niedziela, 15 listopada 2026

 Rozdział 17: Mnóstwo czasu

 

Hermiona

 

Hermiona stała przed szafą, otoczona prawdziwym, wirującym w powietrzu rządem ubrań. Opierała dłonie na biodrach, rozważając wybór między dwiema, czarnymi sukienkami.

Zerknęła na swojego dużego, rudego kota, który wylegiwał się na absurdalnie luksusowym legowisku po drugiej stronie pomieszczenia.

— Co o tym sądzisz, Krzywołapie? Wziąć tę od Chanel czy od Diora?

Jej pupil przerwał na chwilę pielęgnację futra i skierował w jej stronę swoje świetliste, bursztynowe oczy.

— Masz rację. — Zaśmiała się. — Powinnam zabrać obie.

Wzdrygnęła się lekko, gdy dłonie Draco objęły ją w talii, a jego usta musnęły ucho, kiedy pochylił się ku niej.

— Albo — przeciągnął słowa, a jego głos brzmiał powoli i słodko niczym miód — możesz po prostu teleportować się za pomocą świstoklika w tym, co masz na sobie, i nie przejmować się niczym więcej.

Mruknęła z namysłem, odwracając się do niego i oplatając ramionami jego szyję.

— Zgaduję, że po prostu kupimy wszystko na miejscu? A może powinnam nie brać ze sobą niczego, bo planujesz trzymać mnie nagą w łóżku przez cały tydzień?

— Jedno i drugie? — Jego chłopięcy i radosny uśmiech za każdym razem sprawiał, że serce Hermiony zabiło szybciej. — Zdecydowanie jedno i drugie.

Jednym ruchem nadgarstka Hermiona sprawiła, że lewitowane ubrania wróciły na swoje wieszaki, po czym westchnęła teatralnie.

— No dobrze, chyba dam się namówić na to twoje rozpieszczanie.

Draco pochylił głowę, odruchowo odnajdując miejsce za jej uchem, które zawsze ją osłabia — zaczął je podgryzać i ssać, aż Hermiona zaczęła się wiercić.

— Wiedziałem, że dasz się przekonać, skarbie. — Cofnął się z diabelskim uśmieszkiem na ustach, zostawiając ją kompletnie oszołomioną. — Podrzucę Petrę i Krzywołapa do Pansy, więc nie zajmie mi to długo. Jeśli jesteś gotowa, ruszymy, gdy tylko wrócę.

Za kilka dni przypadała ich pierwsza rocznica ślubu, więc wybierali się na tydzień do swojego mieszkania w Paryżu, by ją uczcić. Mimo wcześniejszego, żartobliwego droczenia się z mężem, Hermiona spakowała kilka zestawów ubrań — w końcu będzie musiała się w coś ubrać, gdy pójdą na zakupy.

Przechadzając się po sypialni, rozmyślała nad tym, że — w jakiś nieprawdopodobny sposób — już od roku była żoną Draco. Na ósmym roku nauki marzyła o tym, choć nigdy nie wspomniała mu o swoich pragnieniach, wiedząc, że pozostaną one jedynie w sferze nierealnych marzeń.

To, że dziesięć lat później to właśnie to marzenie wkroczyło do jej gabinetu, wciąż bywało dla niej niepojęte.

Weszła do łazienki, by zebrać swoje kosmetyki do makijażu i pielęgnacji, lecz jej wzrok zatrzymał się na niewielkiej buteleczce w szafce z lekami. Zgodnie z nowym prawem małżeńskim, eliksiry antykoncepcyjne zostały zakazane. Każda para miała dwa lata na zgłoszenie pierwszej ciąży w Ministerstwie.

Od dnia, w którym otrzymała list z informacją o dopasowaniu, Hermiona była otwarta na myśl o posiadaniu dzieci z Draco, jednak pragnęła najpierw spędzić z nim trochę czasu — tego, którego odmówił im los po ich pamiętnym ósmym roku nauki. Z tego powodu jej mąż zadbał o to, by zawsze miała pod ręką odpowiedni zapas preferowanego przez nią eliksiru antykoncepcyjnego, który przyjmowała raz w tygodniu.

Jednak w miarę upływu pierwszego roku małżeństwa zaczęła zmieniać zdanie odnośnie tego, jak długo chce czekać. Ostatnio coraz częściej wyobrażała sobie ich własną, miniaturową wersję i zastanawiała się: czy dziecko będzie miało blond loki i brązowe oczy, czy może brązowe loki i szare oczy? Czy odziedziczy wyraziste rysy twarzy, czy może będzie miało piegi?

Jeszcze raz obróciła w dłoni buteleczkę z eliksirem. Ostatnią dawkę przyjęła cztery dni temu, więc miała jeszcze trzy na podjęcie decyzji: zażyć kolejną czy porozmawiać z Draco o tym, by ją wyrzucić. Uśmiechnęła się, napotykając własne spojrzenie w lustrze — miała przeczucie, ze doskonale wiedziała, co on o tym sądzi.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Późnym popołudniem Hermiona opierała się o balustradę balkonu w ich paryskim mieszkaniu, spoglądając na ósmą dzielnicę. Popołudniowy powiew wiatru unosił jej loki, podczas gdy ona obserwowała turystów i mieszkańców spacerujących wzdłuż Pól Elizejskich. Bez wątpienia ona i Draco jeszcze nie raz znajdą się w tym miejscu podczas swojego pobytu. W końcu ich mieszkanie znajdowało się blisko serca paryskiej dzielnicy luksusowych butików — z czego Hermiona zamierzała skwapliwie skorzystać.

Dźwięk otwieranych i zamykanych drzwi wejściowych przykuł jej uwagę; uśmiechnęła się, gdy Draco przeszedł przez pokój w stronę kuchni. Niedługo po przybyciu do Francji wybrał się do niewielkiego sklepu na końcu ich cichej ulicy, by zrobić zakupy na najbliższe dni. Obserwowała, jak z cichą wprawą rozkładał wszystko na swoje miejsce. Wciąż zadziwiało ją to, jak swobodnie czuł się w kuchni.

Kiedy wprowadzała się do mieszkania w Mayfair, zakładała, że pojawi się tam cała armia skrzatów z Dworu, by zająć się gotowaniem, sprzątaniem i zakupami — ale myliła się. Draco większość tych spraw załatwiał sam, choć raz w tygodniu korzystał z usług firmy sprzątającej, która zajmowała się gruntownymi porządkami.

Niski i pełen zadowolenia głos Draco rozbrzmiał w mieszkaniu:

— Znowu się gapisz, żono.

Zamrugała i wybuchnęła śmiechem, zdając sobie sprawę, że została przyłapana.

— Sprawiasz, że obowiązki domowe stają się absurdalnie atrakcyjne — powiedziała, wzruszając ramionami.

Spojrzał na nią z leniwym uśmiechem.

— To dlatego, że wyobrażasz sobie, jak wykonuję je bez koszulki.

— Wyobrażam sobie, że robisz to bez zbędnego komentarza — zripostowała, choć w jej głowie nie było ani krzty złośliwości.

Przeszła przez pokój i oparła się o blat tuż obok niego, odgarniając kosmyk włosów z twarzy, podczas gdy on napełniał misję owocami. W powietrzu unosił się znajomy, odurzający zapach dojrzałych brzoskwiń i świeżego chleba.

Tutaj było inaczej — wolniej, łagodniej. Dźwięki ulicy dobiegały przez otwarte okna: szum przejeżdżających samochodów, wybuch śmiechu, muzyka dobiegająca z kawiarni na rogu. Hermiona chłonęła to wszystko, a napięcie w niej powoli ustępowało.

Draco musnął palcami jej nadgarstek, przywracając ją do rzeczywistości.

— Znowu zaczynasz rozmyślać — wyszeptał.

— Myślę o tym, jakie mamy szczęście — poprawiła go. — I o tym, jakie to dziwne, że możemy to mieć. Ty i ja, w Paryżu, bez żadnego konkretnego powodu… po prostu dlatego, że możemy.

Pochylił się, a jego usta ledwie dotknęły jej warg.

— Zasłużyliśmy na to.

Na zewnątrz przesuwały się chmury, a złociste światło wpadało przez szerokie drzwi balkonowe, oświetlając drobinki kurzu tańczące w powietrzu. Hermiona na chwilę zamknęła oczy, utrwalając ten moment w pamięci — zapach kwiatów rosnących wzdłuż balustrady balkonu, ciepło jego dłoni, letni gwar Paryża.

Kiedy znów otworzyła oczy, widziała, że Draco przyglądał jej się z tym łagodnym, irytująco czułym wyrazem twarzy, który za każdym razem całkowicie ją rozbrajał.

— Co? — zapytała.

Draco uśmiechnął się, przyciągając ją do swojej piersi.

— Udało nam się.

Zaśmiała się i złożyła pocałunek na jego obojczyku.

— Udało.

Na zewnątrz dzwon kościelny wybił pełną godzinę, a Hermiona spojrzała na Draco z uśmiechem.

— Jeśli zaraz nie wyjdziemy, jeszcze rzucisz na mnie jakiś czar, przez który zostaniemy w środku na cały wieczór.

Draco odpowiedział uśmieszkiem, w którym kryła się czysta psotność

— Za późno.

Jej uśmiech rozbrzmiał, gdy szli korytarzem, mieszając się z odgłosami miasta.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Dwa dni później Hermiona siedziała przy stoliku przed urokliwą kawiarnią niedaleko ich mieszkania, z uśmiechem obserwując, jak Draco składa zamówienie, nienagannie mówiąc po francusku. Odchyliła głowę, rozkoszując się ciepłym powiewem wiatru i promieniami słońca na skórze, kiedy czekała na jego powrót.

Pierwszy dzień wyjazdu spędzili w całości w mieszkaniu, niemal nie wychodząc z sypialni. Hermiona uparła się, że dzisiaj wreszcie muszą wyjść na zewnątrz — postanowiła, że spędzą dzień, zwiedzając miasto jak typowi turyści.

Draco osunął się z powrotem na krzesło; promienie słońca odbijały się od jego obrączki, gdy upewniał się, czy kawa smakuje Hermionie, zanim sam wziął łyk własnej. To był tak odruchowy gest — coś, co robił nieustannie — ale tutaj, w miękkim, złotym świetle i przy dźwiękach francuskiej mowy dobiegającej zewsząd, nabierało nagle szczególnego znaczenia.

Hermiona przyglądała mu się znad brzegu filiżanki, urzeczona jego swobodą. Był tu bardziej rozluźniony, czuł się pewniej niż kiedykolwiek w Londynie.

— Wpatrujesz się we mnie, żono — mruknął, nie odrywając wzroku od swojego croissanta.

— Podziwiam widoki — odpowiedziała lekko, choć jej głos brzmiał łagodniej, niż zamierzała.

To wywołało u niego jeden z tych rzadkich, szczerych uśmiechów.

— Uwielbiam, kiedy próbujesz się podlizać.

Hermiona pochyliła się do przodu, opierając łokcie na stole i podpierając podbródek dłońmi.

— Jestem pewna, że tak właśnie jest.

Cicho się zaśmiał, a dźwięk ten zlał się z brzękiem talerzy i szelestem wiatru. Hermiona przyglądała mu się: był swobodny, niespieszny, ostre rysy twarzy złagodniały. Atmosfera tego spokojnego śniadania sprawiła, że znów zaczęła myśleć o przyszłości — tej, w której nie było miejsca tylko dla nich dwojga.

Draco wyciągnął rękę przez stół, a jego palce musnęły dłoń Hermiony.

— Cóż. — Westchnął. — W końcu udało ci się wyciągnąć mnie z mieszkania. Jaki masz plan na resztę dnia?

Uśmiechnęła się promiennie, odstawiając filiżankę na spodek.

— Zamierzam zaciągnąć cię w każde możliwe mugolskie miejsce turystyczne.

Na jego twarzy malował się powolny, łobuzerski uśmiech.

— W każde? Brzmi intrygująco. Czy w każdym z nich będę mógł wybrać sobie pamiątkę? — Zaśmiał się, opierając podbródek na dłoni. — W takim razie wchodzę w to. Co mamy w planie jako pierwsze, pani Malfoy? Luwr? Wieża Eiffla? Katakumby? A może powolna śmierć od przesiadywania w kolejnych kawiarniach?

— Możliwe, że wszystko po trochu.

Draco kiwnął głową w zamyśleniu, a w jego oczach błyszczała wesołość.

— Moja żona dostanie wszystko czego zapragnie.

Hermiona zaśmiała się, kręcąc głową.

— No proszę, co za ugodowość!

— Wobec ciebie zawsze jestem ugodowy — odpowiedział, wzruszając ramionami, a jego głos stał się łagodniejszy.

Słowa zawisły między nimi, cieplejsze niż poranne słońce. Hermiona czuła, jak uśmiech rodzi się w jej piersi, zanim jeszcze dotarł go jej warg.

Draco wstał i z przesadną teatralnością pomógł jej wstać z krzesła.

— Chodź, kotku. Czas pobawić się w turystów.

Gdy wyszli na brukowaną ulicę, splótł swoją dłoń z jej dłonią. Powietrze przesycone było zapachem palonej kawy oraz kwitnącego jaśminu z pobliskiej kwiaciarni. Kiedy Hermiona zaczynała wskazywać kolejne zabytki, Draco słuchał — choć znał je wszystkie — zadawał pytania, rozśmieszał ją, a czasem, gdy zbyt długo gapiła się na wystawy sklepowe, kradł jej pocałunek.

Zanim dotarli do Luwru, Hermiona zorientowała się, że ani na chwilę nie przestała się uśmiechać. Draco niósł marynarkę przewieszoną przez ramię; na jego ustach błąkał się delikatny uśmiech, a on sam wyglądał na niezwykle zadowolonego — jak człowiek, który odnalazł pełen spokój ducha.

Spędzili w muzeum długie godziny; Draco posłusznie podążał za Hermioną, która prowadziła go od jednej wystawy do drugiej. Słuchał uważnie, gdy ona szczegółowo opowiadała historię każdego eksponatu — choć większość z tych rzeczy już znał. Zgodnie z obietnicą, zajrzeli też do muzealnego sklepu z pamiątkami. Hermiona wybuchła śmiechem, gdy Draco z ogromną, niemal fanatyczną determinacją wyszukiwał najbardziej kiczowaty drobiazg, jaki tylko udało mu się znaleźć.

Stamtąd udali się do Katedry Notre-Dame na krótkie zwiedzanie, po czym teleportowali się w publiczne miejsce w pobliżu Wersalu. Nawet Draco — zdeklarowany snob — nie potrafił ukryć zachwytu na widok tej imponującej budowli.

Popołudnie spędzili, przechadzając się cichą uliczką po lunchu w niewielkiej, eleganckiej kawiarni. Hermiona odrzuciła pomysł wizyty w katakumbach, a Draco nie chciał słyszeć o wyprawie na Wieżę Eiffla przed zmrokiem, więc szukali jakiegoś zajęcia.

— O, tam! — krzyknęła Hermiona, wskazując na urokliwy budynek tuż przed nimi.

Niewielka księgarnia wciśnięta była między sklep z odzieżą i piekarnię; jej witryny wypełniały odręcznie wypisane ogłoszenia oraz wyblakłe od słońca pierwsze wydania książek. Znajdowali się blisko granicy z Place Cachée — co stało się jeszcze bardziej oczywiste, gdy przekroczyli próg lokalu.

Wewnątrz powietrze pachniało starym pergaminem i kawą. Półki, wijące się wzdłuż ścian, były wypełnione po brzegi — przed zawaleniem chroniła je jedynie magia. Hermiona chłonęła ten zapach, jakby był tlenem. Właścicielka, starsza kobieta, od razu rozpoznała w nich swoich i promieniała z radości, witając ich po angielsku z wyraźnym akcentem. Draco został przy oknie; udawał, że przegląda książki, a w rzeczywistości obserwował Hermionę, która z ożywieniem rozprawiała i rzadkich oprawach i wiekowych wydaniach.

Kiedy wreszcie do niego wróciła, trzymała w objęciach niewielki stosik książek, traktując je jak największy skarb.

— To wszystko? — zapytał Draco, unosząc brew.

— Wykazałam się powściągliwością — zapewniła, powstrzymując uśmiech, ale jej oczy błyszczały.

Zerknął na stos książek i cicho prychnął.

— W twoim przypadku to może być prawda.

Na zewnątrz słońce obniżyło swój kurs, a niebo nabrało odcienia delikatnego złota. Skierowali się w stronę Wieży Eiffla; książki Hermiony, dzięki zaklęciu zmniejszającemu, mieściły się teraz w kieszeni Draco. Gdy zmierzch ustąpił miejsca nocy, na konstrukcji wieży rozbłysnęły światła.

Hermiona nie potrafiła powstrzymać uśmiechu, stając w kolejce do windy. To było niedorzeczne — oboje przybywali do Paryża niezliczoną ilość razy i mijali tę wieżę częściej, niż zdołałaby zliczyć, a jednak było w tym romantycznym i turystycznym klimacie coś, co sprawiło, że czuła się, jakby unosiła się nad ziemią.

Gdy dotarli na taras widokowy, miasto rozpościerało się u jej stóp — piękną konstelacją świateł i ruchu. Wiatr figlarnie szarpał loki Hermiony, a Draco bez słowa stał za nią, obejmując w talii.

— Jest pięknie — wyszeptała.

— Hmm — mruknął, opierając podbródek na jej ramieniu. — Widywałem już ładniejsze widoki.

Odwróciła głowę na tyle, by dostrzec, że wpatruje się właśnie w nią, uśmiechając się, przez co się zarumieniła.

— Pochlebstwami zdziałasz wszystko, mężu.

Zaśmiał się, muskając nosem skórę tuż pod jej uchem.

— Dokładnie na to liczyłem.

Tutaj, na górze, świat był cichszy. Hermiona wzięła głęboki oddech, utrwalając tę chwilę w pamięci. Ciepło Draco za jej plecami, zapach jego wody kolońskiej otulający ją niczym mgiełka, radosne uniesienie po całym dniu zwiedzania — nigdy nie chciała o tym zapomnieć.

Odwróciła się w jego objęciach; w szarych oczach odbijały się tysiące drobnych światełek.

— To był wspaniały dzień.

Draco uśmiechnął się — powoli, szczerze — i delikatnym gestem odgarnął kosmyk włosów z jej twarzy.

— Dla mnie też.

Hermiona przyglądała mu się przez chwilę, chłonąc spokój, który od niego bił, i blask jego pięknych oczu. Czuła w sobie niezwykły, głęboki spokój — wiedziała już, że podjęła decyzję.

Jutro — pomyślała. Jej myśli biegły ku buteleczce z eliksirem, schowanej w szafce nocnej — tej, która prawdopodobnie nigdy nie zostanie odkorkowana. — Porozmawiam z nim o tym jutro.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Draco

 

Draco przeczesał dłonią włosy, zerkając na swoje odbicie w jednym z luster butiku. Siedział w tym samym miejscu już co najmniej kwadrans, otoczony delikatnym zapachem kwiatowych perfum i luksusowej skóry.

Lubił udawać, że się nudzi, że robi to tylko dla niej. Prawda była jednak taka, że uwielbiał te chwile — mógłby czekać na nią tutaj godzinami.

Wewnątrz przymierzalni Hermiona wahała się między dwiema sukienkami, a on już wiedział, jak to się skończy. Wyjdzie, promieniując blaskiem, w tej, po którą wcale nie przyszła — udając, że pokazuje ją tylko jemu — a on kupi obie, zanim ona zdąży mrugnąć.

Rozejrzał się po sklepie, upewniając się, że w pobliżu nikogo nie ma.

— Wiesz — zawołał, a kąciki jego ust drgnęły — toczyłem pojedynki, które trwały krócej niż to.

Zza zasłony dobiegł stłumiony śmiech.

— Dramatyzujesz.

— Umieram z braku uwagi, żono.

— Tragedia. Przeżyjesz.

Uśmiechnął się do siebie, odchylając na oparcie krzesła, podczas gdy jedna z ekspedientek minęła go, przyglądając mu się tak, jakby był niezwykle kosztownym dodatkiem.

Technicznie rzecz biorąc, był. Ale to nie jej sprawa.

Jego uwaga skupiła się na delikatnym szeleszczeniu materiału dobiegającym zza zasłony i krótkim mignięciu sylwetki żony w ruchu.

Kiedy Hermiona wreszcie wyszła, on na chwilę zapomniał, jak się oddycha. Sukienka — z delikatnego jedwabiu w kolorze szampana, który chwytał światło niczym blask gwiazd — wyglądała tak, jakby została stworzona specjalnie dla niej.

Draco wyprostował się, a żartobliwa uwaga, którą miał na końcu języka, zamarła w pół słowa.

— I jak? — zapytała Hermiona, dyskretnie wygładzając spódnicę.

Nie spieszył się z odpowiedzią, pozwalając, by jego wzrok powędrował wzdłuż linii jej ramion, po których rozsiany był delikatny, złocisty pył.

— Jesteś niebezpieczna, żono — rzekł w końcu, ściszonym głosem.

Zarumieniła się i przewróciła oczami.

— To nie jest odpowiedź.

— Owszem, jest i to prawda.

Śmiała się, kręcąc głową, i odwróciła z powrotem w stronę lustra, ale on dostrzegł ten drobny uśmiech, który próbowała ukryć. Gdy przyglądała się swojemu odbiciu, Draco zorientował się, że sam robi to samo: zapamiętuje światło, miasto i sposób, w jaki jej odbicie niemal niedostrzegalnie przechyliło się w stronę jego własnego.

Bogowie — pomyślał — nawet gdyby założyła na siebie worek i tak opróżniłbym dla niej cały swój skarbiec.

Godzinę później wyszli na pełne słońce, kierując się do kolejnego designerskiego butiku z ich listy.

— Zachowujesz się niedorzecznie. — Westchnęła Hermiona, wpatrując się w torby, które niósł Draco. — Nie potrzebuję dziesięciu sukienek.

— Potrzebujesz? Nie — mruknął, unosząc jedną brew. — Chciałaś? Tak, więc je masz.

Ich wizyta w butiku Chanel skończyła się tak samo, jak trzy poprzednie: Hermiona wybrała połowę asortymentu do przymiarek, a Draco grzecznie siedział i czekał, aż wyjdzie i pochwali się swoimi wyborami.

Kiedy wyszła z przymierzalni, tym razem miała na sobie czarną sukienkę, która leżała na niej jak druga skóra. Draco wyprostował się na krześle, a jego uwagę natychmiast przykuło rozcięcie sięgające uda, odsłaniające jej tatuaż węża.

— Co o tym myślisz? — zapytała, odwracając się do lustra. — Powinnam to założyć na dzisiejszą kolację?

Draco jęknął, przesuwając dłonią po twarzy.

— Tak. Chociaż nie jestem pewien, czy to przeżyję. W sumie gdybym lepiej wszystko zaplanował, pierwszego dnia zajęlibyśmy się zwiedzaniem, wczoraj poszlibyśmy na zakupy i kolację, a przez kolejne siedzielibyśmy w domu przez cały czas.

Prychnęła, opierając ręce na biodrach i wpatrując się w niego.

— Zostać w domu? W naszą rocznicę?

— Jestem pewien, że znaleźlibyśmy sobie jakieś zajęcie — mruknął, krzyżując ramiona z irytacją.

— Och, biedactwo — zagruchała. Podeszła do niego, siadając na jego kolanach. — Co powinnam z tobą zrobić?

Mamrotał coś pod nosem, a jego dłonie instynktownie spoczęły na jej talii.

— Miałbym kilka pomysłów, gdybyś tylko pozwoliła mi zamknąć ten sklep.

Zaśmiała się cicho, wyraźnie rozbawiona.

— Po tym, jak prawdopodobnie wprawiliśmy w zakłopotanie biedne ekspedientki w Maroko? Nie wydaje mi się.

— Rzuciłem zaklęcie wyciszające — odparł, odchylając głowę, by spojrzeć jej w oczy. — Z pewnością się domyśliły, co robiliśmy, ale nigdy nie będą miały pewności.

Przeczesała palcami jego włosy, a rozbawienie w jej oczach złagodniało, ustępując miejsca czułości. Na chwilę powietrze między nimi zastygło — stało się zbyt ciepłe, zbyt nasycone wszystkim tym, co niewypowiedziane i czego nie sposób ubrać w słowa. Potem pochyliła się i złożyła na jego ustach szybki, lekki pocałunek, po czym zsunęła się z jego kolan i wróciła do przymierzalni.

— Chodź — powiedziała pogodnym głosem, gdy znów pojawiła się w pomieszczeniu. — Mamy jeszcze wstąpić do Diora, a potem przy kolacji będziesz mógł narzekać, ile tylko dusza zapragnie.

Westchnął teatralnie, wstając i zbierając najnowsze torby.

— Sprawiasz wrażenie, jakbym tylko to robił.

Zerknęła na niego przez ramię z szerokim uśmiechem.

— Cóż, jesteś prawdziwym, rozpieszczonym dzieciakiem.

Ruszył za nią w stronę popołudniowego słońca, kręcąc głową z uśmiechem na ustach.

W mieszkaniu złociste światło wczesnego wieczoru wpadało przez wysokie okna, oświetlając pudełka i torby porozrzucane na kanapie. Draco rozluźnił dwa górne guziki koszuli, obserwując, jak Hermiona rozwieszała nowe ubrania w szafie.

Wyszli z Chanel, spędzili godzinę w butiku Diora, a potem wrócili tutaj; przez ten czas Hermiona była bardzo zdystansowana i zamyślona. Nie po raz pierwszy w tym tygodniu zauważył taką zmianę w jej zachowaniu, choć w ciągu ostatniej doby zdarzało się to coraz częściej. Nie naciskał na nią — porozmawia z nim, kiedy będzie gotowa. Zresztą, poprzez połączone obrączki ślubne nie wyczuwał od niej żadnego niepokoju.

Cokolwiek to było — pomyślał — na pewno wszystko będzie dobrze.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Godzinę później stał przed jednym z dużych okien w salonie, wpatrując się w panoramę miasta i bezwiednie bawił się zegarkiem na nadgarstku. Z korytarza dobiegł stukot obcasów o drewnianą podłogę; odwrócił się w samą porę, by zobaczyć wchodzącą do pokoju żonę — i na krótką chwilę wstrzymał oddech.

Czarna sukienka leżała na niej jak ulał — przylegała do każdej krągłości jej ciała, a wysokie rozcięcie odsłaniało jasną skórę uda. Loki miała spięte, z wyjątkiem kilku pasm, które okalały warz, a usta pomalowała na głęboki odcień czerwieni.

Draco podszedł bliżej; jego głos był cichy i niski.

— Spójrz na siebie, kotku.

Podniosła na niego wzrok — w nowych, diamentowych kolczykach, na których zakup tak nalegał wcześniej, odbijało się światło księżyca. Powstrzymała uśmiech, wygładzając jego krawat.

— Ty również wyglądasz zniewalająco — powiedziała cicho.

— Dobrze — mruknął, a jego usta musnęły jej ucho. — Nie chciałbym być jedynym, który cierpi.

Stali tak o chwilę za długo — na tyle blisko, że jej perfumy otulały go swoim zapachem — aż w końcu Hermiona odchrząknęła i odsunęła się.

— Gotowy?

Podał jej ramię, w jego oczach błyszczała figlarność.

— Przypuszczam, że mógłbym dać się namówić na zebranie cię na kolację, zanim zaciągnę cię z powrotem tutaj.

— Zachowuj się, Draco — upomniała go, choć uśmiech zdradzał, że nie ma nic przeciwko.

— Tak, proszę pani.

Aportowali się niedaleko restauracji, którą wybrał na ten wieczór. Gdy szli cichym bulwarem, latarnie uliczne jedna po drugiej rozbłyskiwały światłem. Draco poprowadził ją do uroczego lokalu, ukrytego między galeriami sztuki — miejsca, w którym zrobił rezerwację już wiele tygodni wcześniej, długo się zastanawiając, co będzie dla niej najlepsze: spokój, kameralna atmosfera i blask świec, a nie przytłaczający przepych.

Kelner powitał ich ciepło i wskazał stolik w rogu, przy oknie. Za szybą miasto mieniło się odcieniami złota i srebra. W sali grała cicha, nastrojowa muzyka.

Gdy podano wino, Hermiona uniosła kieliszek; w jej oczach odbijało się światło świec.

— Za nas — powiedziała krótko.

Spojrzenie Draco złagodniało.

— Za nasz pierwszy wspólny rok i za wszystkie kolejne.

Kieliszki zetknęły się, wydając cichy, czysty dźwięk.

— Szczerze mówiąc — dodał — nie mogę się doczekać, by zobaczyć, co nas czeka.

Hermiona uśmiechnęła się, obserwując go znad krawędzi kieliszka.

— Mówisz o tym tak, jakby miało to być wyzwanie.

— Owszem, będzie — rzekł, a jego usta wykrzywiły się w powolnym uśmiechu. — Ale myślę, że oboje całkiem nieźle sobie radzimy z niemożliwymi rzeczami.

Kolacja minęła w atmosferze spokojnej rozmowy i wyśmienitego jedzenia. W tym zacisznym zakątku restauracji można było odnieść wrażenie, że życie wokół nich toczyło się dalej, nie zważając na nich — co Draco jak najbardziej odpowiadało. Gdy ze stołu zniknęły talerze po deserze, Draco podniósł wzrok i zauważył, że Hermiona przyglądała mu się z pogodnym wyrazem twarzy.

Lekko poruszyła kieliszkiem, obserwując, jak płomień świecy odbijał się w czerwonym winie.

— Wiesz — zaczęła cicho — zastanawiałam się, co nas czeka dalej.

Przechylił głowę, był zaciekawiony, ale pozostał rozluźniony.

— Co masz na myśli?

Uśmiechnęła się, ale nic nie powiedziała. Zamiast tego sięgnęła do swojej torebki i wyjęła niewielką fiolkę; wirujący w niej perłowy płyn połyskiwał w świetle świec. Jej wzrok spotkał się z jego spojrzeniem, a jedna z brwi uniosła się w wyzywającym geście.

Zacisnęła palce na szklanym naczyniu, po czym postawiła je na stole.

— Wciąż mam czas, żeby to zażyć, ale pomyślałam… — urwała, przygryzając wargę. — Pomyślałam, że może… może wcale tego nie chcę.

Ogarnęła go fala zrozumienia — w końcu już wcześniej się domyślił.

— Masz na myśli…

— Dziecko — skończyła za niego, a jej głos brzmiał pewnie. — Myślę, że jestem gotowa, Draco. Jeśli ty też jesteś.

W jednej chwili zalało go tysiąc myśli — o niej z brzuchem zaokrąglonym ciążą; o tym, że nigdy nie marzył, iż będzie mógł dzielić z nią takie życie; o tym, jakim będzie ojcem. Cały ten zgiełk w jego głowie ucichł, gdy podniósł wzrok na żonę — jej oczy błyszczały, a podbródek był uniesiony z pewnością siebie.

Przez kilka uderzeń serca trwała w tym spojrzeniu; szare tęczówki spotkały się z czekoladowym brązem. Gwar restauracji rozpłynął się w ciszy. Słyszał tylko jej oddech — miarowy i pewny. Widział tylko ją — wszystko to, co w jego życiu jasne i dobre. Dom.

Uniósł dłoń — i nie przerywając kontaktu wzrokowego — jednym gestem sprawił, że fiolka znikła.

Hermiona wstrzymała oddech, lecz nie odwróciła wzroku. Kąciki jej ust uniosły się w uśmiechu; wyglądała promiennie.

— Chyba wszystko jasne — mruknęła.

— Zgadza się — skwitował, po czym wyciągnął dłoń przez stół i chwycił jej rękę.

Droga powrotna do punktu aportacji mijała powoli. Palce Hermiony przeplatały się z jego palcami; uścisk był ciepły i pewny. Oboje milczeli — nie musieli rozmawiać. Przestrzeń między nimi wypełniło spokojne, zdecydowane postanowienie. Gdy dotarli na miejsce, Draco przyciągnął ją do siebie i w ułamku sekundy oboje zniknęli.

Pojawili się ponownie w salonie mieszkania; powitał ich znajomy zapach starego drewna, pergaminu i lawendy. Na ich widok ogień w kominku ożył, zalewając pomieszczenie bursztynowym blaskiem. Hermiona odłożyła torebkę na stolik kawowy i z cichym westchnieniem zsunęła ze stóp buty na obcasie. Draco przyglądał jej się przez chwilę — jej sylwetka rysowała się w tle okna, za którym migotał Paryż — i coś gwałtownie zacisnęło się w jego piersi.

Odwróciła się do niego z delikatnym uśmiechem.

— Sprawiłeś, że fiolka zniknęła — powiedziała cichym, lecz pewnym siebie głosem.

— Owszem — odpowiedział, przechodząc przez pokój, aż stanął na tyle blisko, by odgarnąć kosmyk włosów z jej twarzy. — I z każdym razem dokonałbym tego samego wyboru.

W słabym świetle jej oczy błyszczały; wyciągnęła dłonie i zacisnęła palce na klapach jego marynarki.

— Dobrze — wyszeptała.

Pochylił się, opierając czoło o jej czoło.

— Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy, Hermiono.

— Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy, Draco.

Pocałował ją — powoli i pewnie, niczym sen o przyszłości otulony ciepłem. Zaklęcia ochronne cicho wibrowały, a magia migotała wokół nich — jakby mieszkanie przeczuwało to, co miało nadejść. Wziął ją w ramiona, przycisnął do siebie i zaniósł przez korytarz, po czym delikatnie ułożył na ich wspólnym łóżku.

Jednym ruchem dłoni zapalił świecie w sypialni, które zalały ją złotym blaskiem. Hermiona wyciągnęła dłonie i ujęła jego twarz, przyciągając go kolejnego pocałunku; jego usta rozchyliły się natychmiast, gdy tylko poczuł dotyk jej języka. Pocałunek pogłębił się, a Draco całkowicie się w nim zatracił.

W końcu odsunął się, by móc na nią spojrzeć; nie spieszył się, z namaszczeniem zsuwając z niej nową sukienkę. Własnymi ubraniami przejmował się o wiele mniej — sprawił, że zniknęły całkowicie, przez palącą potrzebę poczucia jej skóry na własnej.

Ruszył ku niej, ponownie całując. Wypuściła powietrze wprost w jego usta; ich spojrzenia spotkały się, po czym pocałował ją jeszcze raz.

— Draco, proszę — jęknęła, a na jej skórze pojawił się lekki rumieniec.

Przez dłuższą chwilę po prostu oddychali wspólnie. Jej dłoń spoczęła na jego tatuażu nad sercem — róże Hermiony były zamknięte, a pod wpływem dotyku jej magii odsłoniły się ukryte pod nimi wzory.

— Moja bogini — wyszeptał, przesuwając ustami wzdłuż jej szyi. — Wiem, że dotykałem cię już tysiąc razy, ale czuję się tak, jakby to był pierwszy raz.

Uśmiechnęła się, a w jej oczach błyszczały emocje; odpowiedziała cichym westchnieniem, gdy jego usta powędrowały niżej. Całował wzdłuż obojczyka, szedł na krągłości piersi i objął wargami sutek z taką czułością, ze z jej ust wyrwał się cichy jęk. Jej dłonie powędrowały na jego ramiona, jakby chciały ich ze sobą zakotwiczyć.

— Potrzebuję cię — wyszeptała, a w jego głosie było słyszalne błaganie.

Draco nie spieszył się; wielbił ją swoimi ustami, językiem i dłońmi. Znów pocałował każdy skrawek jej ciała, delektując się cichymi jękami, które wyrywały się z jej ust. Gdy dotarł do jej ud, zatrzymał się — jego ciepły oddech muskał skórę, a on sam poświęcił chwilę, by nacieszyć się jej widokiem.

— Gotowa, żono? — mruknął, a jego głos stał się szorstki od pożądania.

Odpowiedziała mu szeptaną, drżącą prośbą; jej ciało wyginało się w jego stronę, jakby przyciągane niewidzialną nicią. Pochylił głowę, a jego język z wprawą i precyzją badał jej wejście. Jej ciche jęki wypełniły pomieszczenie, a każdy z nich pogłębiał jego własne, obezwładniające pragnienie. Chwycił ją za uda, stabilizując ciało, gdy wiła się pod nim, całkowicie poddając się rozkoszy, którą jej zapewniał.

— Właśnie tak — szepnął niskim, głębokim głosem, niemal wtulony w jej skórę. — Poddaj się temu, Hermiono. Pozwól mi usłyszeć, co czujesz.

Jej biodra napierały na niego, palce wplątały się w jego włosy, a napięcie przed orgazmem narastało. Draco nie zwolnił tempa — język pieszczotliwie muskał łechtaczkę, w sposób, który pozwalał jej całkowicie się w tym zatracić. Kiedy wreszcie doszła, a jej krzyk rozbrzmiał w całym pomieszczeniu, Draco przytrzymywał ją, zapewniając stabilność, kiedy fale rozkoszy przetaczały się przez jej drżące ciało.

Składał delikatne pocałunki na jej udach, po czym przesunął się wyżej, odnajdując jej usta w pocałunku, który smakował nią.

— Kocham cię — wyszeptał przy jej wargach, a w jego głosie słychać wyraźną determinację.

— Ja ciebie też — odpowiedziała szeptem, oplatając nogami jego talię i przyciągając bliżej.

Draco ustawił się nad nią, wchodząc w nią z powolnością, która graniczyła z torturą — dla nich obojga. Obserwował jej twarz, gdy ją wypełniał; sposób, w jaki jej usta lekko się rozchyliły, powieki opadały, a z gardła wyrwał się cichy, urywany jęk.

— Patrz na mnie — powiedział cicho, a jego głos brzmiał szorstko. Zatrzymał się na chwilę, dając jej czas, by mogła się przyzwyczaić. — Patrz na mnie, gdy ciebie zapładniam.

Otworzyła oczy, ich spojrzenia się spotkały, świat wokół nich przestał istnieć. Zostali tylko oni — połączeni więzią, która była surowa i pełna elektryzującego napięcia.

— Moja żona — jęknął, opierając czoło o jej czoło, po czym zaczął się poruszać. — Jesteś niesamowita. Taka doskonała. Tak bardzo moja.

Jej paznokcie wbijały się w jego ramiona, a biodra unosiły się naprzeciw jego ruchom, ponaglając go, by wszedł głębiej.

— Nie przestawaj — błagała drżącym głosem. — Proszę, Draco.

— Nigdy — obiecał, poruszając się z rozwagą, w idealnej równowadze między namiętnością a czułością. — Nie wtedy, gdy tak reagujesz… nie wtedy, gdy należysz do mnie, moja bogini.

Nie spuszczał z niej wzroku, chłonąc każdy oddech, każdy jęk, każdy błysk emocji na twarzy. Dłońmi objął jej głowę, a kciuki gładziły zaróżowione policzki; przyspieszył tempo, czując, że sam zaczyna tracić panowanie nad sobą.

— Jesteś niesamowita — mruknął, a jego głos był napięty. — Wiesz o tym? Wiesz, jak bardzo cię kocham?

— Pokaż mi — wyszeptała, wplatając palce w jego włosy.

Więc zrobił to.

Przyspieszyli, aż napięcie osiągnęło punkt krytyczny, niemal gotowe wybuchnąć.

— Draco — jęknęła, a jej głos brzmiał jak rozpaczliwa prośba, kiedy paznokcie odznaczały się na jego plecach.

— Jestem tu — zapewnił ją, muskając ustami jej skroń, jednocześnie wchodząc w nią głębiej, mocniej, aż wreszcie…

Oparli razem, a świat skurczył się, pozostawiając jedynie jej dotyk, głos i sposób, w jaki przyległa do niego, podczas gdy jej ciało drżało pod jego ciężarem. Jej orgazm wywołał jego własny; głęboki jęk wydobył się z jego ust, gdy schował twarz w zagłębieniu jej szyi, a jego ciałem wstrząsały intensywne doznania.

Przez dłuższą chwilę nie poruszali się, ich urywane oddechy mieszały się, a gwałtownie bijące serca powoli wracały do spokojniejszego rytmu. Draco delikatnie pocałował ją w czoło, po czym obrócił się na plecy, przyciągając ją do siebie tak, że ułożyła się na jego piersi.

Cisza, która nastąpiła, nie była pusta; tętniła życiem — miarowym rytmem ich oddechów i cichym skwierczeniem ognia w sąsiednim pomieszczeniu. Hermiona kreśliła palcami leniwe kręgi na jego piersi, a jej magia, wciąż delikatnie pulsująca pod skórą, splatała się z jego własną. Draco obserwował, jak blask świec tańczył na jej lokach i jak spokój wygładzał rysy twarzy, gdy odprężała się w jego objęciach.

Na zewnątrz jasno świeciły gwiazdy — pełne obietnic i cudów.

— Myślisz, że nam się udało? — wyszeptała w końcu, a w jej głosie pobrzmiewało ciepło.

Draco odwrócił głowę i złożył pocałunek na jej skroni.

— Być może — rzekł. — A jeśli nie, po prostu spróbujemy jeszcze raz.

Jęknęła cicho i sennie, co musnęło jego skórę.

— Podoba mi się to.

Naciągnął kołdrę na nich oboje, przytulając ją mocniej. Podczas gdy świecie dogasały, a życie w mieście za oknem toczyło się dalej, ich świat ograniczył się tylko do bicia serc i wspólnej pewności tego, co ma nadejść.