[T] Twoje idealne dopasowanie: Punkt oparcia

wtorek, 17 listopada 2026

  

Witajcie :) zapraszam na dzień pierwszy Maratonu z „Twoim idealnym dopasowaniem”. Ten pomysł powstał spontanicznie w mojej głowie, ale myślę, że Wam się spodoba. Przez cztery tygodnie trzy dni w tygodniu (wtorek, czwartek i sobota) będą publikowane rozdziały tej historii. Obie strony są zadowolone: ja mam czas na skończenie tłumaczenia, a Wy dostajecie kolejne rozdziały w ustalonej kolejności? Fajnie? Myślę, że tak.

W tym rozdziale czeka na Was miła niespodzianka i trochę tajemnic, które zostaną rozwiązane w dalszej części historii.

Kolejny rozdział w czwartek! Miłego!

 

_____________________

 

Rozdział 18: Punkt oparcia

 

Hermiona

 

Korytarze Dworu były ciche, gdy Hermiona zmierzała do gabinetu Draco. Delikatne, poranne światło wpadało przez wysokie okna, tworząc złociste plamy na marmurowej podłodze. Szła powoli, a jej obcasy cicho stukały wśród panującej wokół ciszy; tuż obok niej kroczyła Petra. Minął prawie miesiąc od ich podróży do Paryża z okazji rocznicy i Hermiona często pogrążała się w marzeniach.

Być może właśnie dlatego, zamiast udać się w pierwotnie zamierzone miejsce, podążyła za zapachem ciepłego cukru i dźwiękami muzyki klasycznej prosto do kuchni Lucjusza. Jej teść siedział przy stole, robiąc na drutach sweter i cicho podśpiewując pod nosem. Widok ten za każdym razem wprawiał Hermionę w zdumienie.

Na dźwięk jej kroków mężczyzna podniósł wzrok, uśmiechnął się i wstał.

— Dzień dobry, Hermiono — przywitał ją, lekko skinąwszy głową. — Proszę, usiądź. Napijesz się herbaty?

— Z przyjemnością — odpowiedziała z uśmiechem, zajmując miejsce przy stole, podczas gdy Petra ułożyła się na podłodze tuż obok niej.

— Obawiam się, że na ciasto jeszcze chwilę trzeba poczekać.

— Co pieczesz?

— Mam nadzieję, że wyjdzie biszkopt Victorii. — Westchnął, siadając naprzeciwko niej i zaczynając nalewać herbatę. — Ale poprzednia próba nie była zbyt udana, więc zobaczymy.

Mruknęła coś w zamyśleniu, biorąc łyk herbaty. Przez kilka minut panowała cisza. Lucjusz przyglądał jej się — już nie z tą intensywnością, z jaką kiedyś szukał w ludziach wad, lecz z pewnego rodzaju cichą ciekawością. Gdy w końcu się odezwał, jego głos był niski i wyważony:

— Wyglądasz na zadowoloną. Paryż ci służy?

Zdecydowanie złagodniał, pomyślała.

— Owszem — odpowiedziała z lekkim uśmiechem. — Było cudownie.

— Dobrze. — Zawahał się przez chwilę, po czym dodał z nutką ironicznego humoru: — Muszę przyznać, że jestem zaskoczony, iż Draco zgodził się na tak długi urlop.

Widać, jak dobrze go znasz.

Rozpromieniła się.

— Potrzebowaliśmy tego czasu z dala od wszystkiego.

Wyraz twarzy Lucjusza nieco złagodniał.

— Wniosłaś spokój w jego życie — rzekł cicho. — Mam nadzieję, że masz świadomość tego, jak bardzo jestem za to wdzięczny.

Otworzyła usta, by odpowiedzieć, ale czuła, że gardło nagle jej się zacisnęło.

— Tak — odpowiedziała po chwili wahania. — I mam nadzieję, że wiesz, iż on obdarzył mnie tym samym.

Zapadła cisza — tym razem nie była niezręczna, po prostu wypełniały ją słowa, których żadne z nich nie potrafiło do końca wypowiedzieć.

Mężczyzna pochylił się i podrapał Petrę za uszami, a Hermiona uświadomiła sobie, jak bardzo musi być samotny. Draco, Blaise i Theo nie potrzebowali już jego pomocy — zresztą on sam wcale nie zamierzał wracać z emerytury. Narcyza często bywała poza domem, więc Lucjusz snuł się samotnie po całej posiadłości.

Wstał, podszedł do pieca, wyjął ciasto, uznawszy, że jest już gotowe.

— Mam nadzieję — odparł, siadając z powrotem — że zanim Narcyza wróci, będzie przypominało biszkopt Victorii.

— Gdzie ona jest?

— Na lunchu z przyjaciółkami — odpowiedział z lekkim uśmiechem; tym samym, który zawsze pojawiał się na jego twarzy, gdy mówił o swojej żonie.

Kiwnęła głową, ale nic nie powiedziała — zwłaszcza że nie przychodziło jej do głowy nic uprzejmego. Dopiła herbatę i wstała.

— Dziękuję za wszystko.

On również wstał i lekko pochylił głowę.

— Dziękuję, że dotrzymałaś mi towarzystwa.

Petra wyprowadziła ją z kuchni, ale ledwie dotarły do końca korytarza, gdy znów ktoś je zatrzymał — tym razem Lolii. Skrzatka domowa pojawiła się tuż przed Hermioną, mierząc ją przenikliwym spojrzeniem.

— Czy panienka Hermiona dobrze się bawiła w Paryżu?

— O tak. — Zaśmiała się. — Potrzebowaliśmy tej przerwy.

Lolii wydała z siebie zamyślony pomruk, lustrując Hermionę od stóp do głów.

— A czy jest coś, o czym panienka Hermiona chciałaby powiedzieć Lolii?

Myśli Hermiony natychmiast pobiegły ku zniszczonej buteleczce eliksiru antykoncepcyjnego. Nie zrobiła jeszcze testu, a na objawy było zdecydowanie za wcześnie — jednak skrzaty domowe dysponowały potężną magią, która była głęboko powiązana z rodzinami, którymi służyły.

Czy ona wie coś, o czym ja nie mam pojęcia? — zastanawiała się.

— Nic, z tego co wiem, Lolii.

To zdawało się na chwilę uspokoić skrzatkę; kiwnęła głową, a jej wielkie uszy zabawnie podskakiwały, po czym zniknęła w mgnieniu oka.

— Szczerze mówiąc, Petro — westchnęła, gdy ruszyły dalej — to przypominało pokonywanie toru przeszkód.

W końcu dotarła do gabinetu Draco i z głębokim westchnieniem opadła na krzesło. Theo oderwał się od pracy i spojrzał na nią — uniósł brew, po czym niedbałym ruchem różdżki posłał w jej stronę teczkę.

— Myślałem, że się zgubiłaś.

— Można tak powiedzieć. — Zaśmiała się, chwytając teczkę. — Po drodze zaczepili mnie Lucjusz i Lolii.

Przytaknął zamyślony.

— Wiesz, czasami nawet trochę żal mi Lucjusza.

Przechyliła głowę z zaciekawieniem.

— Co masz na myśli?

Położył nogi na biurku i podczas rozmowy, zupełnie bezwiednie, wypuszczał z różdżki bańki mydlane.

— Ciągle kręci się tu zupełnie sam. No, chyba że jest w domu Królowa Matka — wtedy chodzi za nią krok w krok, niczym szczeniak.

Jego słowa skłoniły ją do refleksji, kiedy spoglądała w dół na Petrę.

— Rzeczywiście wydaje się samotny — przyznała, drapiąc psa za uszami. Nagle wyprostowała się, gdy wpadła na pewien pomysł. — O, bogowie! Powinniśmy mu sprawić jakieś zwierzę!

Theo prychnął, zdejmując stopy z biurka.

— Zwierzę? Jasne, czemu nie? Czego nam jeszcze potrzeba, jeśli nie odrobiny dodatkowego chaosu w tych murach? Jakie ci chodzi po głowie? Dobra rada: odradzam pawia — nie sądzę, żeby doszedł do siebie po tym, jak w czasie wojny używano ich jako celu do ćwiczeń strzeleckich.

Hermiona wykrzywiła się na te słowa.

— Nie, myślałam raczej o psie.

Theo mruknął coś w zamyśleniu.

— Ma niezłą obsesję na punkcie Petry.

Hermiona kiwnęła głową, przypominając sobie, że to właśnie on znalazł Petrę, a przy okazji także Candy.

— Czy mógłbyś…

Uniósł dłoń i niecierpliwie cmoknął językiem.

— Już się za to zabieram!

Przewróciła oczami, wciąż się uśmiechając, gdy otworzyła raport przygotowany przez Charliego i Lunę. Liczby wyglądały obiecująco; osoby zajmujące się eliksirami dokonały cudów, wykorzystując nowe składniki, które udało im się pozyskać. Uśmiech Hermiony poszerzył się jeszcze bardziej, kiedy przeglądała kolejne strony. To wciąż wydawało się nierealne — widzieć, jak jej dawne przekonania z ósmego roku nauki nabierały kształtów i stawały się rzeczywistością. Jeszcze bardziej zdumiewał ją fakt, że Draco zaczął wprowadzać je w życie na długo przed tym, jak ponownie pojawiła się w jego świecie. To był dowód na to — jeśli w ogóle jakiegokolwiek potrzebowała — że on zawsze uważnie słuchał tego, co miała do powiedzenia.

— Właśnie przygotowuję się do wysłania zamówienia na eliksiry — rzucił Theo po kilku minutach. Mówił swobodnym, lekkim tonem, ale Hermiona wyczuwała, że próbował się czegoś dowiedzieć. — Chcesz coś jeszcze dopisać?

Oczywiście, już się domyślił, westchnęła w duchu. Wbrew temu, co mogliby sądzić inni, Theo miał pełną kontrolę nad wszystkim, co działo się w tym przedsięwzięciu… wliczając eliksiry. Wcale nie powinno jej dziwić, że zauważył, iż od tygodni nie zamawiała żadnych środków antykoncepcyjnych.

Wciąż na nią patrzył, a na jego ustach błąkał się pełen satysfakcji uśmiech, gdy czekał na odpowiedź.

— Nie — powiedziała w końcu, nie odrywając wzroku od raportu leżącego przed nią. — Niczego nie potrzebuję.

— Tak myślałem — mruknął w odpowiedzi.

Nie zareagowała, skupiając się na równych rzędach cyfr, aż litery zaczynały się zlewać w jedną całość. Theo cicho nucił pod nosem i zmienił temat, ale ciężar jego pełnego domysłów spojrzenia pozostał z nią jeszcze długo po tym, jak tego popołudnia opuściła biuro.

Tej nocy nawet kojący uścisk Draco nie wystarczał, by uciszyć echo pytania Lolii i wymowne spojrzenie Theo.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Kiedy następnego ranka Hermiona się obudziła, w domu panowała cisza — taka, jaką można spotkać tylko o wczesnej porze. Leżała przez chwilę, wracając myślami do pytania, które poprzedniego dnia zadała Lolii, i przysłuchując się cichemu oddechowi Draco, śpiącego tuż obok niej.

Dziś jest ten dzień — pomyślała. — Muszę się dowiedzieć.

Wyszła z łóżka i cicho, boso, skierowała się do łazienki, trzymając w dłoni różdżkę. Spojrzała w lustro i ze zdziwieniem stwierdziła, że wygląda na zupełnie spokojną. Nagle jakiś dźwięk przykuł jej uwagę — za jej plecami stał Draco.

Opierał się o framugę drzwi; jego spojrzenie wciąż było łagodne i pełne otwartości, a włosy nieco rozczochrane po śnie. Nic nie mówił, tylko ją obserwował, z rękami skrzyżowanymi na piersi, jakby bał się zakłócić tę chwilę.

Odwróciła się z powrotem do lustra, wzięła głęboki oddech, skierowała różdżkę w stronę swojego brzucha i wypowiedziała zaklęcie.

Przez moment nic się nie działo, a serce Hermiony zamarło.

Może następnym razem, westchnęła w duchu.

Nagle nad jej brzuchem rozbłysło złote światło — niewielka kula magii, która pulsowała w równym tempie.

Przez krótką chwilę Hermiona nie potrafiła się poruszyć. Potem poczuła, jak Draco podszedł od tyłu; jego dłonie spoczęły na jej talii, a usta dotknęły skroni.

— Więc to znaczy, że… — wyszeptał, a w jego głosie słychać było nutę zachwytu.

— Będziemy mieli dziecko — powiedziała z trudem, z gardłem ściśniętym od emocji.

Choć go nie widziała, czuła, jak kąciki jego ust unoszą się w delikatnym uśmiechu.

— Udało się.

Odwróciła się w jego objęciach, opierając głowę na jego piersi, tuż nad sercem, i przez kilka minut rozważała usłyszane słowa. W jej głowie kłębiło się tyle myśli i emocji, że nie wiedziała nawet, od czego zacząć ich porządkowanie.

— Jestem przerażony — przyznał z cichym śmiechem. — Ale też wniebowzięty.

Spojrzała w jego błyszczące oczy.

— Ja również.

Przyciągnął ją bliżej, zanurzając twarz w jej lokach. Przez dłuższą chwilę po prostu tak trwali — otoczeni delikatnie pulsującą magią, podczas gdy cały świat ograniczał się już tylko do nich dwojga i tej maleńkiej, złotej obietnicy, która ich łączyła.

Kiedy Draco w końcu znów się odezwał, jego głos był cichy, pełen czci.

— Na pewno jesteś na to gotowa?

Uśmiechnęła się, wtulona w jego pierś.

— Nigdy nie byłam bardziej gotowa.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Draco

 

Draco obudził się powoli, mrużąc oczy w miękkim świetle wpadającym przez okno sypialni. Przekręcił się, by przyciągnąć Hermionę do siebie — lecz odkrył, że jej połowa łóżka jest pusta. Musiała niedawno wstać, bo pościel wciąż była ciepła, a na poduszce unosił się zapach szamponu.

Usiadł, przerzucając nogi przez krawędź łóżka i próbując otrząsnąć się ze snu. Docierając do łazienki, zatrzymał się w progu — obserwował, jak przyglądała się swojemu odbiciu w lustrze; bił od niej kojący spokój.

Oparł się o framugę, krzyżując ramiona na piersi, podczas gdy jego wzrok wędrował po jej sylwetce. W jedwabnej koszulce nocnej wciąż wyglądała tak delikatnie i sennie, z włosami ułożonymi w potargane, urocze loki. Zmienił pozycję, a ona się odwróciła — czekoladowe oczy spotkały się z szarymi. W jej spojrzeniu malowała się determinacja. Odwróciła się z powrotem, wzięła głęboki oddech, skierowała różdżkę w stroję swojego brzucha i wypowiedziała zaklęcie — wiedział, że to czar, który pokaże, czy jest w ciąży.

Przez chwilę nic się nie działo i wstrzymał oddech.

Spróbujemy jeszcze raz, pomyślał.

Nagle na brzuchu jego żony pojawił się złoty blask — maleńka kula magii, która pulsowała w równym rytmie.

Wstrzymał oddech i zanim zdał sobie z tego sprawę, już się poruszał, przywierając klatką piersiową do jej pleców. Położył dłonie na talii, przycisnął usta do skroni — trwał tak, wdychając jej kojący zapach.

Jego myśli wirowały pod wpływem tego, co oznaczała ta mała kula światła. Serce waliło mu jak młot na myśl o dziecku — doskonałym połączeniu jego i Hermiony.

— Więc to znaczy, że… — mruknął, a w jego głosie słychać było nutę zachwytu.

— Będziemy mieli dziecko — wyszeptała z przejęciem, a głos ugrzązł jej w gardle.

Wiedział, że uśmiecha się jak głupiec, ale nie mógł nic na to poradzić — nigdy nie uśmiechał się tak często, jak wtedy, gdy przebywał z nią.

— Udało się.

Zaśmiała się niepewnie.

— Tak, udało nam się.

Odwróciła się w jego objęciach, na kilka chwil opierając głowę na jego piersi, tuż nad sercem. Przenikło go silne uczucie, więc przyciągnął ją do siebie jeszcze mocniej — tak blisko, jak to tylko możliwe. Nie sądził, że można być jeszcze bardziej zaborczym i opiekuńczym wobec niej niż dotychczas, a jednak to możliwe. A ich dziecko? Choć miną jeszcze miesiące, zanim przyjdzie na świat — zanim będzie mógł wziąć je w ramiona — już teraz byłby gotów spalić cały świat, byle tylko zapewnić mu bezpieczeństwo.

— Jestem przerażony — przyznał z cichym śmiechem. — Ale też wniebowzięty.

Hermiona spojrzała na niego błyszczącymi oczami.

— Ja też.

Przytulił ją mocniej, zanurzając twarz w jej lokach. Przez dłuższą chwilę po prostu tak trwali — otoczeni delikatnie pulsującą magią, podczas gdy cały świat ograniczał się już tylko do nich dwojga i tej maleńkiej, złotej obietnicy, która ich łączyła.

Kiedy Draco w końcu znów się odezwał, jego głos był cichy, pełen czci.

— Na pewno jesteś na to gotowa?

Uśmiechnęła się, wtulona w jego pierś.

— Nigdy nie byłam bardziej gotowa.

Pochylił się, wziął ją na ręce — jak pannę młodą — i zaniósł z powrotem do łóżka. Ułożył ją wygodnie wśród poduszek, po czym sam wsunął się pod kołdrę tuż obok niej.

— Zamierzasz teraz jeszcze bardziej mnie rozpieszczać i otaczać troską, prawda?

— Oczywiście — prychnął, układając się u jej boku. — Jesteś moją żoną, matką mojego dziecka… Jeśli tylko zechcesz, już nigdy nie będziesz musiała robić ani kroku.

Zachichotała, przeczesując palcami jego włosy. Pochylił się i złożył długi pocałunek na jej brzuchu. Minie jeszcze sporo czasu, zanim ktokolwiek zorientuje się, że nosi pod sercem jego dziecko — ale on już o tym wiedział, a to najważniejsze.

W głębi jego umysłu pojawiły się wątpliwości, grożąc zakłóceniem spokoju i radości płynącej z tego odkrycia. Czy zawiedzie swoje dziecko tak, jak jego rodzice zawiedli jego? Czy jego potomek znienawidzi świat, w którym przyjdzie mu żyć — mimo że Draco tak bardzo starał się uczynić go lepszym? Czy może…

— Draco, kochanie — powiedziała cicho Hermiona. — Proszę, nie idź tą drogą.

— Zawsze wiedziałem, że potrafisz czytać w myślach.

Usiadł obok niej i przyciągnął do siebie, aż wtuliła się w jego ciało.

— Po prostu chcę to zrobić dobrze. Nie chcę powtarzać błędów moich rodziców.

— Nigdy byś do tego nie dopuścił — zapewniła go.

Zacisnął szczękę, wpatrując się w jakiś punkt po drugiej stronie pokoju. Wciąż był całkowicie przytłoczony i próbował wszystko sobie poukładać. Hermiona czekała cierpliwie, wodząc palcami po różach wytatuowanych na jego piersi, tuż nad sercem.

— Już teraz kocham je tak mocno, że aż boli — szepnął w końcu. — Nie chciałbym, żeby czuło się tak, jak ja w dzieciństwie. Nie chciałbym, żeby czuło się samotne i przerażone, błąkając się same po zbyt wielkim domu. Nie chciałbym, żeby miało poczucie, że musi powtarzać cudze opinie albo prowadzić jakieś psychologiczne gierki, by zasłużyć na uczucie.

Hermiona uniosła podbródek, a jej wargi musnęły linię jego szczęki.

— Nasze dziecko nigdy tak się nie poczuje. To niemożliwe. Jesteś tak różny od obojga swoich rodziców, że coś takiego po prostu nie mogłoby się zdarzyć.

W końcu na nią spojrzał, a w jego piersi kiełkowała się nadzieja.

— Naprawdę tak myślisz?

— Wiem to — powiedziała z przekonaniem, muskając kciukiem jego policzek. — A sam fakt, że w ogóle się tym przejmujesz, świadczy o tym, jakim wspaniałym będziesz ojcem.

Pozostali tak przez długi czas — wtuleni w siebie, szepcząc o marzeniach i nadziejach na przyszłość. Poranne słońce rozlewało się po pościeli, a w powietrzu wciąż pulsowała radosna magia. Wszelkie wątpliwości i pytania o przyszłość zniknęły w obliczu prostej prawdy: budowali własną rodzinę.

W końcu Draco złożył na jej ustach ostatni pocałunek i ścisnął jej dłoń.

— Odpocznij jeszcze trochę — wyszeptał. — Zajmę się śniadaniem.

Hermiona cicho się zaśmiała.

— Rzeczywiście, przydałaby mi się jeszcze drzemka.

— Noszenie naszego dziecka to ciężka praca — rzekł z lekkim uśmiechem, wstając z łóżka.

Kiedy Hermiona w końcu ponownie zapadła w sen, przez chwilę stał w progu, po prostu patrząc — na zarys jej ciała pod kołdrą, na delikatny, złocisty blask, który wciąż wokół niej pulsował. Dopiero drugi raz w życiu przyszłość wydawała mu się czymś, co warto przyjąć z otwartymi ramionami.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Tydzień później uczucie cichego zachwytu wciąż nie osłabło. Nawet eleganckie ściany Złotogłowiu — klubu nocnego, dzięki któremu Draco trzymał rękę na pulsie magicznego półświatka — wydawały się teraz inne, przesycone podskórnym napięciem, którego nie potrafił dokładnie nazwać.

Wraz z Hermioną wyszli z jego gabinetu i skierowali się do strefy VIP, gdzie czekali ich przyjaciele, a skąd on sam mógł, pozostając w cieniu, obserwować rytm życia klubu. W trakcie marszu jego dłoń wędrowała na swoje stałe miejsce, w okolice lędźwi Hermiony. Nikt inny nie domyśliłby się, że jest w ciąży, ale on o tym wiedział — a ta świadomość sprawiała, że ogarniała go niemal zwierzęca żądza, połączona z przesadną, wręcz absurdalną potrzebą ochrony. Nie tylko on zareagował tak intensywnie na ten obrót spraw. Petra mianowała się strażniczką jego żony; wyglądało na to, że wyczuła zmianę — Hermiona nie mogła wykonać niemal żadnego ruchu, by suka nie sprawdziła, czy wszystko w porządku. Nawet teraz kroczyła tuż przy jej boku, a błyszczące oczy badały otoczenie, jakby rzucały wyzwanie każdemu, kto odważyłby się choćby westchnąć w stronę Hermiony.

Dotarli do swojego stolika dokładnie w momencie, gdy zjawili się Pansy i Harry. Draco musiał świadomie rozluźnić szczękę, kiedy Potter przyciągnął Hermionę do uścisku. To było niedorzeczne — doskonale zdawał sobie z tego sprawę — ale nigdy wcześniej nie odczuwał tak silnej potrzeby posiadania kogoś na wyłączność; przynajmniej nie do chwili, gdy dowiedział się, ze jego żona nosi pod sercem ich dziecko.

Mimo starań, by nad tym zapanować, Hermiona wszystko zauważyła.

— Zachowuj się, Draco — wyszeptała, kiedy pomagał jej usiąść.

Jego wzrok na krótką chwilę przeniósł się na jej brzuch, po czym znów spotkał się z jej spojrzeniem, a sądząc po błysku, który w nim dostrzegł, doskonale wiedziała, o czym myślał.

— Nic nie obiecuję, żono.

— Wieki minęły, odkąd was widzieliśmy — zauważyła Pansy, z gracją zajmując swoje miejsce.

Harry opadł na krzesło obok niej, odruchowo obejmując żonę ramieniem. Draco zarejestrował ten gest, ale nic nie powiedział.

— No właśnie — dodał Harry. — Dobrze się bawiliście? Przywieźliście jakieś pamiątki?

— Można tak powiedzieć — odpowiedziała Hermiona z szelmowskim uśmiechem.

Zanim ktokolwiek zdążył wypytywać, zjawili się Blaise i Theo, wnosząc ze sobą swój typowy zamęt. Blaise wyczarował krzesło na końcu stołu, a Theo — z dramatycznym westchnieniem — natychmiast wpakował mu się na kolana, po czym lustrował towarzystwo niczym kot, któremu podano śmietankę.

— No proszę, spójrzcie na nas — jedna wielka, szczęśliwa i świetnie ubrana rodzinka. Jak dla mnie, wygląda to podejrzanie.

— Podejrzanie?

Pansy uniosła brew.

— No weź — przeciągnął, opierając się wygodnie o swojego męża. — Połowa z nas promienieje, a druga wygląda tak, jakby coś ukrywała. Próbuję po prostu ustalić szczegóły.

Draco gwałtownie wypuścił powietrze przez nos.

— Zawsze zakładasz, że ktoś coś ukrywa, Theo.

— To dlatego, że w naszym świecie zazwyczaj ktoś rzeczywiście coś ukrywa — odpowiedział słodko.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Kilka minut później Draco stał przy barze, bębniąc palcami o wypolerowany blat. Zazwyczaj zleciłby to Florze lub innemu pracownikowi, ale ponieważ dzisiejsze zamówienie wymagało pewnej zręczności, zajął się tym osobiście. Barman podał mu szklankę wody, którą Draco — gdy tylko mężczyzna odwrócił wzrok — za pomocą zaklęcia zmienił w kieliszek do wina. Jeszcze jedno machnięcie różdżką sprawiło, że woda przybrała głęboki, czerwony kolor. Hermiona była dopiero w pierwszych tygodniach ciąży i postanowili na razie nikomu o tym nie mówić. Ponieważ na takich spotkaniach zawsze sięgała po kieliszek wina, poprosiła Draco o pomoc w zachowaniu sekretu.

Właśnie sięgnął po własną szklankę Ognistej Whisky, gdy po obu jego stronach pojawili się Blaise i Harry.

— Mogę w czymś pomóc? — zapytał przeciągle, unosząc brew i biorąc łyk bursztynowego trunku.

Harry gestem wskazał Blaise’owi, by mówił pierwszy i złożył zamówienie na drinki dla siebie i Pansy.

— Co się dzieje? — zapytał Draco, podczas gdy jego najlepszy przyjaciel oparł przedramiona na blacie baru, pochylając się do przodu i przyglądając dostępnym opcjom.

— Dołohow zaczyna się niecierpliwić.

— W jakim sensie?

Przeniósł na niego wzrok; ciemne, intensywne oczy spotkały się ze spojrzeniem Draco.

— Próbował przeciągnąć MacNaira na swoją stronę, ale został odprawiony z kwitkiem.

— Dlaczego akurat jego? — dopytywał Draco, a jego szklanka z cichym stukotem wylądowała na blacie. — Poza tym jestem zaskoczony — nie sądziłem, że ma dość oleju w głowie, by oprzeć się takiej propozycji.

— MacNair to idiota i nas nie lubi, ale wie, że zadzieranie z nami źle się dla niego skończy — zauważył Blaise. — Dołohow desperacko próbuje wkroczyć na terytorium Malfoyów i nie jest zachwycony tym, że na każdym kroku napotyka przeszkody. Nie wspominając o tym, że niektórzy właściciele sklepów na Śmiertelnym Nokturnie dali jasno do zrozumienia, że mają go dość; skontaktowali się ze mną, żebyśmy wiedzieli, po czyjej stronie stoją.

Draco mruknął coś w zamyśleniu, analizując usłyszane informacje.

— Wygląda na to, że masz wszystko pod kontrolą, ale informuj mnie na bieżąco.

Blaise kiwnął głową i odwrócił się, by zamówić drinki dla siebie i Theo, robiąc miejsce Harry’emu.

— Wiesz — powiedział po chwili Harry, przyglądając się Draco znad krawędzi swojej szklanki — nie wyglądasz na kogoś, kto często korzysta z czarnej magii.

— Co za osobliwe spostrzeżenie — zadrwił Draco.

Harry wzruszył nonszalancko ramionami.

— W mojej pracy ciągle widuję skutki uboczne jej stosowania, a u ciebie nie widać żadnych.

— To dlatego, że Draco woli wykazać się odrobiną… kreatywności — wtrącił Blaise, nawet nie odwracając wzroku od barmana przygotowującego drinki.

Harry uniósł brwi.

— Co to ma znaczyć?

Draco przewrócił oczami i wziął kolejny łyk Ognistej Whisky.

— Wbrew powszechnemu przekonaniu, Potter, nigdy nie użyłem Avady. Poza nieudolnymi zaklęciami Imperius, do których nie byłem zdolny w czasie wojny, w ogóle nie parałem się czarną magią. Nie potrafiłem nawet rzucić porządnego Crucio, choć mogłoby mnie to uchronić przed doświadczeniem go na własnej skórze.

Harry przechylił głowę, zaintrygowany.

— A co z tymi wszystkimi ludźmi, których… — uniósł dłonie, wykonując w powietrzu wymowny gest cudzysłowu — załatwiłeś?

— Tak jak mówił Blaise, potrafię wykazać się kreatywnością — rzekł Draco z cichym śmiechem. — Nie potrzeba Avady, skoro można kogoś wysadzić w powietrze za pomocą Reducto, zamrozić na kość albo użyć Depulso, żeby posłać go prosto w przepaść.

Harry mrugnął, wyraźnie rozdarty między przerażeniem a niechętnym podziwem.

— No proszę — wydusił z siebie. — Tego się zdecydowanie nie spodziewałem. — Po chwili pokręcił głową, a napięcie zniknęło. — Wciąż nie wiem, jak właściwie tu trafiłem — odparł, wskazując dłonią na wnętrze klubu. — Ale jest całkiem fajnie.

Draco posłał drwiący uśmiech, patrząc w swoją szklankę.

— Przyszedłeś tutaj tylko po to, by zadawać dziwne pytania, czy może…?

Harry przewrócił oczami, odbierając zamówiony alkohol od barmana.

— Merlinie, jesteś takim palantem. Mniejsza z tym — chciałem ci tylko powiedzieć, że w Ministerstwie wciąż panuje poruszenie po wtargnięciu Hermiony na salę obrad.

— O co tym razem chodzi? — zapytał Draco, a Blaise pochylił się, by lepiej słyszeć.

Jako prawa ręka Draco, Blaise był w to wszystko zaangażowany równie mocno.

— Bottlebrush i Robards pałają żądzą zemsty. Wciąż liżą rany po tym, jak utarła im nosa na oczach wszystkich, a teraz kombinują, jak uniemożliwić nam zajęcie naszych miejsc w radzie.

— Z pewnością źle na tym wyjdą — mruknął ponuro Blaise.

— Owszem — zgodził się Draco.

— Udało mi się podsłuchać tylko fragmenty, przemykając w pelerynie-niewidce — wyznał Harry. — Robards odcina mi dostęp, gdzie tylko może.

Brwi Blaise’a uniosły się ze zdziwienia.

— Myślisz, że wie o naszej współpracy?

Harry pokręcił głową.

— Nie przeceniaj go. Chodzi o to, że wie, iż wciąż wspieram Hermionę.

Draco westchnął, wziął swoją szklankę i kieliszek Hermiony i ruszył z powrotem do stolika.

— Miejcie oczy szeroko otwarte i informujcie mnie na bieżąco. Na razie nie ma powodów do większego niepokoju, ale musimy być przygotowani.

Przy stoliku Pansy i Hermiona śmiały się z przesadnie barwnych opowieści Theo. Petra oczywiście zmieniła miejsce pod nieobecność Draco — zajęła pozycję na końcu stołu, skutecznie blokując każdemu dostęp do Hermiony. Draco podrapał psa za uszami, siadając na swoim miejscu.

— Dobra dziewczynka, Petra. Zaraz zamówimy dla ciebie kolację. Myślę, że dzisiaj należy ci się coś ekstra, prawda?

W odpowiedzi kikut ogona suczki uderzył o podłogę; zwierzę ułożyło się między ich stopami, opierając głowę na butach Hermiony. Wystarczyło jedno spojrzenie w stronę Flory, by ta ruszyła do kuchni po posiłek dla Petry.

Draco objął Hermionę w talii, przyciągając ją do siebie, po czym znów wsłuchał się w toczącą się wokół rozmowę. Jego dłoń odruchowo powędrowała na jej brzuch — palce delikatnie kreśliły kółka na materiale sukienki. Hermiona posłała mu uśmiech, po czym ponownie zwróciła uwagę na Pansy.

— Co słychać u Candy? — zapytała, zerkając na mniejszą suczkę, która odpoczywała u stóp Pansy.

Piesek urósł na tyle, ze nie dało się go dłużej nosić na rękach.

— Świetnie! — krzyknęła Pansy. — Myślę, że pobyt Petry u nas, kiedy byliście w Paryżu, naprawdę pomógł.

Harry uniósł szklankę w żartobliwym toaście.

— Wypijmy za to. Dzięki Petrze pod koniec tygodnia nauczyła się czystości.

— Z kolei ja — wtrącił Theo — dowiedziałem się, że Krzywołap to chyba najbardziej rozpieszczone stworzenie na świecie.

— To ma wielkie znaczenie, gdy to wypowiadasz — droczył się jego mąż. — A tak serio, pod koniec tygodnia czułem się jak służący tego futrzanego, małego tyrana.

Hermiona wzruszyła elegancko ramionami.

— Cóż, Krzywołap po prostu wie, jak chce być traktowany.

Draco prychnął w swoją szklankę, a Pansy wyprostowała się, jakby właśnie coś sobie przypomniała.

— O! — wykrzyknęła, niemal wylewając czerwone wino. — Draco, miałam ci powiedzieć… byłam ostatnio na herbatce z twoją matką.

— Moje kondolencje — powiedział przeciągle, puszczając oko do Hermiony, która zachichotała.

Theo, nie chcąc pozostać w tyle, wtrącił:

— No właśnie, Pansy, nigdy nie rozumiałem, jak ty możesz ją znieść.

— Instynkt samozachowawczy, kochanie — odparła z wdziękiem. — Czasami warto przypodobać się Królowej Matce. Poza tym, kiedy się z nią spotykam, dowiaduję się mnóstwa ciekawych rzeczy.

— Na przykład czego? — zapytał Harry, wracając z kolejną porcją drinków.

Pansy uśmiechnęła się słodko, gdy usiadł obok niej i złożył pocałunek na jej policzku.

— Na przykład tego, że raczyła wrócić na te towarzyskie lunche w gronie starej gwardii.

Draco patrzył na nią z kamienną twarzą znad krawędzi swojej szklanki.

— Pansy, naprawdę mnie nie obchodzi, z kim moja matka jada lunche.

Wzruszyła ramionami, podczas gdy Hermiona poklepała go w ramię.

— Może i tak, ale wydawało mi się interesujące, że po raz pierwszy od lat znalazła się w jednym pomieszczeniu z moją matką. Dziwię się, że nie doszło do pojedynku.

Harry przechylił głowę z zaciekawieniem.

— Rozumiem, że między nimi jest zatarg?

Theo wybuchnął głośnym śmiechem, bez wątpienia onieśmielony działaniem alkoholu.

— Delikatnie mówiąc. Rodzina Parkinsonów nigdy nie otrząsnęła się po tym, jak Lucek zerwał kontrakt między Draco a Pansy.

Pansy zaśmiała się, po czym wzięła łyk wina i przysunęła się bliżej Harry’ego.

— Zwłaszcza że Narcyza każdemu, kto chciał słuchać, powtarzała, że nigdy nie zgadzała się na to, by Lucjusz w ogóle zawierał ten kontrakt, i zawsze uważała, że stać ich na coś lepszego.

— Wybacz, Pansy — powiedział Draco z grymasem.

Ta puściła do niego oko, a jej nos marszczył się od śmiechu.

— To nie twoja wina, że twoja matka to zołza.

— Święta racja — mruknęła Hermiona, wpatrując się w swoją wcześniej zamienioną zaklęciem wodę.

Draco przyciągnął ją bliżej i pocałował w czubek głowy, w jej burzę loków.

— Dobra. — Westchnął. — Czy ktoś jeszcze chciałby mi coś powiedzieć, czy możemy wreszcie wrócić do cieszenia się wieczorem?

— O, ja! — oświadczyła Flora, stawiając przed Petrą stek i łososia, a obok mniejszą porcję dla Candy. — Zbieram się właśnie do wyjścia, na dzisiejsze miejsce spotkania.

Draco i Blaise odezwali się jednocześnie:

— Co się dzieje?

— Potrzebujesz wsparcia?

Odrzuciła propozycję Blaise’a, opierając się o oparcie jego krzesła.

— Dam sobie radę, kochany, ale dziękuję. — Następnie przeniosła wzrok na Draco. — Muszę odebrać trzy dziewczyny, które wychodzą z jednego z lokali należących do Dołohowa. Zabiorę je do domu w Islington i zapewnię im odpowiednie warunki.

— Masz wszystko, czego potrzebujesz? — dopytywała Pansy. — Mogę skoczyć do domu, jeśli trzeba. Albo wezwać Uzdrowicielkę, jeśli będzie potrzebna.

— Wszystkim już się zajęłam — zapewniła ją Flora. — Ale wpadnę jutro i opowiem, jak poszło.

Draco uświadomił sobie, że wieści przekazane przez Florę obnażyły kolejną rysę w pancerzu Dołohowa. Tracił pracowników — jeśli w ogóle można było ich tak nazwać — oraz lojalnych kontrahentów w zastraszającym tempie; zdecydowanie powinni się temu przyjrzeć. Spojrzenie w stronę Blaise’a utwierdziło go w przekonaniu, że jego najlepszy przyjaciel myślał dokładnie o tym samym.

Hermiona obserwowała, jak Flora opuszczała strefę VIP; na jej twarzy malowała się mieszanka dumy i troski.

— Świetnie sobie radzi — powiedziała cicho.

— Najlepiej — zgodziła się Pansy. — Nie wiem, co byśmy bez niej zrobili.

Przy stole szybko zapanowała swobodna atmosfera — słychać było więcej śmiechu, na blacie przybywało szkła, a Theo, gestykulując żywiołowo, skupił na sobie uwagę wszystkich. Przez chwilę można było odnieść wrażenie, że świat poza tymi murami w ogóle nie istnieje.

Draco odchylił się na krześle; jego dłoń wciąż spoczywała na brzuchu Hermiony pod blatem stołu i z zadowoleniem przyglądał się otoczeniu. Czasami wciąż zaskakiwało go to, jak bardzo zmieniło się jego życie w ciągu ostatniego roku. Powrót Hermiony sprawił, że poczuł przypływ energii, którego nie potrafił nawet opisać. Dzięki niej nowe życie wstąpiło również w tę rodzinę z wyboru i choć niechętnie przyznawał to przed samym sobą — Harry również miał w tym swój udział.

Kiedy spotkanie dobiegło końca, Draco pomógł Hermionie wstać, podtrzymując ją za talię.

— Gotowa, żono?

— Jeśli ty jesteś gotowy, to ja też — wyszeptała, posyłając mu uśmiech.

Odwrócił się do przyjaciół.

— Nie róbcie niczego, czego ja bym nie zrobił.

Theo uniósł swoją szklankę w żartobliwym geście.

— Nic nie obiecuję.

Blaise posłał swojemu mężowi ostrzegawcze spojrzenie.

— Theodorze.

— Przepraszam, Tatuśku.

Theo zachichotał, wcale nie czując skruchy.

Draco pokręcił głową z rozbawionym uśmiechem i poprowadził Hermionę w stronę drzwi. Tuż obok nich kroczyła Petra, wiernie strzegąc Hermiony oraz nowego życia, które miało wkrótce przyjść na świat.

 

~*~*~*~*~*~*~*~

 

Później tego wieczoru Draco opierał się o brzeg wanny, a Hermiona tuliła się do jego piersi. Jej głowa spoczywała na jego ramieniu, a para wodna leniwie unosiła się w powietrzu rozświetlonym blaskiem świec. Dłońmi obejmował jej brzuch, jakby już teraz stanowił centrum jego życia.

— Jesteś jak smok pilnujący swojego skarbu — droczył się, lekko stukając w jego palce. — I domyślam się, że będzie tylko gorzej, kiedy pojawi się już prawdziwy brzuszek, który będziesz mógł objąć.

Draco wydał z siebie pomruk, ani trochę nie czując skruchy.

— Przypuszczam, że wtedy będę padał do twoich stóp, żono.

Jej śmiech cicho odbijał się od marmuru i płytek. Dźwięk ten wypełniał każdy pusty zakamarek jego piersi.

— Dzisiejszy wieczór był… zaskakująco normalny — powiedziała, wzdychając i wtulając się w niego.

— Rzeczywiście — zgodził się, muskając wargami jej szyję. — Świetnie sobie dziś poradziłaś.

Spojrzała przez ramię z uśmiechem.

— Chodzi ci o to, że nie wyjawiłam sekretu.

— Mogłaś im powiedzieć — odparł, powoli kreśląc kciukiem kręgi na jej skórze. — Cieszyliby się naszym szczęściem.

— Wiem. — Jej palce powędrowały po tatuażach na jego przedramieniu. — Ale chciałam to jeszcze przez chwilę zachować tylko między nami.

Złożył pocałunek na jej skroni, po czym wstał i pomógł jej wyjść z wanny.

— Tylko nasze — wyszeptał, a słowa te brzmiały jak obietnica.

Płomienie świec migotały, gdy jednym machnięciem różdżki osuszył ich oboje; następnie pomógł jej włożyć koszulę nocną i zaniósł do łóżka. Zapadła w sen w jego objęciach, a miarowy rytm jej oddechu zaczynał współgrać z jego własnym.

Draco długo jeszcze nie mógł zasnąć, wpatrując się w nocne niebo za oknem. Po raz pierwszy w życiu przyszłość nie wydawała się ciężarem lecz przygodą.

Brak komentarzy