodząc. Białe strumienie nasienia wystrzeliły, spływając na jego napięty brzuch.

— Kurwa, Hermiono! — jęknął i rozluźnił uścisk na jej udzie. — Merlinie, nawet twoje dłonie są magiczne!

Uśmiechnęła się nerwowo, przepełniona poczuciem spełnienia i ulgi. Patrząc, jak ciężko oddycha, z zadowoloną twarzą, pochyliła się i pozwoliła językowi obrysować mięśnie jego brzucha, oczyszczając go z rozlanego wytrysku.

Uwielbiała jego smak, tak surowy i dekadencki, a on jęknął jeszcze głośniej, jego dłoń znalazła drogę do jej włosów.

— Kurwa — syknął, podczas gdy ona upewniała się, że dokładnie go oczyszcza, kierując się w stronę klatki piersiowej.

Przesunęła językiem po bliźnie, drażniła sutki, aż stanęły dęba, i w górę, wzdłuż mięśni piersiowych, aż do smoka spoczywającego na ramieniu. Wdrapała się na niego, jej uda opadły po obu jego stronach.

Zacisnął pięść na jej włosach i odchylił jej głowę do tyłu, sprawiając, że syknęła z bólu. Jego spojrzenie było dzikie i nieokiełznane, zanim pochłonął jej usta w karzącym pocałunku.

O tak, pomyślała. To była ich tragedia.

Szybko obrócił ich, przyciskając ją do materaca, po czym rozwiązał jej szlafrok i zaczął całować wzdłuż ciała, po piersiach i brzuchu. Zarzuciwszy jej kolana na swoje ramiona, wpił się w nią jak w ucztę w Hogwarcie pierwszego września.

Hermiona wiła się i jęczała, dziękując bogom, że kontynuował, nawet gdy osiągnęła orgazm.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Dopiero gdy niebo za wielkimi oknami przybrało bladoróżowy odcień, oboje zasnęli, wyczerpani w splątanych, spoconych kończynach i potarganych włosach. Hermiona czuła się zdezorientowana i oszołomiona, gdy w końcu się obudziła.

Miała obolałe ciało, między nogami wciąż czuła lepką konsystencję, a w pokoju unosił się silny zapach seksu. Nie żeby jej to przeszkadzało — nie, bo zapach cytrusów i drzewa cedrowego był jeszcze silniejszy, a kiedy spojrzała w bok, zobaczyła Draco leżącego na brzuchu, z policzkiem wtulonym w poduszkę i rozczochranymi włosami. Wciąż spał jak zabity, a smok na jego ramieniu niemal oddychał w rytm jego oddechu.

Uśmiechnęła się, czując motyle w brzuchu. W bladym, paryskim świetle poranka był taki piękny; jasne blond włosy lśniły pomimo swojej dzikości, a mięśnie pod alabastrową skórą poruszały się magicznie w rytm jego ciężkiego oddechu.

W ułamku sekundy poczuła ucisk w klatce piersiowej. Tyle razy zastanawiała się, jak to jest mieć Draco Malfoya, Księcia Slytherinu. Sprawiając, że jej pragnie. Zastanawiała się, ale zawsze wiedziała, że to nigdy się nie wydarzy. A jednak była tu z nim. A on leżał obok niej.

Teraz przynajmniej pragnęli siebie, choćby na chwilę.

Westchnęła i oparła na poduszki. Zasnęła, gdy tylko zamknęła oczy.

Kiedy się obudziła, Draco znów znajdował się między jej nogami, pieszcząc językiem jej cipkę i warczał w jej stronę. Hermiona jęknęła cicho, wsuwając dłoń w jego włosy. To chyba najlepszy sposób na pobudkę, pomyślała.

Orgazm był delikatny, ale długotrwały, a uczucie mrowienia kłuło nawet jej palce, gdy chwilę później zanurzały się w wannie. Wkrótce Draco zawołał skrzata domowego i zamówił brunch, którym delektowali się zdecydowanie za długo. Kiedy Hermiona zdała sobie sprawę, że jest już prawie czternasta, ogarnęło ją przerażenie.

— Nigdy wcześniej nie leniuchowałaś, Granger? — zadrwił.

Przewróciła oczami i upiła łyk pysznej kawy.

— Nie mam nic przeciwko, o ile będę gotowa na piętnastą.

Zmarszczył brwi i włożył do ust ostatni kawałek croissanta. Przełknął ślinę i zapytał:

— Gdzie spotykasz się ze znajomym?

Hermiona uniosła brew.

— Dlaczego pytasz? Planujesz wpaść?

— Zapraszasz mnie?

Uśmiechnął się uroczo.

— Nie.

Prychnął z politowaniem.

— Nieuprzejme z twojej strony.

W odpowiedzi rzuciła mu gniewne spojrzenie.

— Żarty na bok — powiedział. — Gdzie się spotykasz ze swoim znajomym? W miejscu publicznym?

Poruszyła się w wannie.

— Tak. Na Pokątnej.

Stęknął i skinął głową.

— Będziesz przestrzegać zasad bezpieczeństwa, prawda?

Przekręciła szczękę i skinęła głową.

— Spotykamy się na środku ruchliwej ulicy. Greyback nie śmiałby się tam pokazać.

Mięsień w szczęce Draco zadrżał i ciężko westchnął.

— Nie. A co jeśli się tam pojawi?

— Aportuję się prosto do twojego mieszkania. Nie będę szarżować.

Skinął głową, ale nie był zadowolony.

— Z kim się spotykasz?

Zmarszczyła brwi.

— Ze znajomym, mówiłam ci.

— To randka?

Zaniepokoiło ją to pytanie. Z początku go nie zrozumiała; siedziała nago w wannie po tym, jak oprawiała z nim niesamowity seks całą noc i poranek, głównie w jego obroży — po co miałaby się umawiać z kimś innym? Zwłaszcza po wczorajszej aferze z Cosette. Czyż nie byli wczoraj na czymś w rodzaju randki — albo nadal są? Policzki jej poczerwieniały na samą myśl; oczywiście, to nie była randka. Draco nie zabrałby jej na randkę. Nie, restauracja stanowiła grę wstępną.

Coś w niej płonęło, jak gorycz, a może uraza. Przedstawił ją swojej byłej uległej i oczekiwał, że nie będzie zazdrosna, ale nie mogła spotkać znajomego, żeby nie pomyślał, że to randka. Zacisnęła szczękę.

— Naprawdę nie rozumiem, co cię to obchodzi.

Mina mu zrzedła.

— To nie jest śmieszne, Granger. To randka?

Skrzywiła się.

— Co się to obchodzi?

— To randka?

Sposób, w jaki wysyczał te słowa, był złośliwy i zaskakująco napięty, gdy wyprostował ramiona.

— Nie! — warknęła gniewnie, ogarniając ją z oburzeniem. To było bardzo egoistyczne z jego strony, że teraz brzmiał tak oskarżycielsko, a gdy Cosette nazwała go maître, uśmiechał się uwodzicielsko. — A nawet gdyby, to i tak nie jest twoja sprawa.

Choć było to niemiłe, chciała, żeby czuł się tak bezradny, jak ona zeszłej nocy.

Mrugnął, a jego twarz była pozbawiona emocji.

— Naprawdę?

Hermiona poczuła pogłębiający się rumieniec i odwróciła wzrok.

— To nie randka. Spotykam się ze znajomym i nic poza tym. Będę się trzymać tego cholernego planu bezpieczeństwa, obiecuję.

— Naprawdę mi się to nie podoba.

— Muszę mieć swoje życie, Draco! — krzyknęła i spojrzała na niego. — Nie pozwolę, żeby Greyback mnie zastraszył i zmusił do ukrycia się.

— Cóż, tylko dopóki gonie złapiemy, a potem będziesz mogła się włóczyć ze znajomymi, ile chcesz — mruknął.

— To może trwać miesiącami. Uduszę się.

— Robimy wszystko, co możemy, by go złapać. To nie potrwa miesiące.

Mruknęła i wzięła kolejny łyk kawy.

— Wiesz — rzekł cicho — nie udusiłabyś się w domu w Hampstead.

Posłała mu mroczne spojrzenie.

— Nie.

Spojrzał na nią wyzywająco.

— Wiem, że nie chcesz stracić niezależności i szanuję to, ale…

— Draco…

— …nie chodzi o ciebie, Hermiono. Wiem, że jesteś zdolna…

Westchnęła, odstawiając kawę na podłogę.

— Naprawdę nie chcę rozmawiać o…

Draco tylko podniósł głos.

— …kompetentna i zacięta, ale Greyback jest…

— Draco! — krzyknęła w końcu, a on spojrzał na nią gniewnie, zaciskając szczękę. — Daj spokój! Zachowujesz się teraz jak kontrolujący dupek! Mówiłam ci, tu stawiam granicę, to moja granica! Nie wprowadzam się do domu. Koniec dyskusji.

Jego wyraz twarzy zrobił się mroczny, oczy zabłysły. Wstał z wanny, przez co woda rozchlapała się na nią. Wyszedł, ciężko stąpając, gdy szedł, by zerwać szlafrok z wieszaka.

— Jesteś cholernie uparta, Granger — warknął, gniewnie go naciągając na siebie. — Idiotycznie.

Hermionie opadła szczęka, gdy wpatrywała się w niego, czując buzującą złość.

— Uparta? Ja? Myślisz, że jesteś odpowiednią osobą, żeby mi to wypominać? Powiedziałam ci, dlaczego nie chcę się przeprowadzać — dlaczego po prostu tego nie zaakceptujesz?

— Bo twoje powody są cholernie głupie! — wycedził, a włosy opadły mu na twarz.

Jej ciało się napięło, ogarnęła ją wściekłość. Wyskakując z wody, zacisnęła pięści i spiorunowała go wzrokiem.

— Że co, proszę? Co się z tobą dzieje? Nie przypominam sobie, żebym musiała wymyślać dla ciebie wystarczająco dobre powody. Nie muszę ci zdradzać, z kim i gdzie się spotykam! Nie chcę się do siebie wprowadzać, nie chcę być twoją lokatorką, nie chcę, żebyś był właścicielem. Nie. Chcę. Tego.

Draco zacisnął szczękę, wpatrując się w nią z przerażającym napięciem, a jego oczy były zimne jak stal. Po chwili, po kilku ciężkich oddechach, warknął:

— Zakładaj te swoje cholerne ubrania, Granger. Wracamy do domu.

Po tych słowach poszedł do salonu, a Hermiona została sama w łazience; naga i ociekająca wodą.

Była zbyt wściekła, by czuć się zawstydzona, zbyt wściekła, by czuć się odrzucona, i weszła do salonu, nawet nie zakładając szlafroka. Zgarnęła ubrania ze sterty na kanapie i włożyła je w złości, nie przejmując się tym, że jest cała mokra. Kiedy skończyła, Draco już na nią czekał, wyglądając na tak irytująco ogarniętego, wręcz znudzonego, że miała ochotę go udusić. Spojrzenie w jego oczach było upiornie podobne go tego, które widziała sześć miesięcy temu, zanim doszło do zbliżenia w barze.

Używał Oklumencji.

Nie odzywali się do siebie, wychodząc z pokoju i kierując się do holu. Draco nie musiał nawet patrzeć na recepcjonistkę, by potwierdzić wymeldowanie się, a kiedy położył dłoń na dolnej części pleców Hermiony, ta była gotowa ją odepchnąć, ale się powstrzymała. Nie było powodu, by wdawać się w dalszą dyskusję.

Zaprowadził ją do punktu aportacyjnego, gdzie podał jej ramię i niechętnie je przyjęła. Chwilę później zmaterializowali się w salonie i Hermiona poczuła, jak żołądek podchodzi jej do gardła po zjedzonym śniadaniu; musiała oprzeć się o kanapę, by się uspokoić, inaczej zwymiotowałaby na elegancką podłogę w mieszkaniu Draco.

— Pospiesz się, jeśli chcesz zdążyć na czas — mruknął, poprawiając mankiety.

Hermiona mruknęła coś pod nosem i odwróciła się do kominka, ale Draco pociągnął ją do siebie, tak że oparła się o jego pierś.

— Przestrzegaj planu — mruknął jej do ucha.

Całując ją zaskakująco czule w czoło, choć przepełniony frustracją, odwrócił się i ruszył do sypialni.

Patrzyła za nim gniewnie. Skoro nie zamierzał się żegnać, to ona też nie. Gdy tylko jej żołądek się uspokoił, chwyciła garść proszku Fiuu i chwilę później znalazła się we własnym mieszkaniu.

Pozostało jej tylko piętnaście minut do spotkania z Narcyzą Malfoy na Pokątnej. Szybko pobiegła się przebrać i ogarnąć włosy. Dopiero później, gdy za minutę trzecia wpatrywała się w swoje odbicie, emocje wzięły górę. To była taka głupia kłótnia, która nie przyniosła żadnemu z nich chwały. Był rozdrażniony i nierozsądny, owszem, ale ona również. Może się upierała, może jej rozumowanie było dość nudne, ale prawda… cóż, prawda nie wyjdzie im na dobre. Nie teraz. Wzięła głęboki oddech i spróbowała zebrać się na spotkanie, które z pewnością utwierdzi ją w tym przekonaniu.

Nagłe poczucie ciepła sączącego się między jej nogami sprawiło, że poczuła ucisk w żołądku, co tłumaczyło jej okropny nastrój. Była tak pochłonięta wszystkim, że zapomniała, jaka jest pora miesiąca. Wzdychając głęboko, poczuła przeraźliwy żal. Powinna była się domyślić. Od lat nie była tak rozchwiana emocjonalnie.

Kiedy skończyła załatwiać swoje sprawy, było już dziesięć po trzeciej. Oficjalnie spóźniła się na spotkanie z Narcyzą Malfoy.