[T] Twoje idealne dopasowanie: Punkt oparcia
Witajcie :)
zapraszam na dzień pierwszy Maratonu z „Twoim
idealnym dopasowaniem”. Ten pomysł powstał spontanicznie w mojej głowie,
ale myślę, że Wam się spodoba. Przez
cztery tygodnie trzy dni w tygodniu (wtorek, czwartek i sobota) będą
publikowane rozdziały tej historii. Obie strony są zadowolone: ja mam czas
na skończenie tłumaczenia, a Wy dostajecie kolejne rozdziały w ustalonej
kolejności? Fajnie? Myślę, że tak.
W tym rozdziale
czeka na Was miła niespodzianka i trochę tajemnic, które zostaną rozwiązane w
dalszej części historii.
Kolejny rozdział w czwartek! Miłego!
_____________________
Rozdział 18: Punkt oparcia
Hermiona
Korytarze
Dworu były ciche, gdy Hermiona zmierzała do gabinetu Draco. Delikatne, poranne
światło wpadało przez wysokie okna, tworząc złociste plamy na marmurowej
podłodze. Szła powoli, a jej obcasy cicho stukały wśród panującej wokół ciszy;
tuż obok niej kroczyła Petra. Minął prawie miesiąc od ich podróży do Paryża z
okazji rocznicy i Hermiona często pogrążała się w marzeniach.
Być
może właśnie dlatego, zamiast udać się w pierwotnie zamierzone miejsce, podążyła
za zapachem ciepłego cukru i dźwiękami muzyki klasycznej prosto do kuchni
Lucjusza. Jej teść siedział przy stole, robiąc na drutach sweter i cicho
podśpiewując pod nosem. Widok ten za każdym razem wprawiał Hermionę w
zdumienie.
Na
dźwięk jej kroków mężczyzna podniósł wzrok, uśmiechnął się i wstał.
—
Dzień dobry, Hermiono — przywitał ją, lekko skinąwszy głową. — Proszę, usiądź.
Napijesz się herbaty?
—
Z przyjemnością — odpowiedziała z uśmiechem, zajmując miejsce przy stole,
podczas gdy Petra ułożyła się na podłodze tuż obok niej.
—
Obawiam się, że na ciasto jeszcze chwilę trzeba poczekać.
—
Co pieczesz?
—
Mam nadzieję, że wyjdzie biszkopt Victorii. — Westchnął, siadając naprzeciwko
niej i zaczynając nalewać herbatę. — Ale poprzednia próba nie była zbyt udana,
więc zobaczymy.
Mruknęła
coś w zamyśleniu, biorąc łyk herbaty. Przez kilka minut panowała cisza. Lucjusz
przyglądał jej się — już nie z tą intensywnością, z jaką kiedyś szukał w
ludziach wad, lecz z pewnego rodzaju cichą ciekawością. Gdy w końcu się
odezwał, jego głos był niski i wyważony:
—
Wyglądasz na zadowoloną. Paryż ci służy?
Zdecydowanie złagodniał, pomyślała.
—
Owszem — odpowiedziała z lekkim uśmiechem. — Było cudownie.
—
Dobrze. — Zawahał się przez chwilę, po czym dodał z nutką ironicznego humoru: —
Muszę przyznać, że jestem zaskoczony, iż Draco zgodził się na tak długi urlop.
Widać, jak dobrze go znasz.
Rozpromieniła
się.
—
Potrzebowaliśmy tego czasu z dala od wszystkiego.
Wyraz
twarzy Lucjusza nieco złagodniał.
—
Wniosłaś spokój w jego życie — rzekł cicho. — Mam nadzieję, że masz świadomość
tego, jak bardzo jestem za to wdzięczny.
Otworzyła
usta, by odpowiedzieć, ale czuła, że gardło nagle jej się zacisnęło.
—
Tak — odpowiedziała po chwili wahania. — I mam nadzieję, że wiesz, iż on obdarzył
mnie tym samym.
Zapadła
cisza — tym razem nie była niezręczna, po prostu wypełniały ją słowa, których
żadne z nich nie potrafiło do końca wypowiedzieć.
Mężczyzna
pochylił się i podrapał Petrę za uszami, a Hermiona uświadomiła sobie, jak
bardzo musi być samotny. Draco, Blaise i Theo nie potrzebowali już jego pomocy
— zresztą on sam wcale nie zamierzał wracać z emerytury. Narcyza często bywała
poza domem, więc Lucjusz snuł się samotnie po całej posiadłości.
Wstał,
podszedł do pieca, wyjął ciasto, uznawszy, że jest już gotowe.
—
Mam nadzieję — odparł, siadając z powrotem — że zanim Narcyza wróci, będzie
przypominało biszkopt Victorii.
—
Gdzie ona jest?
—
Na lunchu z przyjaciółkami — odpowiedział z lekkim uśmiechem; tym samym, który
zawsze pojawiał się na jego twarzy, gdy mówił o swojej żonie.
Kiwnęła
głową, ale nic nie powiedziała — zwłaszcza że nie przychodziło jej do głowy nic
uprzejmego. Dopiła herbatę i wstała.
—
Dziękuję za wszystko.
On
również wstał i lekko pochylił głowę.
—
Dziękuję, że dotrzymałaś mi towarzystwa.
Petra
wyprowadziła ją z kuchni, ale ledwie dotarły do końca korytarza, gdy znów ktoś
je zatrzymał — tym razem Lolii. Skrzatka domowa pojawiła się tuż przed
Hermioną, mierząc ją przenikliwym spojrzeniem.
—
Czy panienka Hermiona dobrze się bawiła w Paryżu?
—
O tak. — Zaśmiała się. — Potrzebowaliśmy tej przerwy.
Lolii
wydała z siebie zamyślony pomruk, lustrując Hermionę od stóp do głów.
—
A czy jest coś, o czym panienka Hermiona chciałaby powiedzieć Lolii?
Myśli
Hermiony natychmiast pobiegły ku zniszczonej buteleczce eliksiru
antykoncepcyjnego. Nie zrobiła jeszcze testu, a na objawy było zdecydowanie za
wcześnie — jednak skrzaty domowe dysponowały potężną magią, która była głęboko
powiązana z rodzinami, którymi służyły.
Czy ona wie coś, o czym ja nie mam
pojęcia? — zastanawiała się.
—
Nic, z tego co wiem, Lolii.
To
zdawało się na chwilę uspokoić skrzatkę; kiwnęła głową, a jej wielkie uszy
zabawnie podskakiwały, po czym zniknęła w mgnieniu oka.
—
Szczerze mówiąc, Petro — westchnęła, gdy ruszyły dalej — to przypominało
pokonywanie toru przeszkód.
W
końcu dotarła do gabinetu Draco i z głębokim westchnieniem opadła na krzesło.
Theo oderwał się od pracy i spojrzał na nią — uniósł brew, po czym niedbałym
ruchem różdżki posłał w jej stronę teczkę.
—
Myślałem, że się zgubiłaś.
—
Można tak powiedzieć. — Zaśmiała się, chwytając teczkę. — Po drodze zaczepili
mnie Lucjusz i Lolii.
Przytaknął
zamyślony.
—
Wiesz, czasami nawet trochę żal mi Lucjusza.
Przechyliła
głowę z zaciekawieniem.
—
Co masz na myśli?
Położył
nogi na biurku i podczas rozmowy, zupełnie bezwiednie, wypuszczał z różdżki
bańki mydlane.
—
Ciągle kręci się tu zupełnie sam. No, chyba że jest w domu Królowa Matka —
wtedy chodzi za nią krok w krok, niczym szczeniak.
Jego
słowa skłoniły ją do refleksji, kiedy spoglądała w dół na Petrę.
—
Rzeczywiście wydaje się samotny — przyznała, drapiąc psa za uszami. Nagle
wyprostowała się, gdy wpadła na pewien pomysł. — O, bogowie! Powinniśmy mu
sprawić jakieś zwierzę!
Theo
prychnął, zdejmując stopy z biurka.
—
Zwierzę? Jasne, czemu nie? Czego nam jeszcze potrzeba, jeśli nie odrobiny
dodatkowego chaosu w tych murach? Jakie ci chodzi po głowie? Dobra rada:
odradzam pawia — nie sądzę, żeby doszedł do siebie po tym, jak w czasie wojny
używano ich jako celu do ćwiczeń strzeleckich.
Hermiona
wykrzywiła się na te słowa.
—
Nie, myślałam raczej o psie.
Theo
mruknął coś w zamyśleniu.
—
Ma niezłą obsesję na punkcie Petry.
Hermiona
kiwnęła głową, przypominając sobie, że to właśnie on znalazł Petrę, a przy
okazji także Candy.
—
Czy mógłbyś…
Uniósł
dłoń i niecierpliwie cmoknął językiem.
—
Już się za to zabieram!
Przewróciła
oczami, wciąż się uśmiechając, gdy otworzyła raport przygotowany przez
Charliego i Lunę. Liczby wyglądały obiecująco; osoby zajmujące się eliksirami
dokonały cudów, wykorzystując nowe składniki, które udało im się pozyskać.
Uśmiech Hermiony poszerzył się jeszcze bardziej, kiedy przeglądała kolejne
strony. To wciąż wydawało się nierealne — widzieć, jak jej dawne przekonania z
ósmego roku nauki nabierały kształtów i stawały się rzeczywistością. Jeszcze
bardziej zdumiewał ją fakt, że Draco zaczął wprowadzać je w życie na długo
przed tym, jak ponownie pojawiła się w jego świecie. To był dowód na to — jeśli
w ogóle jakiegokolwiek potrzebowała — że on zawsze uważnie słuchał tego, co
miała do powiedzenia.
—
Właśnie przygotowuję się do wysłania zamówienia na eliksiry — rzucił Theo po
kilku minutach. Mówił swobodnym, lekkim tonem, ale Hermiona wyczuwała, że
próbował się czegoś dowiedzieć. — Chcesz coś jeszcze dopisać?
Oczywiście, już się domyślił, westchnęła w duchu. Wbrew temu, co mogliby
sądzić inni, Theo miał pełną kontrolę nad wszystkim, co działo się w tym
przedsięwzięciu… wliczając eliksiry. Wcale nie powinno jej dziwić, że zauważył,
iż od tygodni nie zamawiała żadnych środków antykoncepcyjnych.
Wciąż
na nią patrzył, a na jego ustach błąkał się pełen satysfakcji uśmiech, gdy
czekał na odpowiedź.
—
Nie — powiedziała w końcu, nie odrywając wzroku od raportu leżącego przed nią.
— Niczego nie potrzebuję.
—
Tak myślałem — mruknął w odpowiedzi.
Nie
zareagowała, skupiając się na równych rzędach cyfr, aż litery zaczynały się
zlewać w jedną całość. Theo cicho nucił pod nosem i zmienił temat, ale ciężar
jego pełnego domysłów spojrzenia pozostał z nią jeszcze długo po tym, jak tego
popołudnia opuściła biuro.
Tej
nocy nawet kojący uścisk Draco nie wystarczał, by uciszyć echo pytania Lolii i
wymowne spojrzenie Theo.
~*~*~*~*~*~*~*~
Kiedy
następnego ranka Hermiona się obudziła, w domu panowała cisza — taka, jaką
można spotkać tylko o wczesnej porze. Leżała przez chwilę, wracając myślami do
pytania, które poprzedniego dnia zadała Lolii, i przysłuchując się cichemu
oddechowi Draco, śpiącego tuż obok niej.
Dziś jest ten dzień — pomyślała. — Muszę się dowiedzieć.
Wyszła
z łóżka i cicho, boso, skierowała się do łazienki, trzymając w dłoni różdżkę.
Spojrzała w lustro i ze zdziwieniem stwierdziła, że wygląda na zupełnie
spokojną. Nagle jakiś dźwięk przykuł jej uwagę — za jej plecami stał Draco.
Opierał
się o framugę drzwi; jego spojrzenie wciąż było łagodne i pełne otwartości, a
włosy nieco rozczochrane po śnie. Nic nie mówił, tylko ją obserwował, z rękami
skrzyżowanymi na piersi, jakby bał się zakłócić tę chwilę.
Odwróciła
się z powrotem do lustra, wzięła głęboki oddech, skierowała różdżkę w stronę
swojego brzucha i wypowiedziała zaklęcie.
Przez
moment nic się nie działo, a serce Hermiony zamarło.
Może następnym razem, westchnęła w duchu.
Nagle
nad jej brzuchem rozbłysło złote światło — niewielka kula magii, która
pulsowała w równym tempie.
Przez
krótką chwilę Hermiona nie potrafiła się poruszyć. Potem poczuła, jak Draco
podszedł od tyłu; jego dłonie spoczęły na jej talii, a usta dotknęły skroni.
—
Więc to znaczy, że… — wyszeptał, a w jego głosie słychać było nutę zachwytu.
—
Będziemy mieli dziecko — powiedziała z trudem, z gardłem ściśniętym od emocji.
Choć
go nie widziała, czuła, jak kąciki jego ust unoszą się w delikatnym uśmiechu.
—
Udało się.
Odwróciła
się w jego objęciach, opierając głowę na jego piersi, tuż nad sercem, i przez
kilka minut rozważała usłyszane słowa. W jej głowie kłębiło się tyle myśli i
emocji, że nie wiedziała nawet, od czego zacząć ich porządkowanie.
—
Jestem przerażony — przyznał z cichym śmiechem. — Ale też wniebowzięty.
Spojrzała
w jego błyszczące oczy.
—
Ja również.
Przyciągnął
ją bliżej, zanurzając twarz w jej lokach. Przez dłuższą chwilę po prostu tak
trwali — otoczeni delikatnie pulsującą magią, podczas gdy cały świat ograniczał
się już tylko do nich dwojga i tej maleńkiej, złotej obietnicy, która ich
łączyła.
Kiedy
Draco w końcu znów się odezwał, jego głos był cichy, pełen czci.
—
Na pewno jesteś na to gotowa?
Uśmiechnęła
się, wtulona w jego pierś.
—
Nigdy nie byłam bardziej gotowa.
~*~*~*~*~*~*~*~
Draco
Draco
obudził się powoli, mrużąc oczy w miękkim świetle wpadającym przez okno
sypialni. Przekręcił się, by przyciągnąć Hermionę do siebie — lecz odkrył, że
jej połowa łóżka jest pusta. Musiała niedawno wstać, bo pościel wciąż była
ciepła, a na poduszce unosił się zapach szamponu.
Usiadł,
przerzucając nogi przez krawędź łóżka i próbując otrząsnąć się ze snu.
Docierając do łazienki, zatrzymał się w progu — obserwował, jak przyglądała się
swojemu odbiciu w lustrze; bił od niej kojący spokój.
Oparł
się o framugę, krzyżując ramiona na piersi, podczas gdy jego wzrok wędrował po
jej sylwetce. W jedwabnej koszulce nocnej wciąż wyglądała tak delikatnie i
sennie, z włosami ułożonymi w potargane, urocze loki. Zmienił pozycję, a ona
się odwróciła — czekoladowe oczy spotkały się z szarymi. W jej spojrzeniu
malowała się determinacja. Odwróciła się z powrotem, wzięła głęboki oddech,
skierowała różdżkę w stroję swojego brzucha i wypowiedziała zaklęcie —
wiedział, że to czar, który pokaże, czy jest w ciąży.
Przez
chwilę nic się nie działo i wstrzymał oddech.
Spróbujemy jeszcze raz, pomyślał.
Nagle
na brzuchu jego żony pojawił się złoty blask — maleńka kula magii, która
pulsowała w równym rytmie.
Wstrzymał
oddech i zanim zdał sobie z tego sprawę, już się poruszał, przywierając klatką
piersiową do jej pleców. Położył dłonie na talii, przycisnął usta do skroni —
trwał tak, wdychając jej kojący zapach.
Jego
myśli wirowały pod wpływem tego, co oznaczała ta mała kula światła. Serce
waliło mu jak młot na myśl o dziecku — doskonałym połączeniu jego i Hermiony.
—
Więc to znaczy, że… — mruknął, a w jego głosie słychać było nutę zachwytu.
—
Będziemy mieli dziecko — wyszeptała z przejęciem, a głos ugrzązł jej w gardle.
Wiedział,
że uśmiecha się jak głupiec, ale nie mógł nic na to poradzić — nigdy nie
uśmiechał się tak często, jak wtedy, gdy przebywał z nią.
—
Udało się.
Zaśmiała
się niepewnie.
—
Tak, udało nam się.
Odwróciła
się w jego objęciach, na kilka chwil opierając głowę na jego piersi, tuż nad
sercem. Przenikło go silne uczucie, więc przyciągnął ją do siebie jeszcze
mocniej — tak blisko, jak to tylko możliwe. Nie sądził, że można być jeszcze
bardziej zaborczym i opiekuńczym wobec niej niż dotychczas, a jednak to
możliwe. A ich dziecko? Choć miną jeszcze miesiące,
zanim przyjdzie na świat — zanim będzie mógł wziąć je w ramiona — już teraz
byłby gotów spalić cały świat, byle tylko zapewnić mu bezpieczeństwo.
—
Jestem przerażony — przyznał z cichym śmiechem. — Ale też wniebowzięty.
Hermiona
spojrzała na niego błyszczącymi oczami.
—
Ja też.
Przytulił
ją mocniej, zanurzając twarz w jej lokach. Przez dłuższą chwilę po prostu tak
trwali — otoczeni delikatnie pulsującą magią, podczas gdy cały świat ograniczał
się już tylko do nich dwojga i tej maleńkiej, złotej obietnicy, która ich
łączyła.
Kiedy
Draco w końcu znów się odezwał, jego głos był cichy, pełen czci.
—
Na pewno jesteś na to gotowa?
Uśmiechnęła
się, wtulona w jego pierś.
—
Nigdy nie byłam bardziej gotowa.
Pochylił
się, wziął ją na ręce — jak pannę młodą — i zaniósł z powrotem do łóżka. Ułożył
ją wygodnie wśród poduszek, po czym sam wsunął się pod kołdrę tuż obok niej.
—
Zamierzasz teraz jeszcze bardziej mnie rozpieszczać i otaczać troską, prawda?
—
Oczywiście — prychnął, układając się u jej boku. — Jesteś moją żoną, matką
mojego dziecka… Jeśli tylko zechcesz, już nigdy nie będziesz musiała robić ani
kroku.
Zachichotała,
przeczesując palcami jego włosy. Pochylił się i złożył długi pocałunek na jej
brzuchu. Minie jeszcze sporo czasu, zanim ktokolwiek zorientuje się, że nosi
pod sercem jego dziecko — ale on już o tym wiedział, a to najważniejsze.
W
głębi jego umysłu pojawiły się wątpliwości, grożąc zakłóceniem spokoju i
radości płynącej z tego odkrycia. Czy
zawiedzie swoje dziecko tak, jak jego rodzice zawiedli jego? Czy jego potomek
znienawidzi świat, w którym przyjdzie mu żyć — mimo że Draco tak bardzo starał
się uczynić go lepszym? Czy może…
—
Draco, kochanie — powiedziała cicho Hermiona. — Proszę, nie idź tą drogą.
—
Zawsze wiedziałem, że potrafisz czytać w myślach.
Usiadł
obok niej i przyciągnął do siebie, aż wtuliła się w jego ciało.
—
Po prostu chcę to zrobić dobrze. Nie chcę powtarzać błędów moich rodziców.
—
Nigdy byś do tego nie dopuścił — zapewniła go.
Zacisnął
szczękę, wpatrując się w jakiś punkt po drugiej stronie pokoju. Wciąż był
całkowicie przytłoczony i próbował wszystko sobie poukładać. Hermiona czekała
cierpliwie, wodząc palcami po różach wytatuowanych na jego piersi, tuż nad
sercem.
—
Już teraz kocham je tak mocno, że aż boli — szepnął w końcu. — Nie chciałbym,
żeby czuło się tak, jak ja w dzieciństwie. Nie chciałbym, żeby czuło się samotne
i przerażone, błąkając się same po zbyt wielkim domu. Nie chciałbym, żeby miało
poczucie, że musi powtarzać cudze opinie albo prowadzić jakieś psychologiczne
gierki, by zasłużyć na uczucie.
Hermiona
uniosła podbródek, a jej wargi musnęły linię jego szczęki.
—
Nasze dziecko nigdy tak się nie
poczuje. To niemożliwe. Jesteś tak różny od obojga swoich rodziców, że coś
takiego po prostu nie mogłoby się zdarzyć.
W
końcu na nią spojrzał, a w jego piersi kiełkowała się nadzieja.
—
Naprawdę tak myślisz?
—
Wiem to — powiedziała z przekonaniem,
muskając kciukiem jego policzek. — A sam fakt, że w ogóle się tym przejmujesz,
świadczy o tym, jakim wspaniałym będziesz ojcem.
Pozostali
tak przez długi czas — wtuleni w siebie, szepcząc o marzeniach i nadziejach na
przyszłość. Poranne słońce rozlewało się po pościeli, a w powietrzu wciąż
pulsowała radosna magia. Wszelkie wątpliwości i pytania o przyszłość zniknęły w
obliczu prostej prawdy: budowali własną rodzinę.
W
końcu Draco złożył na jej ustach ostatni pocałunek i ścisnął jej dłoń.
—
Odpocznij jeszcze trochę — wyszeptał. — Zajmę się śniadaniem.
Hermiona
cicho się zaśmiała.
—
Rzeczywiście, przydałaby mi się jeszcze drzemka.
—
Noszenie naszego dziecka to ciężka praca — rzekł z lekkim uśmiechem, wstając z
łóżka.
Kiedy
Hermiona w końcu ponownie zapadła w sen, przez chwilę stał w progu, po prostu
patrząc — na zarys jej ciała pod kołdrą, na delikatny, złocisty blask, który
wciąż wokół niej pulsował. Dopiero drugi raz w życiu przyszłość wydawała mu się
czymś, co warto przyjąć z otwartymi ramionami.
~*~*~*~*~*~*~*~
Tydzień
później uczucie cichego zachwytu wciąż nie osłabło. Nawet eleganckie ściany Złotogłowiu — klubu nocnego, dzięki
któremu Draco trzymał rękę na pulsie magicznego półświatka — wydawały się teraz
inne, przesycone podskórnym napięciem, którego nie potrafił dokładnie nazwać.
Wraz
z Hermioną wyszli z jego gabinetu i skierowali się do strefy VIP, gdzie czekali
ich przyjaciele, a skąd on sam mógł, pozostając w cieniu, obserwować rytm życia
klubu. W trakcie marszu jego dłoń wędrowała na swoje stałe miejsce, w okolice
lędźwi Hermiony. Nikt inny nie domyśliłby się, że jest w ciąży, ale on o tym
wiedział — a ta świadomość sprawiała, że ogarniała go niemal zwierzęca żądza,
połączona z przesadną, wręcz absurdalną potrzebą ochrony. Nie tylko on
zareagował tak intensywnie na ten obrót spraw. Petra mianowała się strażniczką
jego żony; wyglądało na to, że wyczuła zmianę — Hermiona nie mogła wykonać
niemal żadnego ruchu, by suka nie sprawdziła, czy wszystko w porządku. Nawet
teraz kroczyła tuż przy jej boku, a błyszczące oczy badały otoczenie, jakby
rzucały wyzwanie każdemu, kto odważyłby się choćby westchnąć w stronę Hermiony.
Dotarli
do swojego stolika dokładnie w momencie, gdy zjawili się Pansy i Harry. Draco
musiał świadomie rozluźnić szczękę, kiedy Potter przyciągnął Hermionę do
uścisku. To było niedorzeczne — doskonale zdawał sobie z tego sprawę — ale
nigdy wcześniej nie odczuwał tak silnej potrzeby posiadania kogoś na
wyłączność; przynajmniej nie do chwili, gdy dowiedział się, ze jego żona nosi
pod sercem ich dziecko.
Mimo
starań, by nad tym zapanować, Hermiona wszystko zauważyła.
—
Zachowuj się, Draco — wyszeptała, kiedy pomagał jej usiąść.
Jego
wzrok na krótką chwilę przeniósł się na jej brzuch, po czym znów spotkał się z
jej spojrzeniem, a sądząc po błysku, który w nim dostrzegł, doskonale
wiedziała, o czym myślał.
—
Nic nie obiecuję, żono.
—
Wieki minęły, odkąd was widzieliśmy — zauważyła Pansy, z gracją zajmując swoje
miejsce.
Harry
opadł na krzesło obok niej, odruchowo obejmując żonę ramieniem. Draco
zarejestrował ten gest, ale nic nie powiedział.
—
No właśnie — dodał Harry. — Dobrze się bawiliście? Przywieźliście jakieś
pamiątki?
—
Można tak powiedzieć — odpowiedziała Hermiona z szelmowskim uśmiechem.
Zanim
ktokolwiek zdążył wypytywać, zjawili się Blaise i Theo, wnosząc ze sobą swój
typowy zamęt. Blaise wyczarował krzesło na końcu stołu, a Theo — z dramatycznym
westchnieniem — natychmiast wpakował mu się na kolana, po czym lustrował
towarzystwo niczym kot, któremu podano śmietankę.
—
No proszę, spójrzcie na nas — jedna wielka, szczęśliwa i świetnie ubrana
rodzinka. Jak dla mnie, wygląda to podejrzanie.
—
Podejrzanie?
Pansy
uniosła brew.
—
No weź — przeciągnął, opierając się wygodnie o swojego męża. — Połowa z nas
promienieje, a druga wygląda tak, jakby coś ukrywała. Próbuję po prostu ustalić
szczegóły.
Draco
gwałtownie wypuścił powietrze przez nos.
—
Zawsze zakładasz, że ktoś coś ukrywa, Theo.
—
To dlatego, że w naszym świecie zazwyczaj ktoś rzeczywiście coś ukrywa —
odpowiedział słodko.
~*~*~*~*~*~*~*~
Kilka
minut później Draco stał przy barze, bębniąc palcami o wypolerowany blat.
Zazwyczaj zleciłby to Florze lub innemu pracownikowi, ale ponieważ dzisiejsze
zamówienie wymagało pewnej zręczności, zajął się tym osobiście. Barman podał mu
szklankę wody, którą Draco — gdy tylko mężczyzna odwrócił wzrok — za pomocą
zaklęcia zmienił w kieliszek do wina. Jeszcze jedno machnięcie różdżką
sprawiło, że woda przybrała głęboki, czerwony kolor. Hermiona była dopiero w
pierwszych tygodniach ciąży i postanowili na razie nikomu o tym nie mówić.
Ponieważ na takich spotkaniach zawsze sięgała po kieliszek wina, poprosiła
Draco o pomoc w zachowaniu sekretu.
Właśnie
sięgnął po własną szklankę Ognistej Whisky, gdy po obu jego stronach pojawili
się Blaise i Harry.
—
Mogę w czymś pomóc? — zapytał przeciągle, unosząc brew i biorąc łyk
bursztynowego trunku.
Harry
gestem wskazał Blaise’owi, by mówił pierwszy i złożył zamówienie na drinki dla
siebie i Pansy.
—
Co się dzieje? — zapytał Draco, podczas gdy jego najlepszy przyjaciel oparł
przedramiona na blacie baru, pochylając się do przodu i przyglądając dostępnym
opcjom.
—
Dołohow zaczyna się niecierpliwić.
—
W jakim sensie?
Przeniósł
na niego wzrok; ciemne, intensywne oczy spotkały się ze spojrzeniem Draco.
—
Próbował przeciągnąć MacNaira na swoją stronę, ale został odprawiony z
kwitkiem.
—
Dlaczego akurat jego? — dopytywał Draco, a jego szklanka z cichym stukotem
wylądowała na blacie. — Poza tym jestem zaskoczony — nie sądziłem, że ma dość
oleju w głowie, by oprzeć się takiej propozycji.
—
MacNair to idiota i nas nie lubi, ale wie, że zadzieranie z nami źle się dla
niego skończy — zauważył Blaise. — Dołohow desperacko próbuje wkroczyć na
terytorium Malfoyów i nie jest zachwycony tym, że na każdym kroku napotyka
przeszkody. Nie wspominając o tym, że niektórzy właściciele sklepów na
Śmiertelnym Nokturnie dali jasno do zrozumienia, że mają go dość; skontaktowali
się ze mną, żebyśmy wiedzieli, po czyjej stronie stoją.
Draco
mruknął coś w zamyśleniu, analizując usłyszane informacje.
—
Wygląda na to, że masz wszystko pod kontrolą, ale informuj mnie na bieżąco.
Blaise
kiwnął głową i odwrócił się, by zamówić drinki dla siebie i Theo, robiąc
miejsce Harry’emu.
—
Wiesz — powiedział po chwili Harry, przyglądając się Draco znad krawędzi swojej
szklanki — nie wyglądasz na kogoś, kto często korzysta z czarnej magii.
—
Co za osobliwe spostrzeżenie — zadrwił Draco.
Harry
wzruszył nonszalancko ramionami.
—
W mojej pracy ciągle widuję skutki uboczne jej stosowania, a u ciebie nie widać
żadnych.
—
To dlatego, że Draco woli wykazać się odrobiną… kreatywności — wtrącił Blaise,
nawet nie odwracając wzroku od barmana przygotowującego drinki.
Harry
uniósł brwi.
—
Co to ma znaczyć?
Draco
przewrócił oczami i wziął kolejny łyk Ognistej Whisky.
—
Wbrew powszechnemu przekonaniu, Potter, nigdy nie użyłem Avady. Poza nieudolnymi zaklęciami Imperius, do których nie byłem zdolny w czasie wojny, w ogóle nie
parałem się czarną magią. Nie potrafiłem nawet rzucić porządnego Crucio, choć mogłoby mnie to uchronić
przed doświadczeniem go na własnej skórze.
Harry
przechylił głowę, zaintrygowany.
—
A co z tymi wszystkimi ludźmi, których… — uniósł dłonie, wykonując w powietrzu
wymowny gest cudzysłowu — załatwiłeś?
—
Tak jak mówił Blaise, potrafię wykazać się kreatywnością — rzekł Draco z cichym
śmiechem. — Nie potrzeba Avady, skoro
można kogoś wysadzić w powietrze za pomocą Reducto,
zamrozić na kość albo użyć Depulso,
żeby posłać go prosto w przepaść.
Harry
mrugnął, wyraźnie rozdarty między przerażeniem a niechętnym podziwem.
—
No proszę — wydusił z siebie. — Tego się zdecydowanie nie spodziewałem. — Po
chwili pokręcił głową, a napięcie zniknęło. — Wciąż nie wiem, jak właściwie tu
trafiłem — odparł, wskazując dłonią na wnętrze klubu. — Ale jest całkiem fajnie.
Draco
posłał drwiący uśmiech, patrząc w swoją szklankę.
—
Przyszedłeś tutaj tylko po to, by zadawać dziwne pytania, czy może…?
Harry
przewrócił oczami, odbierając zamówiony alkohol od barmana.
—
Merlinie, jesteś takim palantem. Mniejsza z tym — chciałem ci tylko powiedzieć,
że w Ministerstwie wciąż panuje poruszenie po wtargnięciu Hermiony na salę
obrad.
—
O co tym razem chodzi? — zapytał Draco, a Blaise pochylił się, by lepiej
słyszeć.
Jako
prawa ręka Draco, Blaise był w to wszystko zaangażowany równie mocno.
—
Bottlebrush i Robards pałają żądzą zemsty. Wciąż liżą rany po tym, jak utarła
im nosa na oczach wszystkich, a teraz kombinują, jak uniemożliwić nam zajęcie
naszych miejsc w radzie.
—
Z pewnością źle na tym wyjdą — mruknął ponuro Blaise.
—
Owszem — zgodził się Draco.
—
Udało mi się podsłuchać tylko fragmenty, przemykając w pelerynie-niewidce —
wyznał Harry. — Robards odcina mi dostęp, gdzie tylko może.
Brwi
Blaise’a uniosły się ze zdziwienia.
—
Myślisz, że wie o naszej współpracy?
Harry
pokręcił głową.
—
Nie przeceniaj go. Chodzi o to, że wie, iż wciąż wspieram Hermionę.
Draco
westchnął, wziął swoją szklankę i kieliszek Hermiony i ruszył z powrotem do
stolika.
—
Miejcie oczy szeroko otwarte i informujcie mnie na bieżąco. Na razie nie ma
powodów do większego niepokoju, ale musimy być przygotowani.
Przy
stoliku Pansy i Hermiona śmiały się z przesadnie barwnych opowieści Theo. Petra
oczywiście zmieniła miejsce pod nieobecność Draco — zajęła pozycję na końcu
stołu, skutecznie blokując każdemu dostęp do Hermiony. Draco podrapał psa za
uszami, siadając na swoim miejscu.
—
Dobra dziewczynka, Petra. Zaraz zamówimy dla ciebie kolację. Myślę, że dzisiaj
należy ci się coś ekstra, prawda?
W
odpowiedzi kikut ogona suczki uderzył o podłogę; zwierzę ułożyło się między ich
stopami, opierając głowę na butach Hermiony. Wystarczyło jedno spojrzenie w
stronę Flory, by ta ruszyła do kuchni po posiłek dla Petry.
Draco
objął Hermionę w talii, przyciągając ją do siebie, po czym znów wsłuchał się w
toczącą się wokół rozmowę. Jego dłoń odruchowo powędrowała na jej brzuch —
palce delikatnie kreśliły kółka na materiale sukienki. Hermiona posłała mu
uśmiech, po czym ponownie zwróciła uwagę na Pansy.
—
Co słychać u Candy? — zapytała, zerkając na mniejszą suczkę, która odpoczywała u
stóp Pansy.
Piesek
urósł na tyle, ze nie dało się go dłużej nosić na rękach.
—
Świetnie! — krzyknęła Pansy. — Myślę, że pobyt Petry u nas, kiedy byliście w
Paryżu, naprawdę pomógł.
Harry
uniósł szklankę w żartobliwym toaście.
—
Wypijmy za to. Dzięki Petrze pod koniec tygodnia nauczyła się czystości.
—
Z kolei ja — wtrącił Theo — dowiedziałem się, że Krzywołap to chyba najbardziej
rozpieszczone stworzenie na świecie.
—
To ma wielkie znaczenie, gdy to wypowiadasz — droczył się jego mąż. — A tak
serio, pod koniec tygodnia czułem się jak służący tego futrzanego, małego
tyrana.
Hermiona
wzruszyła elegancko ramionami.
—
Cóż, Krzywołap po prostu wie, jak chce być traktowany.
Draco
prychnął w swoją szklankę, a Pansy wyprostowała się, jakby właśnie coś sobie
przypomniała.
—
O! — wykrzyknęła, niemal wylewając czerwone wino. — Draco, miałam ci
powiedzieć… byłam ostatnio na herbatce z twoją matką.
—
Moje kondolencje — powiedział przeciągle, puszczając oko do Hermiony, która
zachichotała.
Theo,
nie chcąc pozostać w tyle, wtrącił:
—
No właśnie, Pansy, nigdy nie rozumiałem, jak ty możesz ją znieść.
—
Instynkt samozachowawczy, kochanie — odparła z wdziękiem. — Czasami warto
przypodobać się Królowej Matce. Poza tym, kiedy się z nią spotykam, dowiaduję
się mnóstwa ciekawych rzeczy.
—
Na przykład czego? — zapytał Harry, wracając z kolejną porcją drinków.
Pansy
uśmiechnęła się słodko, gdy usiadł obok niej i złożył pocałunek na jej
policzku.
—
Na przykład tego, że raczyła wrócić na te towarzyskie lunche w gronie starej
gwardii.
Draco
patrzył na nią z kamienną twarzą znad krawędzi swojej szklanki.
—
Pansy, naprawdę mnie nie obchodzi, z kim moja matka jada lunche.
Wzruszyła
ramionami, podczas gdy Hermiona poklepała go w ramię.
—
Może i tak, ale wydawało mi się interesujące, że po raz pierwszy od lat
znalazła się w jednym pomieszczeniu z moją
matką. Dziwię się, że nie doszło do pojedynku.
Harry
przechylił głowę z zaciekawieniem.
—
Rozumiem, że między nimi jest zatarg?
Theo
wybuchnął głośnym śmiechem, bez wątpienia onieśmielony działaniem alkoholu.
—
Delikatnie mówiąc. Rodzina Parkinsonów nigdy nie otrząsnęła się po tym, jak
Lucek zerwał kontrakt między Draco a Pansy.
Pansy
zaśmiała się, po czym wzięła łyk wina i przysunęła się bliżej Harry’ego.
—
Zwłaszcza że Narcyza każdemu, kto chciał słuchać, powtarzała, że nigdy nie
zgadzała się na to, by Lucjusz w ogóle zawierał ten kontrakt, i zawsze uważała,
że stać ich na coś lepszego.
—
Wybacz, Pansy — powiedział Draco z grymasem.
Ta
puściła do niego oko, a jej nos marszczył się od śmiechu.
—
To nie twoja wina, że twoja matka to zołza.
—
Święta racja — mruknęła Hermiona, wpatrując się w swoją wcześniej zamienioną
zaklęciem wodę.
Draco
przyciągnął ją bliżej i pocałował w czubek głowy, w jej burzę loków.
—
Dobra. — Westchnął. — Czy ktoś jeszcze chciałby mi coś powiedzieć, czy możemy
wreszcie wrócić do cieszenia się wieczorem?
—
O, ja! — oświadczyła Flora, stawiając przed Petrą stek i łososia, a obok
mniejszą porcję dla Candy. — Zbieram się właśnie do wyjścia, na dzisiejsze
miejsce spotkania.
Draco
i Blaise odezwali się jednocześnie:
—
Co się dzieje?
—
Potrzebujesz wsparcia?
Odrzuciła
propozycję Blaise’a, opierając się o oparcie jego krzesła.
—
Dam sobie radę, kochany, ale dziękuję. — Następnie przeniosła wzrok na Draco. —
Muszę odebrać trzy dziewczyny, które wychodzą z jednego z lokali należących do
Dołohowa. Zabiorę je do domu w Islington i zapewnię im odpowiednie warunki.
—
Masz wszystko, czego potrzebujesz? — dopytywała Pansy. — Mogę skoczyć do domu,
jeśli trzeba. Albo wezwać Uzdrowicielkę, jeśli będzie potrzebna.
—
Wszystkim już się zajęłam — zapewniła ją Flora. — Ale wpadnę jutro i opowiem,
jak poszło.
Draco
uświadomił sobie, że wieści przekazane przez Florę obnażyły kolejną rysę w
pancerzu Dołohowa. Tracił pracowników — jeśli w ogóle można było ich tak nazwać
— oraz lojalnych kontrahentów w zastraszającym tempie; zdecydowanie powinni się
temu przyjrzeć. Spojrzenie w stronę Blaise’a utwierdziło go w przekonaniu, że
jego najlepszy przyjaciel myślał dokładnie o tym samym.
Hermiona
obserwowała, jak Flora opuszczała strefę VIP; na jej twarzy malowała się
mieszanka dumy i troski.
—
Świetnie sobie radzi — powiedziała cicho.
—
Najlepiej — zgodziła się Pansy. — Nie wiem, co byśmy bez niej zrobili.
Przy
stole szybko zapanowała swobodna atmosfera — słychać było więcej śmiechu, na
blacie przybywało szkła, a Theo, gestykulując żywiołowo, skupił na sobie uwagę
wszystkich. Przez chwilę można było odnieść wrażenie, że świat poza tymi murami
w ogóle nie istnieje.
Draco
odchylił się na krześle; jego dłoń wciąż spoczywała na brzuchu Hermiony pod
blatem stołu i z zadowoleniem przyglądał się otoczeniu. Czasami wciąż
zaskakiwało go to, jak bardzo zmieniło się jego życie w ciągu ostatniego roku.
Powrót Hermiony sprawił, że poczuł przypływ energii, którego nie potrafił nawet
opisać. Dzięki niej nowe życie wstąpiło również w tę rodzinę z wyboru i choć
niechętnie przyznawał to przed samym sobą — Harry również miał w tym swój
udział.
Kiedy
spotkanie dobiegło końca, Draco pomógł Hermionie wstać, podtrzymując ją za
talię.
—
Gotowa, żono?
—
Jeśli ty jesteś gotowy, to ja też — wyszeptała, posyłając mu uśmiech.
Odwrócił
się do przyjaciół.
—
Nie róbcie niczego, czego ja bym nie zrobił.
Theo
uniósł swoją szklankę w żartobliwym geście.
—
Nic nie obiecuję.
Blaise
posłał swojemu mężowi ostrzegawcze spojrzenie.
—
Theodorze.
—
Przepraszam, Tatuśku.
Theo
zachichotał, wcale nie czując skruchy.
Draco
pokręcił głową z rozbawionym uśmiechem i poprowadził Hermionę w stronę drzwi.
Tuż obok nich kroczyła Petra, wiernie strzegąc Hermiony oraz nowego życia,
które miało wkrótce przyjść na świat.
~*~*~*~*~*~*~*~
Później
tego wieczoru Draco opierał się o brzeg wanny, a Hermiona tuliła się do jego
piersi. Jej głowa spoczywała na jego ramieniu, a para wodna leniwie unosiła się
w powietrzu rozświetlonym blaskiem świec. Dłońmi obejmował jej brzuch, jakby
już teraz stanowił centrum jego życia.
—
Jesteś jak smok pilnujący swojego skarbu — droczył się, lekko stukając w jego
palce. — I domyślam się, że będzie tylko gorzej, kiedy pojawi się już prawdziwy
brzuszek, który będziesz mógł objąć.
Draco
wydał z siebie pomruk, ani trochę nie czując skruchy.
—
Przypuszczam, że wtedy będę padał do twoich stóp, żono.
Jej
śmiech cicho odbijał się od marmuru i płytek. Dźwięk ten wypełniał każdy pusty
zakamarek jego piersi.
—
Dzisiejszy wieczór był… zaskakująco normalny — powiedziała, wzdychając i
wtulając się w niego.
—
Rzeczywiście — zgodził się, muskając wargami jej szyję. — Świetnie sobie dziś
poradziłaś.
Spojrzała
przez ramię z uśmiechem.
—
Chodzi ci o to, że nie wyjawiłam sekretu.
—
Mogłaś im powiedzieć — odparł, powoli kreśląc kciukiem kręgi na jej skórze. —
Cieszyliby się naszym szczęściem.
—
Wiem. — Jej palce powędrowały po tatuażach na jego przedramieniu. — Ale
chciałam to jeszcze przez chwilę zachować tylko między nami.
Złożył
pocałunek na jej skroni, po czym wstał i pomógł jej wyjść z wanny.
—
Tylko nasze — wyszeptał, a słowa te brzmiały jak obietnica.
Płomienie
świec migotały, gdy jednym machnięciem różdżki osuszył ich oboje; następnie
pomógł jej włożyć koszulę nocną i zaniósł do łóżka. Zapadła w sen w jego
objęciach, a miarowy rytm jej oddechu zaczynał współgrać z jego własnym.
Draco długo jeszcze nie mógł zasnąć, wpatrując się w nocne niebo za oknem. Po raz pierwszy w życiu przyszłość nie wydawała się ciężarem lecz przygodą.
Brak komentarzy